I NSP 288/25

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2025-12-17

Skład orzekający: Adam Redzik, Tomasz Demendecki, Tomasz Przesławski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, które trwało 21 miesięcy, nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy oddalił skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, uznając, że postępowanie apelacyjne trwało 21 miesięcy, a całe postępowanie nieco ponad 5 lat, co nie przekracza standardów określonych w orzecznictwie międzynarodowym i krajowym. Sąd podkreślił, że czynności sądowe były podejmowane w racjonalnych terminach, zgodnie z kolejnością wpływu spraw, a strony same wpływały na czas trwania postępowania poprzez niedochowanie wymogów formalnych.
Stan faktyczny
Strony wniosły skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu apelacyjnym. Akta sprawy wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 13 lutego 2024 r. i kolejne czynności podjęto dopiero 28 czerwca 2025 r. W międzyczasie strony cofnęły apelację i zrzekły się roszczeń. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę 17 grudnia 2025 r.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Pełny tekst orzeczenia

I NSP 288/25 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Redzik (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Tomasz Demendecki SSN Tomasz Przesławski w sprawie ze skargi P. G. i M. G. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII ACa […] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 17 grudnia 2025 r., oddala skargę. Tomasz Demendecki Adam Redzik Tomasz Przesławski UZASADNIENIE I. I.1. 13 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego) P. G. i M. G. (dalej także: Skarżący) wnieśli skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej, w której domagali się: 1. stwierdzenia, że w postępowaniu sądowym zawisłym przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, VIII Wydział Cywilny pod sygn. akt VIII ACa […] (uprzednio: VI ACa […]), nastąpiła przewlekłość postępowania; 2. wydania organowi rozpoznającemu sprawę zaleceń do podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności zmierzających do możliwie jak najszybszego zakończenia postępowania; I NSP 288/25 2 3. zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz Skarżących kwoty po 2.000 zł; 4. zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania skargowego. W uzasadnieniu Skarżący wskazali, że w sprawie wystąpiła nieuzasadniona bezczynność sądu. I.2. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. II. II.1. 19 października 2020 r. P. G. i M. G. wnieśli pozew przeciwko S. B. P. S.A. z siedzibą w W. Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod o sygn. akt I C […]. II.2. 27 października 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. I C […]. Strony postępowania odpowiednio 12 lutego 2024 r. i 19 lutego 2024 r. wniosły apelację od ww. wyroku. II.4. 13 lutego 2024 r. akta sprawy wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Tego samego dnia sporządzono raport z losowania – przydziału w sprawie sędziego. Kolejnego dnia wydano zarządzenie o zarejestrowaniu w repertorium ACa o zawiadomieniu stron o składzie sądu. II.5. 20 stycznia 2025 r. zarządzono zakreślenie sprawy w VI Wydziale Cywilnym Sądu Apelacyjnego w Warszawie i zarejestrowanie sprawy w VIII Wydziale Cywilnym. II.6. 3 lutego 2025 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynął wniosek Skarżących o niezwłoczne podjęcie czynności w sprawie. Na podstawie zarządzenia z 28 czerwca 2025 r. pełnomocnik Skarżących został poinformowany, że czynności podejmowane są zgodnie z kolejnością wpływu sprawy do referatu. II.7. 7 lipca 2025 r. wydano zarządzenie m.in. w przedmiocie przedstawienia akt sprawy sędziemu referentowi celem ustalenia wartości przedmiotu sporu. I NSP 288/25 3 II.8. 4 listopada 2025 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęło oświadczenie Skarżących o cofnięciu apelacji wraz ze zrzeczeniem się dochodzonych roszczeń oraz z wnioskiem o umorzenie postępowania. Tego samego dnia wydano postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania oraz kosztów postępowania. III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: III.1. Według art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.U. 2023 poz. 1725, dalej: u.s.p.p.) