V KO 80/21

Sygn. akt V KO 80/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Paweł Kołodziejski SSN Marek Siwek w sprawie A. S., skazanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2022 r., wniosku obrońców skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II AKa 13/20, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. III K 1/18, na podstawie art. 544 § 2 i 3 k.p.k. postanowił: 1) oddalić wniosek; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego, w tym wydatkami w kwocie 20 (dwudziestu) zł. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt III K 1/18, uznał A. S. za winnego tego, że w 2015 r. najpóźniej przed 25 marca 2015 r. w P., kierował wykonaniem przez Z. S. czynu zabronionego polegającego na nadużyciu uprawnień i wyrządzeniu szkody majątkowej w wielkich rozmiarach zarządzanemu podmiotowi w ten sposób, że jako prezesowi jednoosobowego 2 zarządu R. sp. z o.o. będącemu zobowiązanym na podstawie art. 201 § 1 k.s.h. do zajmowania się jej sprawami majątkowymi, wydał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej polecenie zawarcia - wbrew zakazowi zawartemu w § 18 pkt 6 umowy spółki R. sp. z o.o. - umowy poręczenia do kwoty 2.300.000 zł umowy pożyczki zawartej 7 listopada 2014 r. pomiędzy T. S.A. z siedzibą w P. jako pożyczkobiorcą, a I. S.A. z siedzibą w P.1 jako pożyczkodawcą, w wyniku czego poręczyciel w celu zabezpieczenia swojego zobowiązania zobowiązał się względem I. S.A. do udzielenia nieodwołalnego pełnomocnictwa M. P., co w konsekwencji doprowadziło do zawarcia ze [...] Grupą Bankową umowy nr […] blokady środków pieniężnych do kwoty 2.300.000 zł obowiązującej do 29 maja 2015 r. na rzecz M. P. jako beneficjenta blokady z jednoczesnym upoważnieniem go do dysponowania w danym czasie zablokowanymi środkami pieniężnymi oraz do odwołania blokady, na podstawie czego M. P. przelał w dniu 6 maja 2015 r. z konta rachunku bankowego R. sp. z o.o. na konto I. S.A. kwotę 2.300.000 zł, co wyrządziło jej szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, tj. za winnego przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. i art. 296 § 2 k.k. i art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł; na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. sąd orzekł zakaz zajmowania funkcji kierowniczych oraz zajmowania stanowisk w organach spółek kapitałowych wobec oskarżonego A. S. na okres 10 lat; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonych A. S. i Z. S. solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz R. sp. z o.o. kwoty 2.300.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 7 maja 2015 r. do dnia zapłaty. Sąd Apelacyjny w Poznaniu, wyrokiem z 21 października 2020, sygn. akt II AKa 13/20, wydanym po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońców skazanego, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył karę pozbawienia wolności do lat 3, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy. Obrońcy skazanego złożyli od powyższego wyroku kasację, która postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. V KK 154/21, została oddalona w trybie art. 535 § 3 k.p.k. jako oczywiście bezzasadna. 3 Obrońcy skazanego złożyli następnie wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania, powołując jako podstawę art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Wnieśli o uchylenie wyroków Sądu Apelacyjnego w Poznaniu oraz Sądu Okręgowego w Poznaniu w częściach dotyczących skazanego i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie domagali się sprawdzenia okoliczności faktycznych poprzez wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych we wniosku osób. W przytoczonej argumentacji podnieśli uwagi odnoszące się do sposobu procedowania przez sąd odwoławczy na rozprawie apelacyjnej oraz skonstatowali, powołując się na okoliczności sprawy, że skazany nie popełnił przestępstwa. W odpowiedzi na powyższy wniosek prokurator wniósł o jego oddalenie. