V KZ 41/15

Sygn. akt V KZ 41/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie skazanego R. Ś. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 30 listopada 2015 r. zażalenia skazanego i jego obrońcy na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 lipca 2015 r., o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437§ 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 530§3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w P. odmówił przyjęcia sporządzonej przez obrońcę skazanego kasacji z uwagi na wniesienie jej po terminie. Na to zarządzenie zażalenia wnieśli skazany jak i jego obrońca. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenia wniesione przez skazanego i jego obrońcę są zasadne. O słuszności tych zażaleń nie decyduje jednak argumentacja w nich zawarta, ale naruszenie przepisów postępowania w toku postępowania okołokasacyjnego, które stwierdzone zostało przez Sąd Najwyższy przy kontroli zasadności wydania tego zarządzenia. W niniejszej sprawie wbrew stanowisku Sądu Okręgowego nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia kasacji. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem 2 z dnia 13 maja 2015 r. odmówiono przyznania skazanemu obrońcy z urzędu. Zarządzenie to doręczono skazanemu w dniu 5 czerwca 2015 r. (k. 845) wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia kasacji i o obowiązku sporządzenia jej i podpisania przez adwokata (k. 838). W związku z tym, że koniec ustawowego terminu do wniesienia kasacji przypadał na dzień wolny od pracy tj. 5 lipca 2015r. (niedziela), kasacja ustanowionego przez skazanego obrońcy została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 6 lipca b.r., a więc z zachowaniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia (art. 123§3 k.p.k.). Tymczasem Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że termin do wniesienia kasacji upłynął w dniu 5 lipca 2015 r. Stanowisko Sądu Okręgowego, w którym powołano się na wysłanie skargi po upływie terminu, jest więc obarczone błędem rachunkowym. Wobec braku wykazania w zaskarżonym zarządzeniu rzeczywistego przekroczenia terminu zawitego należało je uchylić i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w celu ponownego zbadania spełnienia warunków formalnych decydujących o dopuszczalności kasacji. Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. kc