I NWW 262/24

I NWW 262/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Redzik w sprawie z wniosku T. T. o wyłączenie sędziego Sądu Rejonowego M. M. od rozpoznania sprawy o syg. I […], na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 4 grudnia 2024 r., stwierdza swoją niewłaściwość i zgodnie z właściwością wniosek przekazuje do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. UZASADNIENIE Pismem z 16 maja 2024 r. T. T. wniósł na podstawie art. 49 k.p.c. wniosek o wyłącznie sędziego Sądu Rejonowego M. M. od rozpoznania sprawy o sygn. I Cz […] z uwagi na uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności „w związku z zaistnieniem nowych okoliczności w sprawie”. Postanowieniem z 17 września 2024 r. Sąd Rejonowy w S. przekazał ww. wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego w trybie art. 26 ustawy o Sądzie Najwyższym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I NWW 262/24 2 Artykuł 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. u.SN stanowi, że do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przekazanie wniosku Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania. Wobec treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2023 r. w sprawie C-204/21, w którym zakwestionowano przewidzianą w art. 26 §§ 2, 4-6 oraz art. 82 §§ 2-5 ustawy o Sądzie Najwyższym wyłączną właściwość Sądu Najwyższego – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach z wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, jako niezgodną z prawem Unii Europejskiej, uznać należy, że takie wnioski powinny rozpoznawać sądy według właściwości ogólnej, mając na uwadze treść uregulowań. Zgodnie z art. 52 § 1 k.p.c. o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd, w którym sprawa się toczy, a gdyby sąd ten nie mógł wydać postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów – sąd nad nim przełożony. Z tych wszystkich względów należało uznać, że Sąd Najwyższy orzekający w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie jest właściwy do rozpoznania wniosku T. T/ o wyłącznie sędziego Sądu Rejonowego M. M., a wniosek ten powinien zostać rozpoznany na podstawie art. 52 § 1 k.p.c. przez Sąd Rejonowy w S. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 200 § 11 oraz § 14, w związku z art. 52 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak sentencji postanowienia. Sk I NWW 262/24 3 [a.ł]