V KO 90/13

Sygn. akt V KO 90/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Małgorzata Gierszon SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca) w sprawie A. P. B. skazanego z art. 296 § 2 i 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie II AKa […] utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 24 lutego 2012 r. w sprawie III K […] na podstawie art. 544 § 2 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić wniosek, 2. zwolnić skazanego A. P. B. od kosztów sądowych postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt III K […], Sąd Okręgowy w O. uznał A. B. za winnego popełnienia czynów określonych w art. 296 § 2 i 3 k.k. i skazując go za te czyny wymierzył mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz 250 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. 2 W wyniku apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego, Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II AKa […], zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do A. B. w ten tylko sposób, że podwyższył orzeczoną wobec tego skazanego karę łączną grzywny do 300 stawek po 20 zł każda, w pozostałej zaś części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] wniósł obrońca skazanego A. B.. Wskazując na przesłankę określoną w art. 540 § 1 ust. 2 lit. a i b, w uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że ,,(…) w dniu 24 września 2013 r. przed Sądem Okręgowym w K. ujawniły się nowe okoliczności, które wskazują, że skazany A. B. nie otrzymał korzyści materialnej w postaci 200 000 zł oraz pieniędzy w walizce w zamian za ingerowanie na korzyść współoskarżonych w proces kredytowy na niekorzyść Banku, a rzekome relacje przyjacielskie pomiędzy skazanymi B. a G. nie miały miejsca’’. W pisemnej odpowiedzi na wniosek Prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o jego oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przed omówieniem merytorycznych powodów, dla których wniosek obrońcy został uznany za bezzasadny - i to w stopniu oczywistym – poczynić należy uwagę natury ogólnej, iż istniejący z mocy art. 545 § 2 k.p.k. tzw. przymus adwokacki w zakresie sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania został wprowadzony przez ustawodawcę w celu m.in. podniesienia poziomu fachowego pism procesowych, które inicjują postępowania w przedmiocie wzruszenia prawomocnych orzeczeń. Decyzja o wznowieniu postępowania może zapaść jedynie w wyjątkowych sytuacjach, ściśle limitowanych przypadkami określonymi w rozdziale 56 k.p.k. Z uwagi na trudność i doniosłość przedmiotowej materii, która powodować ma przecież wzruszenie domniemania prawidłowości prawomocnych orzeczeń, ustawodawca zdecydował się – tak jak w przypadku postępowania kasacyjnego – powierzyć obowiązek sporządzania pism w powyższych sprawach fachowym podmiotom prawniczym. Dlatego też wniosek o wznowienie postępowania powinien spełniać nie tylko określone przepisami wymogi formalne, 3 ale również odpowiednie standardy merytoryczne, o których w realiach przedmiotowej sprawy mówić – niestety- nie sposób. Powołując się na przesłanki de novis, obrońca wskazuje, że pojawiły się obecnie nowe fakty w postaci zeznań świadka P. K., które ten złożył w innym toczącym się postępowaniu w sprawie o sygn. III K [X.]. Dalej podnosi, iż Sąd meriti, jak i Sąd odwoławczy nie dał skazanemu A. B. wiary właśnie w oparciu o zeznania świadka P. K.. Podaje, że ,,(…) cała konstrukcja prezentowana przez Prokuraturę oraz przyjęta przez Sąd za wiarygodną opierała się właśnie na rzekomo nieprofesjonalnych relacjach skazanego A. B. z ,,pośrednikiem” J. G. (…) oraz na rzekomym przekazaniu pieniędzy, co miał widzieć św. K.. Brak było jakichkolwiek wiarygodnych dowodów poza jego zeznaniami (…). Również pracownicy Banku, poza św. K. nie potwierdzali obciążających obu oskarżonych okoliczności.” (patrz str. 2 uzasadnienia wniosku). Powyższe tezy, celowo przytoczone przez Sąd Najwyższy dosłownie i w obszernych fragmentach, w sposób oczywisty nie znajdują odzwierciedlenia w faktach i nie polegają na prawdzie. W oparciu o lakoniczne, kilkuzdaniowe zeznania, złożone przez P. K. w zupełnie odrębnym postępowaniu, Autor wniosku o wznowienie stara się podważyć ustalenia i oceny, dokonane w postępowaniu, w którym materiał dowodowy zgromadzony został w kilkudziesięciu tomach akt, a omówiony w nieprzeciętnie wnikliwych i obszernych uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji. Analizując te uzasadnienia stwierdzić należy, że świadek P. K., wbrew temu co podaje obrońca, nie tylko że nie był dowodem wyłącznym, w oparciu o zeznania którego A. B. został skazany, ale jego relacje nie stanowiły nawet dowodu o znaczeniu drugorzędnym (por. zeznania z k.5577 – 5579). Lektura uzasadnienia Sądu a quo jednoznacznie dowodzi, że to relacje innych świadków oraz współoskarżonych, jak też inne dowody, rozpatrywane w swoim logicznym powiązaniu, stanowiły kanwę ustaleń faktycznych oraz ocen dokonanych w niniejszej sprawie. Nie wiadomo zatem, co obrońca miał na myśli, pisząc w swoim wniosku o decydującym znaczeniu relacji P. K. dla ustaleń co do winy jego klienta, poczynionych w przedmiotowej sprawie Sądu Okręgowego w O. o sygn. akt III K […], a zaaprobowanych w szczegółowo i dogłębnie uzasadnionym wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III K […]. Z obszernej 4 motywacyjnej części wyroku obu sądów expressis verbis wynika, o jakie dowody oparły się one, uznając winę A. B. (patrz w szczególności str. 50 - 57, 60 - 63 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, str. 46 – 58 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego). Znamienne jest, że wśród zawartych w powyższych uzasadnieniach rozważań, tylko raz pojawia się nazwisko świadka P. K. (str. 9 in fine uzasadnienia Sądu Okręgowego), ale wbrew twierdzeniu obrońcy jego relacje z k. k.5577 – 5579 nie tylko, że nie służyły za kanwę całej konstrukcji oskarżenia oraz nie były powodem odrzucenia linii obrony A. B., ale ich znaczenie w obliczu innych dowodów, szczegółowo przez oba Sądy omówionych, było dla ustaleń przedmiotowej sprawy wręcz drugorzędne. Z powyższych względów wniosek obrońcy o wznowienie postępowania jest bezzasadny w stopniu oczywistym. O kosztach związanych ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania kosztach Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 639 k.p.k., uwzględniając wniosek obrońcy A. B. o zwolnienie z obowiązku ich ponoszenia. Koszty te nie są wprawdzie wysokie, ale uiszczenie ich przez skazanego, który otrzymuje bardzo niskie świadczenie rentowe, dodatkowo obciążone egzekucją, byłoby dla niego zbyt uciążliwe. [aw]