V KZ 61/22

Sygn. akt V KZ 61/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 16 stycznia 2023 r., zażalenia W. D. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, odmawiające przyjęcia skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Powołanym wyżej zarządzeniem odmówiono przyjęcia skargi złożonej przez W. D. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Mogilnie o odmowie wszczęcia śledztwa, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano, że „według art. 539 a § 1 kpk od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego” i podniesiono, że w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie zostały spełnione warunki dopuszczalności skargi wymienione w tym przepisie. 2 Zażalenie na to zarządzenie złożył W. D., w którym wniósł o: - uznanie, że zażalenie jest zasadne, - podjęcie z urzędu i własnej inicjatywy działań prawnych mających na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego (art. 2. § 1. Dz.U. 1997 Nr 89 poz. 555 - Kodeks postępowania karnego). - rozpoznanie sprawy w oparciu o stan faktyczny, to znaczy na podstawie urzędowo potwierdzonych kopii dokumentów (decyzji, umów i protokołów) oraz w oparciu o obowiązujące prawo, - ujawnienie wszystkich okoliczności sprzyjających popełnieniu czynów prawem zabronionych, - zobowiązanie winnych do naprawienia wyrządzonej krzywdy.” W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż „nie jest winą skarżącego, że w niniejszej sprawie zapadło <<postanowienie (a nie wyrok)>>”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie okazało się bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Wywody zamieszczone w środku odwoławczym, nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw kwestionowanego zarządzenia. Warto bowiem przypomnieć, że przyczyną, która zadecydowała o odmowie przyjęcia skargi, była jej niedopuszczalność z mocy ustawy. Kwestie te zostały w sposób jasny wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Powtarzanie tej argumentacji jest zbyteczne, natomiast żądanie skarżącego w zaistniałej sytuacji nie ma racjonalnych podstaw. Z przytoczonych powodów kwestionowane zarządzenie należało utrzymać w mocy.