I NSP 190/20

Sygn. akt I NSP 190/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marek Dobrowolski SSN Krzysztof Wiak w sprawie ze skargi P. L. na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie III S (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2021 r. odrzuca skargę. UZASADNIENIE P. L. (dalej: skarżący) pismem z dnia 1 października 2020 r., działając w imieniu własnym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze strony na naruszenie prawa do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75 z późn. zm.; dalej: ustawa o skardze na naruszenie prawa strony), wniósł skargę na przewlekłość postępowania wszczętego przed Sądem Apelacyjnym w (…) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (III S (…)), którego przedmiotem jest odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w (…) w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia społecznego. W uzasadnieniu skargi na przewlekłość postępowania P. L. powołał się jedynie na bezczynność Sądu Apelacyjnego w (…), która doprowadziła w jego ocenie do przekroczenia terminu rozpoznania sprawy. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia, albo trwa dłużej, niż to konieczne dla załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Zgodnie z art. 4 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W sprawach nieuregulowanych w ustawie o skardze na naruszenie prawa strony do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy (art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony). W przypadku skargi rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy niezbędne jest w tym zakresie sięgnięcie do przepisów o postępowaniu zażaleniowym w sprawach cywilnych regulujących zdolność postulacyjną strony. Zgodnie z art. 3941 § 3 k.p.c., do zażalenia wnoszonego do Sądu Najwyższego stosuje się odpowiednio przepis art. 3986 § 3 k.p.c. Zażalenie powinno być sporządzone przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., chyba że stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną lub jej przedstawicielem jest adwokat lub radca prawny (art. 871 § 1 k.p.c. in fine). Pogląd ten został potwierdzony w mającej moc zasady prawnej uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2004 r. III SPP 42/04, która stwierdza, że do skargi na przewlekłość postępowania, uregulowanej w ustawie o skardze na naruszenie prawa strony, rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy w sprawie cywilnej, stosuje się przymus adwokacko-radcowski. 3 Ponieważ została tutaj wniesiona skarga przez samego skarżącego z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego, to podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 3986 § 3 k.p.c i art. 871 § k.p.c.