V KO 57/14

Sygn. akt V KO 57/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący) SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) SSN Jarosław Matras w sprawie L. Ś. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 listopada 2014 r., wystąpienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II K […], o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. UZASADNIENIE W dniu 7 lutego 2013 r. do Sądu Rejonowego w W. wpłynął akt oskarżenia przeciwko L. Ś., któremu zarzucono dokonanie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postępowanie przeciwko oskarżonemu nie toczy się z powodu usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego na rozprawie. Sąd Rejonowy we W. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., motywując to stwierdzoną niemożnością samodzielnego przyjazdu oskarżonego do W. z powodu choroby. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. L. Ś. zamieszkuje w U.. Z opinii lekarza biegłego sądowego sporządzonej w dniu 23 października 2014 r. wynika, że oskarżony, z powodu stwierdzonych 2 u niego chorób nie może przybyć do W. i w ogóle podróżować na odległość większą aniżeli 30 km od miejsca zamieszkania. Oskarżony mógłby natomiast stawać przed sądem w pobliżu miejscu zamieszkania, to jest przed Sądem w S.. Biegła stwierdziła w wydanej opinii, że przeszkoda odnośnie samodzielnego przyjazdu oskarżonego wynika z choroby istniejącej od 2001 r., a więc można przypuszczać, że ma charakter długotrwały lub trwały. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k. polega między innymi na tym, aby postępowanie w danej sprawie mogło się toczyć. Jak wynika z okoliczności ustalonych w tej sprawie, postępowanie przeciwko oskarżonemu nie może się toczyć w sądzie właściwym z powodu usprawiedliwionych zaświadczeniami lekarskimi nieobecności oskarżonego, który jednak chce brać udział w postępowaniu. Z opinii biegłej wynika, że nie można wymagać od oskarżonego samodzielnego przyjazdu do W.. Przeszkoda ta ma charakter trwały. W tym stanie rzeczy dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę przekazać do rozpoznania sądowi, który ma swą siedzibę w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonego, w którym to sądzie, co znowu wynika z opinii biegłej, oskarżony może się stawić i brać udział w postępowaniu. Z powyższych względów uzasadnionym jest wyjątkowe odstąpienie od reguł właściwości miejscowej sądu, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. [aw]