V KRN 371/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Dąbrowski. Sędziowie: K. Grzebuła, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisławy R., oskarżonej z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonej od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 10 stycznia 1968 r. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Powiatowego dla m. Łodzi z dnia 17 sierpnia 1967 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k.:uchylił oba zaskarżone wyroki i na podstawie art. 3 lit. c) k.p.k. w związku z art. 17 i 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) umorzył postępowanie karne przeciwko Stanisławie R. (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego dla m. Łodzi z dnia 17 sierpnia 1967 r. Stanisława R. została skazana z mocy art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) na karę 6 miesięcy więzienia i 200 zł grzywny za to, że w dniu 11 maja 1967 r. w Ł., będąc karana za przestępstwo tego samego rodzaju, zabrała w celu przywłaszczenia jedną paczkę masła wartości 17,50 zł na szkodą PSS w Ł.Powyższy wyrok Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi utrzymał w nocy wyrokiem z dnia 10 stycznia 1968 r.Od obu wymienionych wyroków Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonej.Rewizja nadzwyczajna zarzuca zaskarżonym wyrokom błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za ich podstawę przez niedopatrzenie się z obrazą art. 8 i 320 k.p.k. - okoliczności przemawiających za uznaniem czynu oskarżonej za wykroczenie w myśl art. 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149).Podnosząc ten zarzut, rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonych wyroków i umorzenie postępowania w sprawie z mocy art. 3 lit. c) k.p.k. w związku z art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Między innymi w razie popełnienia kradzieży lub przywłaszczenia mienia społecznego wartości nie przekraczającej 300 zł w warunkach recydywy określonej w art. 16 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) sąd może orzec jak w sprawie o wykroczenie, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności (art. 23 i 25 cytowanej ustawy).Przez wspomniane "szczególne okoliczności" należy rozumieć okoliczności zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe, ze względu na które można przypuszczać, że zastosowanie środków prawa karno-administracyjnego wystarczy do osiągnięcia celu.W sprawie niniejszej zachodziły okoliczności zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe, które uzasadniały orzeczenie jak w sprawie o wykroczenie w myśl art. 23 cytowanej wyżej ustawy. Mianowicie w wypadku niniejszym - przedmiotem stojącej na pograniczu usiłowania kradzieży był artykuł żywnościowy małej wartości (17,50 zł), a pobudką dokonania tej kradzieży przez oskarżoną, która przyznała się do winy i cieszyła się dobrą opinią w miejscu zamieszkania, była chęć zaspokojenia pierwszej potrzeby życiowej małego dziecka, wywołana jej trudną sytuacją życiową. Oskarżona bowiem opiekowała się 4-letnim dzieckiem i w związku z tym nie pracowała, a maż jej - jak to w sposób niczym nie podważony wyjaśniła na rozprawie - pracował poza miejscem zamieszkania i nie łożył na utrzymanie tego dziecka.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał czyn oskarżonej za wykroczenie z art. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), ale wobec faktu, że w "takiej sytuacji nastąpiło już przedawnienie orzekania, uchylił oba zaskarżone wyroki i na podstawie art. 3 lit. c) k.p.k. w zw. z art. 17 i 23 cytowanej wyżej ustawy umorzył przeciwko oskarżonej postępowanie karne.