V KZ 34/19

Sygn. akt V KZ 34/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie B. G., skazanego z art. 157 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 września 2019 r., zażalenia wniesionego przez skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II AKo (…), odmawiającego przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Powyższym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 grudnia 2012 r., VII Ka (...), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 20 lipca 2012 r., II K (…), z uwagi na to, że, mimo stosownego wezwania, skazany nie zrealizował formalnych wymogów tego pisma procesowego, w tym w pierwszej kolejności, wymogu określonego w art. 545 § 2 k.p.k. Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, nie zasługiwało ono jednak na uwzględnienie. W piśmie z dnia 29 lipca 2018 r. zaadresowanym do Sądu Rejonowego w N., skazany zawarł argumentację, która dotyczyła m. in. nieprawidłowości 2 prawomocnego orzeczenia skazującego. Pismo to znalazło się w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w N., która udzieliła skazanemu odpowiedzi na tę część, co do której była kompetentna, a następnie przekazała pismo Sądowi Apelacyjnemu w (…) jako właściwemu do rozpoznania ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania (art. 544 § 1 k.p.k.), wywiedzionego z przytoczonej argumentacji. Inicjatywa wznowieniowa nie pochodziła zatem – jak twierdzi skarżący - od oskarżyciela publicznego, gdyż w tym zakresie miało miejsce jedynie przekazanie pisma przez Prokuraturę Rejonową w N. właściwemu Sądowi (art. 118 § 3 k.p.k.). Zatem nie znalazło zastosowania w realiach tej sprawy wyłączenie, o którym mowa w art. 545 § 3 k.p.k., zwalniające od tzw. przymusu adwokackiego i uiszczenia opłaty. od wniosku. Oczywistym jest z uwagi na powyższe, że prokurator nie mógł podlegać wezwaniu do usunięcia braków pisma. Autorem wniosku jest skazany i zobowiązany był respektować powyższe rygory. Został do ich realizacji prawidłowo wezwany stosownym pismem (k. 9) i nie spełnił tej powinności. W konsekwencji powyższego obowiązkiem prezesa sądu, do którego złożony został wniosek o wznowienie postępowania, była odmowa przyjęcia tego pisma, do czego obligował art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. Wbrew zarzutom zażalenia zaskarżone rozstrzygnięcie nie podyktowane zostało zatem żadnymi innymi względami jak tylko prawidłowymi ustaleniami odnoszącymi się do niezrealizowania formalnych wymogów wniosku o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia. l.n