V KO 53/24

V KO 53/24 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie A. G. skazanej z art. 148 § 1 k.k., w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2024 r. w kwestii wniosku skazanej o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2023 r., sygn. akt II AKa 102/23, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 4 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 101/22, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE A. G. (wcześniej A. K.) została skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 4 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 101/22, na karę 12 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 148 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2023 r., sygn. akt II AKa 102/23, utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. W dniu 28 lutego 2024 r. do Sądu Apelacyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skazanej, w którym wnosi ona o wznowienie postępowania karnego zakończonego V KO 53/24 2 wyżej wskazanym wyrokiem, jednocześnie zwracając się o przyznanie obrońcy z urzędu. Pismo to, zgodnie z właściwością, zostało przekazano do Sądu Najwyższego, gdzie sprawę zarejestrowano pod sygnaturą V KO 53/24. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega wstępnej, formalnej kontroli w zakresie jego treści. W wypadku stwierdzenia, że świadczy ona o jego oczywistej bezzasadności, sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od profesjonalnego pełnomocnika. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skazana nie wykazała w sporządzonym przez siebie wniosku wystąpienia w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2023 r., sygn. akt II AKa 102/23, przesłanek z art. 540 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Za takie nie można w szczególności uznać argumentów na rzecz tezy, że skazana była ofiarą przemocy fizycznej i psychicznej ze strony męża, a przypisany jej czyn stanowił nieumyślne spowodowanie śmierci. Przedstawiana przez A. G. linia obrony była już przedmiotem analizy sądów obu instancji i nie stanowi żadnego novum. Brak jest zatem podstaw do wznowienia postępowania ze względu na ujawnienie się po wydaniu orzeczenia nowych faktów lub dowodów, których przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na treść wyroku (por. art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.). Wznowienie postępowania nie stanowi kolejnej instancji odwoławczej od orzeczenia, lecz należy do nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Obowiązują zatem ściśle określone, wymienione w art. 540 k.p.k. oraz 540a i b k.p.k., przesłanki jego zastosowania. Jeśli więc w danej sprawie nie zachodzi żadna z precyzyjnie wskazanych przepisami okoliczności, nie ma podstaw do skorzystania z tej instytucji, nawet jeśli skazany ma subiektywne poczucie, że został potraktowany przez sąd niesprawiedliwie. Ponieważ argumentacja złożonego przez skazaną wniosku nie jest trafna, należało, kierując się treścią at. 545 § 3 k.p.k., odmówić przyjęcia go do rozpoznania, jednocześnie odmawiając skazanej przyznania obrońcy w celu sporządzenia i wniesienia w jej imieniu wniosku o wznowienie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. V KO 53/24 3 [PGW] [ms]