I NSP 62/22

Sygn. akt I NSP 62/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Czubik (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Janusz Niczyporuk SSN Maria Szczepaniec w sprawie ze skargi J. J. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. I S (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2022 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pismem z 2 listopada 2021 r. J. J. złożył do Sądu Najwyższego skargę na naruszenie prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie I S (…), prowadzonej przez Sąd Apelacyjny w (…), wnosząc o stwierdzenie przewlekłości i przyznanie mu 20.000,00 zł od Skarbu Państwa, a nadto o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm., 2 dalej jako: „ustawa o skardze na przewlekłość”) skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Skarga J. J. spełnia tylko pierwszy wymóg. Skarżący wskazał sygnaturę postępowania, które w jego ocenie trwało zbyt długo oraz sformułował żądanie stwierdzenia jego przewlekłości, ale nie podał uzasadnienia dla tego żądania. Skarga została przygotowana na bazie powielanego „wzoru”, w którym odręcznie uzupełniono m.in. daty kilku czynności procesowych J. J. i Sądu. W ocenie Skarżącego, w sprawie doszło do nieuzasadnionej zwłoki w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 2 listopada 2021 r. w postaci m.in. opieszałego wezwania do uzupełnienia pisma Skarżącego i wydania „decyzji”, co stanowi przejaw obstrukcji procesowej. W ocenie Sądu Najwyższego, w skardze brak jest „okoliczności uzasadniających żądanie” w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, skarga J. J. musiała zostać odrzucona. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.