V KKN 317/98

WyrokIzba Karna2000-11-22

Skład orzekający: Tomasz Grzegorczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy naruszenie dóbr osobistych w postaci zniesławienia, polegające na podaniu w artykule prasowym imienia i pierwszej litery nazwiska osoby pomawianej oraz jej funkcji, wymaga wykazania konkretnego skutku w postaci utraty zaufania lub zaszkodzenia w pracy, aby można było przypisać odpowiedzialność karną z art. 178 § 1 kk z 1969 r. (obecnie art. 212 § 1 kk)?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że przestępstwo zniesławienia, penalizowane przez art. 178 § 1 kk z 1969 r. (obecnie art. 212 § 1 kk), ma charakter przestępstwa abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo chronionego dobra. Nie jest zatem niezbędne wykazywanie konkretnego skutku w postaci utraty zaufania lub zaszkodzenia w pracy pomawianego. Wystarczające jest samo narażenie na niebezpieczeństwo utraty dobrego imienia.
Stan faktyczny
Obrońca skazanych T. P. i J. S. wniósł kasację od wyroku utrzymującego w mocy wyrok skazujący za zniesławienie z art. 178 § 1 kk z 1969 r. Zarzucono obrazę prawa materialnego, twierdząc, że sądy błędnie przyjęły naruszenie dóbr osobistych, gdyż w artykule prasowym podano jedynie imię i pierwszą literę nazwiska oskarżyciela prywatnego. Podniesiono również, że nie zbadano, czy artykuł zaszkodził oskarżycielowi w pracy.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanych kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V KKN 317/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 listopada 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r. sprawy T. P. i J. S. skazanych z art. 178 § 1 kk z 1969 r. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. IV Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 września 1997 r., sygn. V K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanych w częściach równych. U Z A S A D N I E N I E 2 W kasacji wysunięto zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 118 § 1 kk z 1969 r. przez błędne przyjęcie, że oskarżeni naruszyli dobra osobiste oskarżyciela prywatnego. W uzasadnieniu podniesiono, że jako autorzy artykułu prasowego podawali oni tylko imię i pierwszą literę nazwiska oskarżyciela, a sądy nie zbadały, czy rzeczywiście artykuł ten zaszkodził oskarżycielowi w pracy w agencji detektywistycznej. Kasacja opiera się na zupełnie dowolnej interpretacji jego autora odnośnie art. 178 § 1 d.kk, jako że wywodzi on iżby niezbędne było dla skazania z tego przepisu wykazanie skutku w postaci zaistnienia przynajmniej utraty zaufania. Tymczasem przepis ten - tak jak dzisiaj art. 212 § 1 kk – penalizuje przestępstwo abstrakcyjnego tylko narażenia na niebezpieczeństwo chronionego dobra i bez znaczenia jest, czy informacja wpłynęła na opinię innych osób o osobie pomawianej (zob. K.Buchała, A.Zoll. Kodeks karny. Komentarz, Część szczególna, Kraków 1999, t. II, s. 647). Twierdzenie z kolei, że podawano tylko inicjał nazwiska oskarżyciela rozmija się z ustaleniami sądów, opartych na dowodach z dokumentu (kopie artykułu procesowego), gdzie wyraźnie wskazano także na funkcje pełnione przez pomówionego. Sądy obu instancji szczegółowo analizowały ten problem a autor kasacji zupełnie tego nie dostrzega. Podzielając zatem w pełni argumenty podane w odpowiedziach na tę kasację przez prokuratora oraz oskarżyciela prywatnego, Sąd Najwyższy uznał ją za oczywiście bezzasadną i dlatego orzekł jak na wstępie. aw f/jw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 178 § 1 kkart. 118 § 1 kkart. 178 § 1art. 212 § 1 kk§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026. · PDF źródłowy