VI KZP 62/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski. Sędziowie: F. Karolus (sprawozdawca), J. Szamrej. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w sprawie Antoniego S. i innych, oskarżonych z art. 200 § 1 i art. 217 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 300 § 1 i art. 217 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 8 września 1972 r. zagadnienia prawnego:"Czy dysponowanie przez osoby zarządzające mieniem społecznym i będące jednocześnie funkcjonariuszami publicznymi funduszami przedsiębiorstwa, za aprobatą samorządu robotniczego, na zakup wartościowych prezentów dla osób pełniących funkcje publiczne w celu zjednania przychylności tych osób dla działalności przedsiębiorstwa wyczerpuje znamiona dwóch z osobna przestępstw określonych w art. 200 § 1 i art. 241 k.k., czy tylko jednego z nich, czy też znamiona przestępstwa określonego w art. 246 § 2 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Udzielenie korzyści majątkowej innej osobie w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznej stanowi przestępstwo określone w art. 241 k.k. Pobudką działania sprawcy dopuszczającego się tego czynu jest zwykle chęć uzyskania przychylności osoby pełniącej funkcję publiczną dla samego udzielającego korzyści majątkowej lub dla innej osoby. W świetle obowiązującego prawa pobudka działania nie ma wpływu na bezprawność czynu, wobec czego chęć uzyskania przychylności osoby pełniącej funkcję publiczną nie dla sprawcy lub innej osoby, lecz dla przedsiębiorstwa (instytucji), które udzielający korzyści majątkowej reprezentuje, również nie pozbawia tego działania charakteru przestępnego.Skoro udzielenie korzyści majątkowej innej osobie w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznej stanowi przestępstwo, to przeznaczenie na ten cel funduszy przedsiębiorstwa uspołecznionego jest bezprawne i to także wówczas, gdy nastąpiło za zgodą organu przedsiębiorstwa mającego wpływ na dyspozycje jego majątkiem.Czyn sprawcy dysponującego w powyższy sposób mieniem społecznym stanowi jego zagarnięcie, sprawca bowiem przysparza korzyści majątkowej innej osobie kosztem mienia społecznego (art. 120 § 1 k.k.). W wypadku gdy sprawca sprawuje zarazem zarząd tego mienia, czyn jego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k.Zadysponowanie przez osoby zarządzające przedsiębiorstwem jego funduszami na kupno wartościowych prezentów dla innych osób pełniących funkcje publiczne w celu uzyskania ich przychylności dla działalności przedsiębiorstwa zawiera w sobie także decyzję wręczenia powyższych prezentów, a więc element wchodzący już w skład przestępstwa określonego w art. 241 k.k. Okoliczność ta łącznie z faktem, że utrata przez przedsiębiorstwo mienia następuje dopiero z chwilą wręczenia prezentów osobom obdarowanym, sprawia, iż całe działanie przestępne stanowi jeden czyn wyczerpujący znamiona określone w art. 200 § 1 i art. 241 k.k. w zbiegu kumulatywnym.Z tych przyczyn - na postawione pytanie - Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi jak wyżej