V KZ 30/25

V KZ 30/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący) SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie D. B. skazanego za czyny z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 162 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2025 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2025 r., w sprawie V KO 44/25, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. [J.J.] UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego D. B. , w którym wniósł on o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2023 r., sygn. II AKa 163/21, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt IV K 46/18 w którym m.in. połączono orzeczone wobec oskarżonego D. B. V KZ 30/25 2 kary jednostkowe za przypisane mu czyny i jako karę łączną orzeczono wobec niego karę 8 lat pozbawienia wolności. W dniu 29 maja 2025 r., w sprawie V KO 44/25, Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skazanego z powodu jego oczywistej bezzasadności. Skazany złożył zażalenie na to postanowienie, w którym zaskarżył je w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie: 1. Nieuzasadnione zastosowanie art. 545 § 3 k.p.k. polegające na bezzasadnym uznaniu, iż wniosek o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadny, podczas gdy z treści tego wniosku wynikały konkretne zarzuty mogące stanowić podstawy wznowienia określone w art. 540 § 1 k.p.k., co wymagało ich merytorycznego zbadania przez Sąd Najwyższy; 1. Naruszenie art. 92 k.p.k. przez sporządzenie uzasadnienia w postanowieniu w sposób ogólnikowy, nieodnoszący się do podniesionych zarzutów - co ma wpływ na prawa skazanego do rzetelnego procesu; 1. Naruszenie art. 2 § 1 k.p.k. i art. 6 ust. 1 EKPC, poprzez zaniechanie wnikliwej analizy przedstawionych przez D. B. dowodów dotyczących fałszerstw oraz innych nieprawidłowości w zakończonym postępowaniu karnym. Skazany wniósł o przyjęcie wniosku do rozpoznania, jego uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Najwyższy w sposób staranny odniósł się do okoliczności podniesionych we wniosku i wykazał, dlaczego złożony przez skazanego wniosek jest oczywiście bezzasadny. Odnośnie roli biegłego, który miał jednocześnie pełnić – według skazanego - funkcję świadka, to słusznie Sąd Najwyższy odwołał się do treści uzasadnień wyroków Sądów obu instancji. Skoro z tych dokumentów procesowych wynika, że biegły R.P. nie został potraktowany jako świadek, to skazany obecnie nie ma V KZ 30/25 3 podstaw do przeciwnego twierdzenia. Tym bardziej w sytuacji w której kwestia ta nie była w ogóle podnoszona w apelacji jego obrońcy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znalazło się również odniesienie do zawartych w przedmiotowym wniosku twierdzeń skazanego dotyczących protokołu z oględzin garażu, słusznie zauważając, że było to już przedmiotem oceny Sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy omówił także znaczenie twierdzeń skazanego związanych ze stanem jego zdrowia. Zauważył, że w sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłych psychiatrów i w oparciu o ten dowód oceniano poczytalność skazanego w chwili popełniania przez niego przypisanych mu czynów, jak też jego zdolność do samodzielnej obrony. Jeśli chodzi natomiast o formułowane przez skazanego podejrzenia popełnienia przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, to zasadnie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że nie dysponuje on wyrokiem skazującym za popełnienie tych przestępstw. Dodać należy, że żadna z podniesionych przez skazanego okoliczności nie uzasadnia wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, który nie może być traktowany jako kolejny środek odwoławczy. Tymczasem, niektóre z podniesionych przez skazanego okoliczności świadczą o takim potraktowaniu wniosku o wznowienie postępowania. Do takich okoliczności należą kwestionowana przez skazanego ocena opinii biegłego, zeznań świadków, czy protokołu z oględzin garażu. Skazany nie podał również żadnych nowych faktów lub dowodów, które mogłyby uzasadnić wznowienie postępowania. Przewidzianych w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. warunków nie spełnia również formułowane przez skazanego podejrzenie popełnienia przestępstwa w związku z postępowaniem, które miałoby wpływ na treść orzeczenia. Jeszcze raz przypomnieć należy, że zgodnie z art. 541 § 1 k.p.k. taki czyn musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu braku jednej z przesłanek postępowania, innej niż stwierdzenie, że zarzucanego czynu nie popełniono, brak danych dostatecznie uzasadniających jego popełnienie, czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa. V KZ 30/25 4 Mając powyższe na uwadze Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie z powodu jego oczywistej bezzasadności była zasadna. [J.J.] [a.ł] Małgorzata Gierszon Dariusz Świecki Kazimierz Klugiewicz