V KKN 141/98

V KKN 141/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 listopada 2000 r. Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie na rozprawie w składzie następującym : Przewodniczący : SSN - Lidia Misiurkiewicz Sędziowie : SSN - Piotr Hofmański SSO del. do SN - Wiesław Błuś ( spraw.) Protokolant : Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2000 r. sprawy L. K., którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art.182 § 1 k.k. z 1969 r., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. VII Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 5 września 1997 r., sygn. II K […] 1) oddala kasację 2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża L. K. 3) zasądza od Skarbu Państwa kwotę 500 ( pięćset) zł na rzecz adw. J. R. tytułem udziału obrońcy z urzędu przed Sądem Najwyższym 2 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 5 września 1997 r., sygn. II K […], warunkowo umorzono na okres próby wynoszący 1 rok, postępowanie karne wobec L. K. o czyn z art. 182 § 1 k.k. z 1969 r. polegający na tym, „iż w dniu 2 stycznia 1997 r. w O. naruszył nietykalność cielesną P. G. w ten sposób, że uderzył go kilkakrotnie pięściami w twarz, powodując u P. G. obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego okolicy podoczodołowej prawej”. Orzeczenie sądu pierwszej instancji zaskarżył obrońca L. K. zarzucając wyrokowi : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, - obrazę przepisów postępowania przez nie rozważenie całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to art. 3, 4, 357 i 372 k.p.k. z 1969 r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. VII Ka […], zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Wyrok ten zaskarżył w trybie kasacji obrońca oskarżonego zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to : - art.2 § 1 pkt 2, art.4 § 1, art.357 i 372 § 1 k.p.k. z 1969 r. przez „dokonanie ustaleń faktycznych nie odpowiadających prawdzie wskutek nie przeprowa-dzenia dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego zmierza-jącego do wykazania nieprawdziwości oskarżenia ”, - art.406 § 2 k.p.k. z 1969 r. przez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu orzeczenia sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków apelacji. Podnosząc te zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądu Rejonowego w O. i Sądu Wojewódzkiego w O. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Najwyższy zważył co następuje. 3 Kasacja nie jest zasadna. Nie trudno zauważyć, że pierwszy z zarzutów kasacyjnych sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami faktycznymi, na co wyraźnie wskazuje autor kasacji w jej uzasadnieniu, dokonanymi przez sąd orzekający, zaakceptowanymi w postępowaniu apelacyjnym przez sąd drugiej instancji. Sąd Najwyższy wielokrotnie podnosił, że błędy w ustaleniach faktycznych mogą być zweryfikowane jedynie pośrednio, w sytuacji uznania przez sąd kasacyjny zarzutu rażącego naruszenia przepisów postępowania karnego ( por. np. wyrok SN z dnia 6 września 1996 r., II KKN 63/96, OSNKW 1997, z.1-2, poz.11 ). Rozpoznając tę konkretną kasację Sąd Najwyższy nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa karnego procesowego. W świetle analizy wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności wobec dokładnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego, słusznie zaaprobowanej przez Sąd Wojewódzki w postępowaniu apelacyj-nym, nie można mówić o naruszeniu, przez organy orzekające w tej sprawie, art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r., bowiem dokonywanie w trybie kasacji ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie jest możliwe, gdyż ocena ta pozostaje pod ochroną powołanego wyżej przepisu prawa procesowego -obecnie art.7 k.p.k. ( por. wyrok SN z 4 czerwca 1996 r., IV KKN 35/96, Prok. i Pr. 1996, nr 10, poz.15 ). Sąd Rejonowy, stosownie do wymogów art.372 § 1 k.p.k. z 1969 r., uzasadnił swoje stanowisko, wskazując jakie fakty i w oparciu o jakie przesłanki uznał za udowodnione. Ustosunkował się do zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego poddając je krytycznej analizie i dochodząc do poprawnych wniosków. Oceny tej nie zmienia, podniesiony w kasacji zarzut nie wyjaśnienia rozbieżności między zeznaniami pokrzywdzonego a treścią zaświadczenia lekarskiego polegający na różnym umiejscowieniu obrażeń ciała pokrzywdzonego w obrębie jego głowy. Ustalenie czy podbiegnięcie krwawe wystąpiło z lewej strony twarzy czy też z prawej 4 strony nie jest na tyle istotne, w realiach tej konkretnej sprawy, aby mogło decydować o konieczności nadzwyczajnej korekty prawomocnego orzeczenia. Przechodząc do podniesionego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia przepisu art.406 § 2 k.p.k. z 1969 r. należy stwierdzić, że jest on niezasad-ny. Sąd Wojewódzki w O. podzielił argumentację Sądu pierwszej instancji podając w uzasadnieniu powody, dla których utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W sytuacji, kiedy „Sąd odwoławczy podziela w pełni ustalenia i ocenę dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji, to rozpoznając zarzuty apelacji nie jest zobowiązany do przedstawienia własnych ocen stanowiących powtórzenie argumentacji przytoczonej przez Sąd pierwszej instancji. Sposób i zakres odniesienia się do zarzutów apelacji determinowany jest ich charakterem i znaczeniem dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i nie zawsze wymaga szczegółowego Rozważenia kwestii, które nie miały istotnego wpływu na treść zaskar-żonego orzeczenia w szczególności w sytuacji, kiedy uzasadnienie tego orzeczenia zawiera pełną i wszechstronną analizę i ocenę dowodów ” - wyrok SN z 30 stycznia 1998 r., V KKN 44/97, Prok. i Pr. 1998, nr 5, poz.8. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy postanowił oddalić kasację.