V KO 52/13

Sygn. akt V KO 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący) SSN Józef Dołhy (sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon w sprawie z zawiadomienia złożonego przez T. G. o popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w B. z dnia 4 czerwca 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości postanowił: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w B. wystąpił o przekazanie zażalenia T. G. na postanowienie z dnia 29 marca 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie z jego zawiadomienia o podejrzeniu przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez Prezesa Sądu Okręgowego w O. J. B. oraz sędziów tego Sądu w osobach A. G. i I. S. - Przewodniczącego IV Wydziału Penitencjarnego, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu podnosząc, że rozpoznanie przedmiotowego zażalenia przez innych sędziów okręgu opolskiego, pozostających w kontaktach zawodowych, uczestniczących we wspólnych szkoleniach z sędziami Sądu Okręgowego w O., których zażalenie dotyczy, może rodzić wątpliwości u żalącego i w odbiorze społecznym, co do 2 zachowania obiektywizmu przy jego rozpoznawaniu. Wskazana sytuacja, zdaniem Sądu, rodziłaby podejrzenia oraz sugestie, co do nierzetelności postępowania i okoliczności te uzasadniają wystąpienie z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w B. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Wyjątkowy charakter tego przepisu nakazuje jego stosowanie w rygorystyczny sposób. Zbyt szerokie jego stosowanie mogłoby bowiem osłabić poczucie zaufania do niezależności sądu i jego zdolności obiektywnego orzekania. Powoływanie się przez Sąd Rejonowy w B. na fakt pozostawania w kontaktach zawodowych i uczestniczenia we wspólnych szkoleniach sędziów okręgu o./…/ z sędziami Sądu Okręgowego w O., których dotyczy zażalenie, jest nieuzasadnione. Źle pojętym dobrem wymiaru sprawiedliwości byłaby okoliczność, że udział w szkoleniach i pozostawanie w kontaktach zawodowych, mogłaby w jakikolwiek sposób rzutować na swobodę orzekania w przedmiotowej sprawie, czy też wywoływać obawę braku bezstronności w orzekaniu. Wskazane okoliczności nie uzasadniają wniosku, że Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy jest niezdolny do bezstronnego orzekania, brak bowiem podstaw aby twierdzić, i poddawać w wątpliwość, jego obiektywizm. Prawidłowo pojmowane „dobro wymiaru sprawiedliwości" przemawia za tym, aby orzekający w sprawie Sąd zachował dystans i wykazał, do czego przecież jest zobligowany, że nie może być jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów na właściwy i obiektywny tryb orzekania. Zarzut braku obiektywizmu może być podstawą wyłączenia określonego sędziego od orzekania w konkretnej sprawie, nie zaś wyłączenia „całego” okręgu o./…/, jednak dopiero wówczas, gdy wykazane zostaną wątpliwości co do jego (sędziego) bezstronności lub zaistnieją okoliczności wskazujące na naruszenie przez Sąd zasady bezstronności. 3 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.