V KZ 36/22

Sygn. akt V KZ 36/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A. K. i M. A. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 września 2022 r., zażalenia kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt V Ka 1001/21, o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt V Ka 1001/21, wraz z uzasadnieniem, postanowił: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wskazanym na wstępie zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2022 r. Przewodniczący V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi odmówił przyjęcia wniosku kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej A. K. o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt V Ka 1001/21, jako złożonego po terminie. Na zarządzenie to zażalenie złożył kurator małoletniej oskarżycielki posiłkowej, zaskarżając je w całości. Zarzucił mu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który mógł mieć wpływ na treść zarządzenia, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że 2 wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie został złożony w terminie, podczas gdy z dowodu nadania tego wniosku listem poleconym wynika, że został złożony przed upływem terminu; 2. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 124 k.p.k. poprzez uznanie, iż wniosek kuratora małoletniej pokrzywdzonej o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku został złożony po upływie terminu zawitego wskazanego w art. 422 § 1 k.p.k., podczas gdy termin ten został zachowany, albowiem przed jego upływem wniosek został nadany listem poleconym w placówce Poczty Polskiej, tj. podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, co zgodnie z art. 124 k.p.k. oznacza, iż wniosek złożono w terminie; 2. art. 422 § 3 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 k.p.k. i art. 457 § 2 k.p.k. poprzez odmówienie przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia przedmiotowego wyroku pomimo, iż został on złożony w terminie. W konkluzji skarżący wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego zarządzenia poprzez przyjęcie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku, ewentualnie o 2. uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Zażalenie to jest zasadne i dlatego zasługiwało na uwzględnienie. Wprawdzie podnosi ono kilka zarzutów, lecz wszystkie one sprowadzają się do wskazania tożsamego uchybienia polegającego na błędnym przyjęciu w zaskarżonym zarządzeniu, że przedmiotowy wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony w placówce pocztowej w dniu 14 kwietnia 3 2022 r., a więc po terminie. Z tego względu wystarczające było ograniczenie rozpoznania zażalenia co do pierwszego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Z dołączonej do zażalenia uwierzytelnionej kserokopii nadania listem poleconym wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wynika, że do nadania tego doszło w placówce Poczty Polskiej w dniu 13.04.2022 r. (data stempla pocztowego), a więc z dochowaniem 7-dniowego terminu na dokonanie tej czynności. Tym samym trafnie wskazano w zażaleniu na błędne ustalenie w tym zakresie i wystąpienie sygnalizowanego uchybienia. Wprawdzie z informacji dostępnych na stronie internetowej https://emonitoring.poczta-polska.pl, umożliwiającej śledzenie przesyłek pocztowych, które stanowiły zapewne podstawę przyjętych w zaskarżonym zarządzeniu ustaleń wynika, że przesyłkę o numerze […] nadano w dniu 14.04.2022 r., to jednak przesądzające znaczenie w sprawie należy przyznać załączonej kserokopii nadania przesyłki listem poleconym (por. postanowienia SN: z dnia 17 czerwca 2004 r., II KZ 22/04 czy z dnia 6 sierpnia 2003 r., II KZ 20/03). Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [as]