VI KZP 23/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: S. Mirski, Z. Nyczaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza T. i innych, po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. postanowieniem z dnia 14 maja 1975 r. następującego zagadnienia prawnego:"1. Czy dopuszczalne jest orzeczenie w wyroku, że kwestię rozstrzygnięcia co do dowodów rzeczowych przekazuje się do rozpoznania na posiedzeniu?2. Czy w postanowieniu wydanym na podstawie art. 368 k.p.k. można, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, określać charakter przedmiotów znajdujących się w depozycie sądu, w szczególności zaś czy można czynić ustalenia co do tego, czy przedmioty te odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 48 § 1 k.k.?3. W wypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie drugie - w jakim trybie należy podjąć decyzję co do znajdujących się w depozycie wartości, skoro charakter ich i związek z popełnionym przestępstwem nie zostały określone w wyroku pierwszej i drugiej instancji?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. Orzeczenie przepadku jest karą dodatkową, która powinna być orzeczona w wyroku (art. 360 § 2 k.p.k.). Od reguły tej jednak ustawa przewiduje wyjątek, dotyczący między innymi dowodów rzeczowych, zezwalając w art. 368 § 1 k.p.k. na orzeczenie co do ich przepadku postanowieniem na posiedzeniu w wypadku, gdy wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w tym zakresie.Przewidując taką sytuację, ustawa nie uzależniała możliwości stosowania art. 368 k.p.k. od określonego rodzaju przyczyny, dla której nastąpił brak owego rozstrzygnięcia. Wynika z tego, że przyczyna ta jest całkowicie obojętna, i do zastosowania art. 368 k.p.k. wystarcza sam fakt braku tego rozstrzygnięcia. Jakiekolwiek więc stwierdzenia sądu w wyroku co do nierozstrzygnięcia w nim o dowodach rzeczowych są zbędne i jako takie nie mają znaczenia. Sąd zatem nie powinien zamieszczać w wyroku tego rodzaju zbędnych stwierdzeń, a jeżeli już tak postąpił, to nie ma to znaczenia dla następnego orzekania co do dowodów rzeczowych w trybie art. 368 k.p.k.2. Orzekanie co do dowodów rzeczowych w trybie wymienionego przepisu (jak i innych kwestii w nim wymienionych) stanowi samodzielny, dodatkowy (poprzednio w ogóle nie rozpoznany) przedmiot postępowania w dalszym ciągu jurysdykcyjnego, które toczy się w ramach przepisów dotyczących postępowania przed sądem pierwszej instancji. Zrozumiałe jest więc, że dopiero w tym postępowaniu, skoro nie nastąpiło to wcześniej, może i powinno nastąpić ustalenie, czy znajdujące się w depozycie sądowym przedmioty odpowiadają warunkom wymienionym w art. 48 k.k.Omawiany bowiem przepis, podyktowany względami praktycznymi, umożliwia wydawanie uzupełniających postanowień w takich kwestiach, które nie mogą pozostać nie rozstrzygnięte.O terminie posiedzenia powinien być powiadomiony między innymi obrońca oskarżonego, strony bowiem mają prawo wzięcia udziału w posiedzeniu, a na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługuje zażalenie. Nie zachodzi więc obawa, żeby rozstrzygnięcie kwestii przepadku dowodów rzeczowych na posiedzeniu mogło zaszkodzić interesom oskarżonego lub innych osób.Z tych powodów Sąd Najwyższy uchwalił jak wyżej.