V KO 1/23

V KO 1/23 POSTANOWIENIE Dnia 1 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w sprawie S.W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 czerwca 2023 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II AKa 87/18 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt XIV K 211/16 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: 1. odmówić przejęcia wniosku S.W. wobec jego oczywistej bezzasadności; 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek skazanego o wyznaczenie obrońcy w urzędu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 października 2017 r., S.W. został uznany winnym popełniana przestępstwa z art. 148 § 2 k.k. pkt 2 i skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności. Na skutek rozpoznania apelacji obrońców wyrok został utrzymany w mocy. Pismami z 20 grudnia 2022 r . S.W. wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, wskazując na treści pisma na błędy w sprawie o sygn. akt XIV K 211/16. Skazany został wezwany o udzielenie w terminie 7 dni od otrzymania zarządzenia – informacji, jaki to konkretnie nowe fakty i dowody i nieznane uprzednio w toku V KO 1/23 2 procesu w sprawie II AKa 87/18 Sądu Apelacyjnego mają stanowić podstawę wznowienia postepowania. W odpowiedzi skazany S.W. wskazał na okoliczności kwestionujące przypisanie mi odpowiedzialności karnej, wskazując, że drugi skazany w sprawie przyczynił się do śmierci pokrzywdzonego, zaś ukradzione przez T.K. buty, które ukradł na miejscu przestępstwa nie była ujęte jako dowód w sprawie. Skazany we wniosku kwestionuje również okoliczności związane z przewiezieniem M.Z. do szpitala i wskazuje, że nie był poddany obserwacji, ani nie brał udziału w wizji lokalnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego o wznowienie wskazanego postępowania sądowego jest oczywiście bezzasadny, co skutkuje rozstrzygnięciem o odmowie jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Wznowienie postępowania jest instytucją prawną należącą do kategorii nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k, art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zgodnie z treścią przepisu art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od adwokata, radcy prawnego, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pismo skazanego nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Skazany we wniosku prezentuje swoją ocenę okoliczności, które zdaniem skazanego powinny być uznane za nowe fakty i dowody, w znacznej części kwestionując prawidłowość postępowania przed sądem oraz poprzedzającego go postępowania dowodowego. Wnosząc o wznowienie postępowania skazany V KO 1/23 3 powołuje się na okoliczności związane z merytorycznym rozpoznaniem sprawy karnej kwestionując de facto przypisanie mu winy przez Sąd meriti. Argumentacja ta jest niedopuszczalna w postępowaniu wznowieniowym i wskazuje wprost na oczywistą bezzasadność wniosku. Postępowanie wznowieniowe nie ma bowiem na celu ponownego rozpoznania sprawy i jej kontroli pod względem trafności i zasadności wydanego orzeczenia. Wstępna kontrola wniosku o wznowienie postępowania zawarta w art. 545 § 3 k.p.k. służy wyeliminowaniu koniecznośći przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia postępowania. W rezultacie należało też pozostawić bez rozpoznania wniosek skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Wobec powyższego, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.