VI KZP 90/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: M. Budzianowski (sprawozdawca), S. Kotowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiesława Wojciecha B., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k. i art. 45 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 17 października 1970 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy w wypadku dokonania kradzieży mienia znajdującego się w pomieszczeniach posiadacza jako osoby dla oskarżonego najbliższej w sensie art. 120 § 5 k.k., gdy właścicielem tego mienia jest inna osoba, potrzebny jest wniosek posiadacza o ściganie (art. 203 § 4 k.k.), czy też wystarczy zawiadomienie właściciela o przestępstwie?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneJak to już wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 stycznia 1956 r. II KO 102/54 (OSN z 1956 r., zesz. II, poz. 26) pokrzywdzonym w wypadku kradzieży może być tak właściciel skradzionej rzeczy jak i jej posiadacz, albowiem dobrem prawnym chronionym przez prawo jest tu nie tylko własność, ale także posiadanie rzeczy. Skoro zatem - stwierdza wymienione wyżej postanowienie "pokrzywdzonym przez kradzież, zarówno w rozumieniu procesowym jak i karnomaterialnym, może być tak posiadacz rzeczy jak i jej właściciel, to w wypadku gdy rzecz skradziona stanowiąca własność osoby trzeciej znajduje się w posiadaniu osoby najbliższej, ściganie karne może nastąpić nie tylko na wniosek posiadacza rzeczy, ale również z urzędu".Przedstawiony wyżej pogląd prawny jest aktualny również w obecnym stanie prawnym, który pod tym względem nie uległ zmianie.