V KZ 32/19

Sygn. akt V KZ 32/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący) SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca) SSN Dariusz Kala po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2019 r., w sprawie A.J. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2019 r., V KO 43/19, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt III K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE W dniu 16 maja 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego A.J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt III K (…), na mocy którego został skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. 2 Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2019 r., V KO 43/19, Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia tego wniosku, wobec jego oczywistej bezzasadności. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, że wniosek skazanego nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania w trybie przepisu art. 540 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. Nadto, wskazano, że w postępowaniu w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania sąd nie dokonuje na nowo oceny zebranych dowodów i przyjętych na ich podstawie ustaleń faktycznych, nie bada także zasadności orzeczenia skazującego. Na to postanowienie zażalenie złożył skazany A.J. twierdząc, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Skarżący podniósł, że rozpoznając przedmiotową sprawę nie uwzględniono okoliczności wpływających na nadzwyczajne złagodzenie kary i błędnie przyjęto, że zachodzą okoliczności wpływające na obostrzenie kary. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. A.J. nie przedstawił bowiem żadnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć zaskarżoną decyzję Sądu Najwyższego. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób oczywisty, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skazanego, konfrontując je z ustaleniami stanowiącymi podstawę przypisania zarzucanego mu przestępstwa. Odniósł się więc do kwestii uchybień jakich miał się dopuścić Sąd orzekający w jego sprawie oraz policjanci i prokurator na etapie postępowania przygotowawczego. Rozważył także wskazywaną przez wnioskodawcę okoliczność utrudniania składania mu wyjaśnień zauważając, że oskarżony sam odmówił składania wyjaśnień 3 oświadczając w toku rozprawy głównej, że nie będzie odpowiadał na pytania prokuratora, obrońcy i Sądu, skorzystał także z prawa do wypowiedzi w ostatnim słowie. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego jest przekonująca i rzeczowa. Skarżący w zażaleniu nie sformułował konkretnych zarzutów świadczących o nietrafności tego postanowienia, powołując się w dalszym ciągu na okoliczności związane z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy i występujące – w ocenie wnioskodawcy – nieprawidłowości w zakresie procedowania Sądu orzekającego w sprawie. Zdaniem Sądu Najwyższego ad quem bezspornie wystąpiły okoliczności upoważniające do skorzystania z unormowania zawartego w art. 545 § 3 k.p.k., który zezwala na odmowę przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 tego przepisu bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, gdyż z treści wniosku, wynikała jego oczywista bezzasadność. Ponieważ zaskarżone postanowienie Sądu Najwyższego a quo jest w pełni zasadne, należało je utrzymać w mocy. Kierując się powyższym, orzeczono jak w sentencji. as