V KO 78/16

Sygn. akt V KO 78/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy w sw sprawie R. Ł., oskarżonego o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej, bez udziału stron, w dniu 30 listopada 2016 roku, wniosku Sądu Rejonowego w W., z dnia 22 września 2016 r. (V K (…)), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę R. Ł. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. UZASADNIENIE Do Sądu Rejonowego w W. wpłynął akt oskarżenia przeciwko R. Ł. o popełnienie czynu z art. 191 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w W., jako Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy, postanowieniem z dnia 22 września 2016 roku (V K (…)), na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu z uwagi na to, że oskarżony jest osobą schorowaną, cierpiącą na zespół Parkinsona, głuchotę związaną z uszkodzeniem płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe. Argumentując złożony wniosek Sąd Rejonowy wskazał, że oskarżony mieszka w K., a stan oskarżonego, w szczególności jego ograniczona 2 sprawność fizyczna – co zostało poparte opinią biegłego neurologa – w praktyce uniemożliwiają mu przemieszczanie się z K. na rozprawy sądowe we W. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie. Przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez Sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego Sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może podlegać wykładni rozszerzającej (zob. postanowienie SN z dnia 13 marca 2014 r. IV KO 14/14). Po zapoznaniu się z przedstawionymi we wniosku argumentami uznać należy, że wniosek Sądu Rejonowego w W. jest zasadny, ze względu na stan zdrowia oskarżonego. Z opinii biegłego neurologa wynika jasno, że oskarżony cierpi na wymienione we wniosku schorzenia. Takie choroby, jak zespół Parkinsona, głuchota związaną z uszkodzeniem płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe uniemożliwiają oskarżonemu swobodne przemieszczanie się, a w niniejszej sprawie przejazd z K. a do Sądu w W. wymagałby pokonania trasy ponad 200 km. Z tych względów zasadne jest odstąpienie od zasady, o której mowa w art. 31 § 1 k.p.k. i przekazanie sprawy R. Ł. Sądowi Rejonowemu w K.. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.