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). W myśl art. 2 ust. 2 u.s.p.p. dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. III.2. W ustawie o skardze na przewlekłość postępowania nie określono, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć I NSP 288/25 4 wielomiesięczną bezczynność sądu, polegającą na niewyznaczaniu rozprawy bądź niepodejmowaniu czynności (m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 grudnia 2018 r., I NSP 40/18; z 11 września 2019 r., I NSP 88/19; z 14 listopada 2019 r., I NSP 151/19; z 12 maja 2020 r., I NSP 37/20; z 27 października 2020 r., I NSP 151/20). W odniesieniu do postępowania apelacyjnego wskazuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można zasadniczo mówić w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji, polegającej na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej w ciągu 12 miesięcy od daty wpłynięcia apelacji (m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 27 marca 2019 r., I NSP 88/18; z 6 września 2019 r., I NSP 74/19; z 31 października 2019 r., I NSP 134/19; z 19 grudnia 2019 r., I NSP 173/19). Podobnie przesłanki stwierdzenia przewlekłości postępowania określa ETPC, który ocenia, czy przewlekłość postępowania jest nieuzasadniona, w świetle szczególnych warunków sprawy i przy uwzględnieniu takich kryteriów, jak skomplikowanie (stopień złożoności) sprawy, zachowanie stron i organów prowadzących sprawę oraz znaczenia materii objętej skargą (zob. np. wyroki ETPC: z 14 stycznia 2003 r., skarga nr 39505/98, w sprawie W.M. przeciwko Polsce; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001, s. 46 i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału, a także postanowienia Sądu Najwyższego: z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 28 września 2021 r, I NSP 145/21). Utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka uznaje przy tym, że sprawa jest prowadzona przewlekle, jeżeli trwa dłużej niż trzy lata w pierwszej instancji (zob. np. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 10 lipca 1984 r. w sprawie Guincho przeciwko Portugalii, nr 8990/80), a w dwóch instancjach powyżej pięciu lat (zob. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 7 lutego 2006 r. sprawie Donnadieu przeciwko Francji, nr 19249/02). Opóźnienie zaistniałe w trakcie jednej z faz postępowania jest dopuszczalne, pod warunkiem, że łączny czas trwania postępowania nie jest nadmiernie długi (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 8 grudnia 1983 r. w sprawie Pretto i inni v. Włochy; skarga nr 7984/77, zob. też postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 stycznia 2023 r., I NSP 294/22; z 10 maja 2023 r., I NSP 35/23). I NSP 288/25 5 III.3. Akta sprawy wraz z apelacją wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 13 lutego 2024 r. Tego samego dnia wyznaczono skład sądu do rozpoznania sprawy. Kolejnego dnia zarządzono wpisanie sprawy do odpowiedniego repertorium i zarządzono poinformowanie stron o składzie sądu. Kolejna czynność w sprawie została podjęta 28 czerwca 2025 r. kiedy to odniesiono się do wniosku Skarżących z 3 lutego 2025 r. o niezwłoczne podjęcie czynności w sprawie. 7 lipca 2025 r. referendarz sądowy zbadał apelację pod kątem wymogów formalnych. W konsekwencji wątpliwości co do prawidłowości oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia zarządził przedstawienie akt sprawy sędziemu referentowi celem poczynienia właściwych ustaleń w tym przedmiocie. Mając na uwadze cele skargi, nie można nie zauważyć, że Skarżąca cofnęła pozew, zrzekła się roszczenia w całości oraz złożyła wniosek o umorzenie postępowania (pkt II.8). Zauważyć należy, że czas trwania postępowania apelacyjnego oraz przedstawiony wyżej opis czynności podejmowanych przez Sąd Apelacyjny w Warszawie należy stwierdzić, że czynności te podejmowane są w racjonalnych terminach, uzasadnionych koniecznością rozpoznawania spraw według kolejności wpływu. Nie bez znaczenia jest przy tym, że strony postępowania same wpływały na czas trwania postępowania poprzez nienależytą staranność w zakresie wymogów formalnych apelacji, co tamowało przebieg postępowania. Jednocześnie nie sposób wymagać od sądu, że czynności w sprawie będą podejmowane natychmiast. Sąd Najwyższy zauważa nadto, że postępowanie apelacyjne toczyło się zaledwie 21 miesięcy, zaś w obu instancjach nieco ponad 5 lat. Nie można zatem uznać, że trwało ono nadmiernie długo wedle standardów orzecznictwa międzynarodowego przywołanego w pkt III.2. niniejszego uzasadnienia. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Tomasz Demendecki Adam Redzik Tomasz Przesławski I NSP 288/25 6 sk [a.ł]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 2 ust. 1art. 2 ust. 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy