VII KZP 46/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Bratoszewski, H. Kempisty.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego D., oskarżonego z art. 145 § 2 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Słupsku postanowieniem z dnia 11 października 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy postępowanie należy umorzyć, jeżeli sąd pierwszej instancji wymierzył karę zasadniczą podlegającą darowaniu na podstawie dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102), a prokurator wnosi rewizję i domaga się orzeczenia kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, która w wypadku prawomocności wyroku w myśl art. 1 ust. 3 cytowanego dekretu podlegałaby wykonaniu, mimo darowania kary zasadniczej, czy też umorzenie postępowania uzależnione jest od zasadności rewizji skonkretyzowanej przez oskarżyciela publicznego?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ motywów postanowienia Sądu Wojewódzkiego wynika, że dąży on do wyjaśnienia treści określenia: "kara, która uległaby darowaniu", użytego w art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102), a w szczególności czy to określenie odnosi się tylko do kar zasadniczych, czy także do kar dodatkowych.Powołany dekret w przepisie art. 1 ust. 1 wymienia kary podlegające darowaniu, tj. pozbawienia wolności i grzywny, orzeczone w wymiarze określonym w tym przepisie, oraz ograniczenia wolności, i areszt wojskowy. Pozostałe przepisy dekretu o amnestii przewidujące darowanie kary mają inny charakter niż podstawowy w tej mierze art. 1 ust. 1, ponieważ dotyczą:- art. 1 ust. 2 - darowania niektórych tylko kar dodatkowych, i to dopiero w razie darowania kary zasadniczej;- art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. b - wyjątkowej możliwości darowania na wniosek prokuratora kary sprawcy, który się ujawni;- art. 6 ust. 1 - darowania kary za wykroczenie, a nie za przestępstwo.Wynika z tego, że użyte w art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu o amnestii określenie: "kara, która uległaby darowaniu", należy odnosić wyłącznie do kar zasadniczych wymienionych w art. 1 ust. 1 tego dekretu. Oznacza to z kolei, że łącząca się z popełnieniem konkretnego przestępstwa możliwość lub konieczność orzeczenia kary dodatkowej nie ma znaczenia przy rozważaniu umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu o amnestii.Uwzględniając to, co wyżej powiedziano, a także to, że w wypadkach określonych w art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu o amnestii umorzenie postępowania jest obowiązkowe, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy rewizja prokuratora wnosi tylko o orzeczenie kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w stosunku do oskarżonego skazanego na karę zasadniczą podlegającą darowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1-5 dekretu, sąd rewizyjny umarza postępowanie. Taka rewizja bowiem nie może spowodować dla oskarżonego skutków bardziej dolegliwych niż te, o które wnosi, a więc nie może spowodować podwyższenia kary zasadniczej (art. 383 § 1 i art. 397 § 2 k.p.k.). Umorzenie zaś postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii wyłącza możliwość orzeczenia kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.