V KZ 10/23

V KZ 10/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca) w sprawie E. C. skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 4 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 197 § 4 k.k. w zb. z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 201 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 18 kwietnia 2023 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2023 r., V KO 52/22 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zażalenia nie uwzględnić, zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Skazany E. C. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt: II AKa 338/10, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt IV K 26/09. Argumentację wniosku oparł na tezie o spreparowaniu postępowania karnego i oparciu orzeczeń, które zapadły w tej sprawie na fałszywych zeznaniach, gdyż sędziom i prokuratorom zależało na pozbawieniu go „ ojcowizny ziemi”. V KZ 10/23 2 Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 lutego 2023 r., V KO 52/22 odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu kodeksowych podstaw wznowieniowych i dotyczy to również zawartych we wniosku twierdzeń o postawieniu go w stan oskarżenia, a następnie skazaniu w celu przejęcia jego ziemi, przy wykorzystaniu fałszywych zeznań świadków. Sąd uznał, że wskazane informacje są zdecydowanie niewystarczające do przyjęcia, iż w zakończonym prawomocnie procesie dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść wyroku (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.. Stwierdził nadto, że do zaktualizowania się tej podstawy wznowieniowej konieczne jest, by czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., był ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub art. 22 k.p.k. Wniosek o wznowienie powinien wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym stwierdzające niemożliwość wydania wyroku skazującego (art. 541 § 1 i 2 k.p.k.). Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany. W zażaleniu domagając się oczyszczenia z postawionych mu zarzutów i przypisanego mu przestępstwa zaprezentował tezę o sprokurowaniu sprawy karnej przez Sąd Rejonowy w Kartuzach w porozumieniu z komornikiem działającym przy tym Sądzie w celu sprzedaży jego ziemi oraz ruchomości gospodarskich. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący po raz kolejny, tym razem w zażaleniu przedstawia tezę o niesłusznym skazaniu go w spreparowanym procesie karnym, nie odnosząc się w żadnym zakresie do wywodów Sądu pierwszej instancji, które legły u podstaw odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności i nie kwestionując trafności tych wywodów. Tymczasem, zdaniem Sądu Najwyższego, Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, że żadna z okoliczności wskazanych we wniosku nie mieściła się w katalogu kodeksowych podstaw wznowieniowych i w sposób szczegółowy wyjaśnił podstawę prawną V KZ 10/23 3 swojego rozumowania oraz trafnie wytknął, że skazany we wniosku nie przedstawił prawomocnego wyroku skazującego choćby za składanie fałszywych zeznań przez świadków. Zatem skoro skarżący nie zakwestionował argumentacji Sądu, która legła u podstaw wydania niekorzystnego dla wnioskodawcy orzeczenia, to podzielając argumentację Sądu przemawiającą za wydaniem orzeczenia w trybie art. 545 § 3 k.p.k. należało uznać zarzut zażalenia za niezasadny. Już tylko na marginesie rozważań podnieść należało, że E. C. został prawomocnie skazany na karę 15 lat pozbawienia wolności za drastyczne zachowania, zakwalifikowane m.in. z art. 197 § 4 k.k., a sądy obu instancji po wydaniu wyroków, sporządziły obszerne, rzetelne uzasadnienia, przy czym wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku został poddany kontroli w związku z wniesieniem kasacji przez obrońcę skazanego, która została oddalona jako oczywiście bezzasadne postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r, III KK 244/11. Z tych względów postanowiono jak na wstępie. [SOP] [ł.n]