V KZ 16/20

Sygn. akt V KZ 16/20 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie D. M. skazanego z art. 191a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 maja 2020 r. zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 kwietnia 2020 r., II AKo (…) o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w (…) odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 listopada 2015 r., IV Ka (…), zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 maja 2015 r., VII K (…), wskazując, że jest to już trzeci z rzędu (choć nie trzeci w ogóle) wniosek o wznowienia postępowania, pochodzący od skazanego lub jego obrońcy, a oparty na tożsamej podstawie faktycznej, która stanowiła podstawę wydania przez Sąd Apelacyjny w (…) postanowienia z dnia 29 listopada 2018 r., II AKo (…) , oddalającego wniosek o wznowienie postępowania. W przypadku następnego wniosku o wznowienie postępowania (obrońcy skazanego z dnia 6 grudnia 2018 r.), zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2019 r., II AKo (…) odmówiono jego przyjęcia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. Te same okoliczności stały się kanwą 2 kolejnego wniosku, tym razem już osobiście sporządzonego przez skazanego, a będącego przyczyną wydania zaskarżonego zarządzenia. Zarządzenie powyższe zaskarżył skazany, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa do uczciwego procesu, domagając się wyznaczenia obrońcy z urzędu, a także podkreślając, że jeżeli odmówiono przyjęcia jego wniosku w sprawie II AKo (…), to nowe fakty i dowody wskazane w tamtym piśmie nie mogły być rozpoznane, skoro odmówiono przyjęcia wniosku. W uzasadnieniu zażalenia skazany podkreślił również, że w obecnym wniosku o wznowienie postępowania karnego odwołał się do znajdującego w aktach sprawy nośniku z filmem, który to film, zdaniem skarżącego, nie miał być filmem, o którym w swoich zeznaniach mówiła pokrzywdzona. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Brak jest podstaw do podzielenia argumentacji zażalenia skazanego. Zażalenie to jest bezzasadne i nie może prowadzić do wzruszenia zaskarżonego zarządzenia. Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazano, że rozstrzygnięcie sądu wznowieniowego, oddalające wniosek o wznowienie postępowania karnego objęte jest także prawomocnością materialną (art. 17 § 1 pkt 7 in principio k.p.k.), co powoduje, że niedopuszczalne jest ponawianie kolejnych wniosków o wznowienie postępowania, opartych na tych samych przesłankach faktycznych, a w razie złożenia takiego wniosku – że zachodzi potrzeba odmowy jego przyjęcia z uwagi na powagę rzeczy osądzonej postanowienia oddalającego uprzedni wniosek o wznowienie postępowania. Podkreślić przy tym należy, że skazany pozostaje w błędzie co do tego, że w sprawie II AKo (….) nie doszło do merytorycznego zbadania wniosku o wznowienie postępowania. Jak wynika bowiem z postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 29 sierpnia 2018 r., wydanego w tamtej sprawie, Sąd ten wniosek oddalił, a więc – po merytorycznym zbadaniu sprawy – uznał, że nie zachodzą opisane we wniosku podstawy do wznowienia postępowania. Skazany najpewniej myli pojęcia „oddalenie wniosku o wznowienie postępowania” (co miało miejsce w sprawie II AKo (…)) z „odmową” jego przyjęcia, co miało miejsce w sprawie II AKo (…), jak i obecnie w sprawie II AKo (…). 3 Okoliczności wskazywane przez skazanego we wniosku o wznowienie postępowania (pismo z dnia 18 stycznia 2020 r.) były przedmiotem rozstrzygnięcia w postanowieniu z dnia 29 listopada 2018 r., II AKo (…), w którym Sąd Apelacyjny w (…), odnosząc się do poczynionych w sprawie przez orzekające Sądy ustaleń faktycznych i przeprowadzonych dowodów, wskazał, że zaoferowane nowe fakty i dowody nie są w żadnej mierze w stanie podważyć ustaleń w zakresie sprawstwa skazanego i oceny prawnej jego zachowania jako występku z art. 191a § 1 k.k. Odmowa przyjęcia wniosku skazanego w żadnym razie nie narusza jego prawa do rzetelnego procesu, gdyż okoliczności w nim zawarte stanowiły już przedmiot analizy i ocen sądu wznowieniowego, a ponowne orzekanie w tej sprawie prowadziłoby nie tylko do naruszenia fundamentalnej zasady postępowania karnego – ne bis in idem, ale także do niczym nieuzasadnionego wykorzystywania, ograniczonych przecież, zasobów kadrowych wymiaru sprawiedliwości ze szkodą dla uczestników innych postępowań, które realizują ich prawo do sądu. Skazany powinien pamiętać, że nie może w coraz to nowych wnioskach o wznowienie postępowania odwoływać się do tych samych okoliczności, które były już podstawą rozstrzygnięcia, oczekując, że za każdym razem będą one merytorycznie rozpoznawane. Powinien także mieć na uwadze i to, że postępowanie wznowieniowe nie służy dokonywaniu ponownej oceny dowodów przeprowadzonych w pierwotnym postępowaniu ani tym bardziej – ponownej weryfikacji oceny przeprowadzonej przez Sądy w zakończonym już postępowaniu, a do tego sprowadza się końcowa część pisemnych motywów zażalenia. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.