V KKN 306/98

WyrokIzba Karna2000-11-22

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy naruszenie art. 4 § 1 kpk przez nieobiektywną i dowolną ocenę dowodów stanowi podstawę kasacji, jeśli polega na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i ocen sądów orzekających?
Ratio decidendi
Kasacja zarzucająca naruszenie art. 4 § 1 kpk przez nieobiektywną i dowolną ocenę dowodów, która w istocie stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi i ocenami sądów orzekających, nie spełnia wymagań rażącego naruszenia prawa w rozumieniu podstaw kasacji. Sąd Najwyższy podkreślił, że ocena dowodów musi uwzględniać całokształt materiału dowodowego w logicznym powiązaniu, a fakt odmiennej oceny dowodów przez obronę nie stanowi podstawy do uchylenia orzeczenia.
Stan faktyczny
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego J. L. od wyroku utrzymującego w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Zarzutem kasacji było naruszenie art. 4 § 1 kpk przez nieobiektywną i dowolną ocenę dowodów. Obrońca kwestionował sposób, w jaki sądy oceniły zeznania świadków, zwłaszcza w kontekście ich zmian na rozprawie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V KKN 306/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 listopada 2000 r. Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia SN: Tomasz Grzegorczyk w sprawie J. L. oskarżonego z art. 208 kk z 1969 r. oraz art. 75a ustawy o łączności z 1990 r. po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 20 marca 1998 r., sygn. akt VII Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 8 stycznia 1998 r. (sygn. akt II K […]) p o s t a n o w i ł: oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego J. L. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. U Z A S A D N I E N I E Kasacja, w której zarzucono naruszenie art. 4 § 1 kpk przez nieobiektywną i dowolną ocenę dowodów jest w istocie swej polemiką z ustaleniami faktycznymi i ocenami sądów orzekających, powtarzając faktyczne zarzuty apelacyjne. Fakt iż świadkowie oskarżenia na rozprawie zmienili 2 częściowo swoje zeznania nie oznacza, że sąd musi dać wiarę temu oświadczeniu dowodowemu, pomijając zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym. Sąd I instancji szczegółowo omówił rozbieżności, ustosunkował się do nich i przedstawił swoją ocenę tych dowodów w kontekście pozostałych (dowody rzeczowe, odnotowany numer telefonu prywatnego wskazanego przez świadka M.D.). Ocenie tej wbrew twierdzeniom kasacji nie można postawić zarzutu dowolności, co podniósł już sąd odwoławczy (k. 206). Sądy obu instancji przedstawiły swój tok rozumowania, zaprezentowały powody takiej, a nie innej oceny dowodów i uczyniły to z uwzględnieniem wymogów art. 372 d.kpk oraz 406 § 2 d.kpk. Fakt, iż obrona odmiennie ocenia te dowody, odrywając każdy z nich od pozostałych jest prawem oskarżonego i obrońcy, ale winni oni pamiętać, iż to całokształt materiału dowodowego w logicznym powiązaniu decyduje o przypisaniu lub nieprzypisaniu sprawstwa i winy. W świetle powyższego brak jednak w niniejszej skardze kasacyjnej zarzutu, który spełniałby wymagania rażącego naruszenia prawa w rozumieniu podstaw kasacji, a nie zachodzą też okoliczności wskazane w art. 536, które nakazywałyby wyjść Sądowi Najwyższemu poza granice zarzutów kasacyjnych. Z tych też względów orzeczono jak na wstępie. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność: Kierownik Sekretariatu Wydziału Izby Karnej S.N. aw f/ak

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 208 kkart. 75aart. 4 § 1 kpkart. 372art. 536§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 20.07.2026. · PDF źródłowy