I NSP 64/25

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2025-03-27

Skład orzekający: Grzegorz Pastuszko

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jest dopuszczalna, jeśli nie zawiera szczegółowego opisu konkretnych działań lub zaniechań sądu prowadzących do zwłoki?
Ratio decidendi
Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, powinna zawierać przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie, co oznacza szczegółowe określenie, w czym skarżący dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki. Brak takiego szczegółowego opisu, uniemożliwiającego powiązanie skargi z konkretnym postępowaniem i wskazanie działań lub zaniechań sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Stan faktyczny
Klasztor wniósł skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie, które trwa już trzydzieści lat. Skarżący wskazał na rzadkie wyznaczanie rozpraw i długie przerwy między nimi, a także na wcześniejsze orzeczenie ETPCz stwierdzające naruszenie rozsądnego terminu. Sąd Najwyższy uznał skargę za zbyt lakoniczną i nieprecyzyjną.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i nakazał zwrot uiszczonej opłaty od skargi.

Pełny tekst orzeczenia

I NSP 64/25 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Pastuszko w sprawie ze skargi Klasztoru […] na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. I ACa 695/23, z udziałem Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 27 marca 2025 r.: 1. odrzuca skargę; 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie na rzecz Klasztoru […] kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 4 lutego 2025 r. Klasztor […] (dalej: „skarżący”) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Krakowie skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie I ACa 695/23, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie. Pismem z 14 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie przekazał ww. skargę do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o: I NSP 64/25 2 1. stwierdzenie, że postępowanie w sprawie toczy się ze zwłoką w postępowaniu; 2. wyznaczenie Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie dwóch miesięcy na rozpoznanie sprawy z apelacji; 3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł. W uzasadnieniu skargi wskazano, że sprawa rozpoczęła się przed Komisją Majątkową w początkach lat 90-tych, a następnie po jej likwidacji na żądanie skarżącego prowadzona była przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Apelacyjny w Krakowie i ponownie przez Sąd Okręgowy w Krakowie. W sumie postępowanie trwa już trzydzieści lat, w tym kilkanaście przed sądami. Podkreślono też, że rozprawy wyznaczane były niezwykle rzadko, przerwy sięgały nawet kilkanaście miesięcy, co spowodowało wydanie przez Trybunał Praw Człowieka orzeczenia w sprawie Nr 43299/21 uznającej niezachowanie rozsądnego terminu orzekania. Podniesiono wreszcie, że mimo upływu ponad roku od tego orzeczenia w sprawie do tej pory nie nastąpił żaden postęp, zaznaczając, że skarżący nie przyczynił się do przewlekłości postępowania, „spełnia wszelkie żądania sądu i ponosi niemałe koszty postępowania, choć pierwotnie postępowanie przed Komisją Majątkową było wolne od opłat, co zostało zlikwidowane wraz z likwidacją Komisji i przekazaniem spraw do jurysdykcji sądowej”. Pismem z 10 lutego 2025 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, a w przypadku jej uznania o przyjęcie mniejszej kwoty odszkodowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. I NSP 64/25 3 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Przywołane regulacje dają podstawę do twierdzenia, że skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi. Regulacje te pozwalają też sądzić, że skarga powinna m.in. wskazywać okoliczności, które mają znaczenie dla strony i obrazują jej zachowania w sprawie. Brak tych elementu również wyklucza ocenę merytoryczną skargi. Gdy idzie o treść niniejszej skargi, skarżący podał, że sprawa rozpoczęła się przed Komisją Majątkową u progu lat 90-tych, a następnie – po likwidacji tejże Komisji – na żądanie skarżącego prowadzona była przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Apelacyjny w Krakowie i ponownie przez Sąd Okręgowy w Krakowie. Podniósł także, że postępowanie trwa już trzydzieści lat, w tym kilkanaście przed sądami oraz że rozprawy wyznaczane były niezwykle rzadko, przerwy sięgały nawet kilkanaście miesięcy. Wskazał jeszcze na fakt wydania orzeczenia przez Trybunał Praw Człowieka (Nr 43299/21). I NSP 64/25 4 Wobec tak skonstruowanej skargi Sąd Najwyższy uznaje, że ze względu na swą lakoniczną treść, uniemożliwiającą w istocie jej bezpośrednie powiązanie z postępowaniem przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie (I ACa 695/23), skarga ta nie może być uznana za spełniającą w stopniu choćby minimalnym przesłankę ujętą w art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość odrzuca skargę. Na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania zwrócono skarżącemu opłatę od skargi w wysokości 200 zł. [SOP] [r.g.]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 2 ust. 1art. 6 ust. 2art. 9 ust. 1art. 2 ust. 2art. 17 ust. 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy