I NSP 98/24

I NSP 98/24 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa A. S. przeciwko M. S. o rozwód, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2024 r., skargi pozwanego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt I ACa 848/22, odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pismem z 13 lutego 2024 r. M. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 848/22. Skarżący domagał się: stwierdzenia przewlekłości postępowania; zobowiązania Sądu Apelacyjnego w Warszawie do rozpoznania skargi w terminie 3 miesięcy; zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych; zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 13 000 zł; zasądzenia „od Skarbu Państwa na rzecz Sądu, który będzie rozpoznawał (…) skargę kosztów postępowania” (pisownia oryginalna). I NSP 98/24 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i należy ją odrzucić. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest jej wniesienie w postępowaniu służącym rozpoznaniu sprawy. Skarga na przewlekłość ma przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości przez dyscyplinowanie sądu meriti do podejmowania terminowych i właściwych czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga na przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu nie może odnieść skutku i nie jest dopuszczalna, chyba że dotyczy postępowania przed Sądem Najwyższym (zob. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14, z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14; z 3 września 2019 r., I NSP 73/19; z 12 października 2023 r., I NSP 204/23). Bezsporne jest, że postępowanie w sprawie z powództwa A. S. przeciwko M. S. o rozwód zostało zakończone z dniem 6 listopada 2023 r., tj. z chwilą wydania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie wyroku oddalającego apelację skarżącego (k. 404 akt sprawy I ACa 848/22). A zatem skarżący złożył skargę na przewlekłość nieco ponad trzy miesiące po prawomocnym zakończeniu postępowania. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 373 § 1 w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. I NSP 98/24 3 Konsekwencją niedopuszczalności skargi na przewlekłość jest bezprzedmiotowość postępowania o zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych (odpowiednio art. 1262 § 2 k.p.c.). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [SOP] [ms]