V KKN 552/98

Sygn. akt V KKN 552/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 stycznia 2001 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SN Ewa Gaberle po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2001 r. sprawy J. S. ukaranego za wykroczenie określone w art. 94 § 1, 86 § 1 kw i inne z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę ukaranego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. IV Kz […] utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. II Kws […] 1) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zasądza od J. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania kasacyjnego. 2 U Z A S A D N I E N I E Powyższe rozstrzygnięcie, wydane w trybie art. 535 § 2 kpk (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2000 r.), nie wymaga pisemnego uzasadnienia. Poprzestać więc można na następujących uwagach: Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 § 3 KPSW wskutek przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu, iż orzeczenie Kolegium d/s Wykroczeń w G. z dnia 7 sierpnia 1997 r. nie ma charakteru zaocznego. Wydanie orzeczenia zaocznego może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji określonej w art. 52 § 1 KPSW tzn. gdy obwiniony, będąc prawidłowo wezwany, nie stawi się na rozprawę, podczas gdy w niniejszej sprawie obwiniony J. S. był obecny na rozprawie w dniu 7 sierpnia 1997 r. Skoro zaś na rozprawie tej umożliwiono mu zrealizowanie prawa do obrony, w tym także prawa do złożenia wyjaśnień, lecz z prawa tego obwiniony nie chciał skorzystać opuszczając samowolnie rozprawę, to tak wyrażona odmowa złożenia wyjaśnień dawała a maiori ad minus podstawę do zakończenia rozprawy i wydania orzeczenia, które –zgodnie z art. 61 § 3 KPSW – nie jest orzeczeniem zaocznym. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność: Kierownik Sekretariatu Wydziału Izby Karnej S.N. Orzeczenie niniejsze nie podlega dalszemu zaskarżeniu aw f/ak