I NSP 162/20

Sygn. akt I NSP 162/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Adam Redzik SSN Krzysztof Wiak w sprawie ze skargi E. M. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygn. akt II AKo (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 grudnia 2020 r. odrzuca skargę. UZASADNIENIE W dniu 13 października 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo E. M. zatytułowane „skarga” w którym zażądał on stwierdzenia przewlekłości sprawy II AKo (…, wszczęcia postępowania karnego przeciwko R. N. oraz zasądzenia kwoty 1.000.000 zł na rzecz E. M. z powodu „następstw łamania jego praw, utraty zdrowia i dorobku życia (art. 156 p. 1 i 2 K.K.; 46 p. 2 K.K.; Konstytucji RP art. 77 p. 1 i 2)”. W dalszej części pisma skarżący wskazał, że dowody znajdują się w „aktach sprawy, internecie na (…), F. i D.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r., o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub 2 nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: u.s.przewl.) została wprowadzona w celu konieczności zapewnienia przestrzegania prawa każdego obywatela do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, które zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu (art. 1 ust. 1 u.s.przewl.). Realizacją tego celu jest przysługujące obywatelowi prawo do wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. Stwierdzenie, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, zależy w szczególności od oceny terminowości i prawidłowości podjętych czynności przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. W ocenie tej uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 u.s.przewl.). Skarga na przewlekłość, stosowanie do art. 6 u.s.przewl. powinna ponadto czynić zadość zarówno wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (ust. 1), jak i zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości (ust. 2 pkt 1) oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (ust. 2 pkt 2). Jak wskazuje się w orzecznictwie, skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.przewl., o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie 3 konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została spowodowana. Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.przewl. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 u.s.przewl. skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 u.s.przewl. sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Sąd Najwyższy wskazuje, że skarga wniesiona przez E. M. w rzeczywistości nie zawiera uzasadnienia, w którym skarżący wskazałby jakiekolwiek okoliczności mające świadczyć o zwłoce w podejmowaniu czynności procesowych przez Sąd, które uzasadniałyby z kolei stwierdzenie przewlekłości postępowania. Wysunięte żądanie nie zostało zatem poparte żadnymi dowodami a lakoniczne stwierdzenia skarżącego, że znajdują się one w aktach sprawy, w Internecie czy F. jest niewystarczające. Tym bardziej, że w treści skargi zostały zawarte także inne żądania np. wszczęcia postępowania karnego przeciwko pełnomocnikowi skarżącego, co dodatkowo utrudnia zrozumienie jakie dowody i w zakresie jakiej sprawy miał na myśli skarżący formułując w ten sposób wniesione pismo. Sąd Najwyższy uznał zatem powyższe za oczywiście niewystarczające w świetle wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.przewl. Z treści skargi nie sposób bowiem w żaden sposób wywieść, na czym miałaby polegać nieuzasadniona zwłoka w rozpoznaniu sprawy, a jednocześnie skarżący de facto nie zakwestionował nawet czasu trwania postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.przewl. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.przewl., orzekł jak w sentencji postanowienia.