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do powołanej przez obrońców skazanego podstawy wznowieniowej (art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.) oraz precyzując, że chodziło o lit. a), podkreślić należy, że to na autorach wniosku spoczywał obowiązek wykazania z dużym prawdopodobieństwem, że w świetle nowych faktów lub dowodów, nieznanych w chwili orzekania organowi procesowemu, ani stronie, prawomocne skazanie pozostaje wadliwe, a nowe dowody wskazują w wysokim stopniu na niewinność osoby skazanej. Rolą sądu orzekającego w przedmiocie wznowienia nie jest procedowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej, lecz zbadanie, czy przytoczona we wniosku argumentacja wskazuje na istnienie ustawowych podstaw do wzruszenia prawomocnego wyroku. W tym kontekście wyeliminować należało już na wstępie zasadność podniesienia we wniosku o wznowienie kwestii nieobecności skazanego na rozprawie apelacyjnej, która wszak była już przedmiotem zarzutu kasacyjnego i w konsekwencji podlegała kontroli Sądu Najwyższego, czego wyrazem są stosowne rozważania tej materii (vide s. 8-9 uzasadnienia). Wprawdzie obrońcy skazanego wspominają obecnie o treści opinii sądowo – lekarskiej, wydanej w sprawie A. S. w ramach postępowania w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, o której Sąd Najwyższy, rozpoznając kasacje, nie miał jeszcze wiedzy, to jednak nie dezaktualizuje trafności uwag poczynionych w ramach pisemnych motywów wyroku, 4 a nade wszystko nie może mieć wpływu na wznowienie postępowania, gdyż odnosi się do zagadnienia, które nie wpisuje się w żadną z jego ustawowych podstaw. W zakresie przytoczonej we wniosku materii dowodowej, podzielić należało pogląd wyrażony w pisemnej odpowiedzi prokuratora, zgodnie z którym okoliczności te nie stanowiły novum, a taki jest wymóg zawartego w art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Obrońcy sprowadzili swoje wywody do próby wykazania, że przedstawiciele spółki N. mieli pełną wiedzę i akceptowali podjęte czynności, które w efekcie doprowadziły do ustanowienia dodatkowego poręczenia przez R. sp. z o.o. umowy pożyczki zawartej pomiędzy T. S.A. a I. S.A. Tymczasem okoliczność ta podnoszona była już przez skazanego w toku postępowania jurysdykcyjnego (rozprawa główna w dniu 24 kwietnia 2018 r. – k. 1252). Co więcej, była przedmiotem środka odwoławczego – apelacji obrońcy skazanego Z. S., do której szczegółowo odniósł się Sąd Apelacyjny w Poznaniu (pkt 3.1 uzasadnienia wyroku). Co do spełnienia w tym zakresie obowiązku rzetelnego ustosunkowania się do zarzutu zastrzeżenia zgłoszone zostały również w kasacji. Sąd Najwyższy uznał ich oczywistą bezzasadność, akceptując pogląd wyrażony przez sąd ad quem oraz objaśniając niuanse prawne, stanowiące podstawy funkcjonowania w obrocie prawnym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i wskazując na okoliczności, które nie pozwalały na przyjęcie, iż akcentowana świadomość wspólników ekskulpowała niejako działanie skazanego wykraczające nie tylko poza regulacje dotyczące działalności spółki, a nade wszystko wyczerpujące znamiona przypisanego mu przestępstwa. W świetle powyższego nie było przesłanek do przyjęcia podniesionych okoliczności za podstawę wznowieniową. Jak słusznie zauważył prokurator, sami wnioskujący mieli świadomość braku kluczowego elementu „nowości” w zakresie przytoczonych faktów, dostrzegając mimo tego, że „kwestia akceptacji i wiedzy przedstawicieli N. odnośnie do podjętej czynności ustanowienia dodatkowego poręczenia przez R. umowy pożyczki zawartej pomiędzy T. S.A. a I. S.A. nie została należycie wyjaśniona”. Dowodzi to wprost intencji w postaci dążności do ponownej weryfikacji materiału dowodowego, która obecnie nie powinna zostać dokonana, jako że nie spełnienia warunków powołanej podstawy wznowieniowej. 5 Mając na uwadze powyższe zapatrywania, nie stwierdzając przesłanek wznowieniowych oraz podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych w trybie art. 546 w zw. z art. 97 k.p.k. czynności, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. l.n ał