V KO 90/20

Sygn. akt V KO 90/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie T. J. oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2020 r., wniosku Sądu Rejonowego w O. z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę T. J. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. . UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w O. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania w trybie art. 37 k.p.k. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – Sądowi Rejonowemu w K. sprawy T. J. , któremu zarzucono popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Uzasadniając wystąpienie sąd właściwy miejscowo powołał się na stan zdrowi oskarżonego, potwierdzony opinią lekarską, zgodnie z którą, z uwagi na stwierdzone u T. J. liczne schorzenia mające charakter przewlekły przeciwskazane jest odbywanie przez niego dłuższych podróży poza miejsce zamieszkania, może natomiast uczestniczyć w postępowaniu sądowym przed sądem w K., gdzie zamieszkuje. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w L. uznać należy za zasadny. W orzecznictwie konsekwentnie wskazuje się, że odstąpienie od zasadny właściwości miejscowej sądu, uzasadniające przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego w trybie art. 37 k.p.k., to również pożądane – z punktu widzenia dobra wymiaru sprawiedliwości – doporowadzenie do rozpoczęcia i zakończenia procesu w rozsądnym terminie zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k. Jeżeli zatem wykazany za pomocą dowodu z opinii biegłego stan zdrowia oskarżonego jest taki, że nie wyklucza wprawdzie stawienia się przezeń w sądzie, ale jednocześnie utrudnia jego samodzielne stawienie się w sądzie znacznie odległym od jego miejsca zamieszkania i to w takim stopniu, że dojazd bez stosownej opieki lekarskiej mógłby realnie narazić zdrowie oskarżonego na poważny uszczerbek, a nic nie wskazuje na to, aby stan zdrowia miałby się polepszyć, co dawałoby podstawą do okresowego zawieszenia postępowania – uzasadnione jest przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. sądowi równorzędnemu bliższemu miejsca zamieszkania tegoż oskarżonego (zob. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 172 oraz powołane tam orzecznictwo). Taka sytuacja wystąpiła w toku postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w O.. Powołany przez ten Sąd biegły w wydanej w dniu 13 lipca 2020 r. opinii w sposób jednoznaczny wykazał u oskarżonego ciężką chorobę, mogącą stanowić zagrożenie dla jego zdrowia, której jednak aktualnie nie cechują nasilone objawy uniemożliwiające T. J. udział w postępowaniu przed sądem. Ze względu na przewlekłość tych dolegliwości przeciwskazane jest jednak odbywanie przez niego dłuższych podróży poza miejsce zamieszkania, natomiast istnieje możliwość uczestnictwa w toczącym się postępowaniu przed Sądem w K.. Biegły wykluczył jednocześnie uczestnictwo w postępowaniu sądowym przed Sądem w O. na okres co najmniej 12 miesięcy. Uwzględniając powyższe oczywistym jest, że bez odstąpienia od zasady właściwości miejscowej rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucany mu czyn przesunie na bliżej nie dającą się określić przyszłość, to natomiast nie służyłoby dobru wymiaru sprawiedliwości jakim jest – 3 co zauważono już wyżej – zapewnienie sprawności postępowania i wydanie orzeczenia w rozsądnym terminie. Kierując się powołanymi okolicznościami, trafnie podniesionymi przez sąd występujący z inicjatywą, sprawę T. J. w całości przekazano do sądu właściwego dla jego miejsca zamieszkania, a takim jest Sąd Rejonowy w K.