I NWW 76/20

Sygn. akt I NWW 76/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie z wniosku Prokuratury Regionalnej w W. przy uczestnictwie m. W. i P. sp. z o.o. w W., uprzednio E. sp. z o.o. w W. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 września 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt V Ca (…), po rozpoznaniu wniosków o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego: Jacka Greli, Tomasza Szanciły i Kamila Zaradkiewicza, 1) w zakresie wniosku o wyłączenie SSN Kamila Zaradkiewicza postępowanie umarza, 2) wnioski o wyłączenie SSN Jacka Greli i SSN Tomasza Szanciły oddala. UZASADNIENIE W dniu 21 sierpnia 2020 r. (data prezentaty Biura Podawczego Sądu Najwyższego) pełnomocnik skarżącej kasacyjnie P. sp. z o.o., adwokat P. D. wystąpiła z wnioskami o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Kamila Zaradkiewicza, Tomasza Szanciły i Jacka Greli ze składu orzekającego w sprawie o sygn. I CSK 660/18 ze skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 kwietnia 2018 r. (sygn. akt V Ca (…)), wniesionej przez P. sp. z o.o. przy uczestnictwie Prokuratury Regionalnej w W. oraz m W.. Wnioskodawca - formułując wnioski o wyłączenie objętych nimi sędziów Sądu Najwyższego - wskazał, że wnosi o ich wyłączenie cyt. „z uwagi na powstałe wątpliwości co do [ich] bezstronności i niezawisłości” oraz cyt. „z uwagi na 2 sprzeczność obecnego składu orzekającego z przepisami prawa w myśl art. 379 pkt 4 k.p.c.”. W treści uzasadnienia podniósł, że zachodzą poważne wątpliwości, co do cyt. „bezstronności w niniejszej sprawie” sędziów objętych wnioskami, a w innym miejscu uzasadnienia wskazał, że zachodzą cyt. „poważne wątpliwości co do bezstronności i niezawisłości”. Na poparcie swoich twierdzeń wnioskodawca wskazał, że sędziowie ci zostali powołani na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), a następnie - przywołując fragmenty uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20 - podniósł, że Sąd Najwyższy w przywołanej uchwale cyt. „jednoznacznie wskazywał, że problemem jest przede wszystkim szerokie oddziaływanie polityczne na skład obecnie funkcjonującej Krajowej Rady Sądownictwa, która została zdominowana przez osoby pochodzące z wyboru politycznego większości sejmowej”, a także, że sam fakt powołania składu orzekającego z uwzględnieniem sędziów objętych wnioskami powoduje, że cyt. „prowadzenie dalej niniejszego postępowania bez zmiany składu orzekającego obarczone będzie wadą nieważności postępowania, wobec sprzeczności składu sądu z przepisami prawa”. Ponadto zwrócił uwagę na medialność oraz duże zaangażowanie polityczne, cyt. „w szczególności ze strony obozu rządzącego” w sprawach związanych z szeroko rozumianą reprywatyzacją nieruchomości warszawskich, do jakich zalicza się przedmiotowa sprawa. W przypadku wniosku dotyczącego wyłączenia sędziego Sądu Najwyższego Kamila Zaradkiewicza, wnioskodawca dodatkowo podniósł, że w czasie rozpatrywania sprawy nieruchomości przy ul. S. w W. pełnił on funkcję Dyrektora Departamentu Prawa Administracyjnego w Ministerstwie Sprawiedliwości - działającego przy Komisji. Departament Prawa Administracyjnego i brał czynny udział w rozpoznawaniu spraw reprywatyzacyjnych, co może mieć wpływ na bezstronność i niezawisłość tego sędziego w przedmiotowej sprawie. Sędzia Sądu Najwyższego Kamil Zaradkiewicz w dniu 6 sierpnia 2020 r. 3 na podstawie art. 51 k.p.c. w zw. z art. 49 § 1 k.p.c. złożył oświadczenie, w którym wyraził przekonanie, iż zaistniała przesłanka wymagająca oceny czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie go od rozpoznawania sprawy, wskazując na fakt, iż pełnił on funkcję Dyrektora Biura Prawa Administracyjnego w Ministerstwie Sprawiedliwości, który zapewniał obsługę Komisji ds. Reprywatyzacji Nieruchomości W.. W dniu 25 sierpnia 2020 r. wydane zostało postanowienie wyłączające sędziego Sądu Najwyższego Kamila Zaradkiewicza - na jego żądanie - od udziału w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że ze względu na wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Kamila Zaradkiewicza ze składu orzekającego w sprawie o sygn. I CSK 660/18 ze skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 kwietnia 2018 r. (sygn. akt V Ca (...)), postępowanie w zakresie wniosku o jego wyłączenie ulega umorzeniu na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 26 § 2 zd. drugie in fine ustawy o Sądzie Najwyższym. Wnioski o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Tomasza Szanciły i Jacka Greli podlegały natomiast oddaleniu. Wnioski te w istocie są oparte wyłączenie na brzmieniu uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA-I-4110-1/20). Wnioskodawca szeroko przywołuje bowiem fragmenty tej uchwały i na ich podstawie formułuje swoje postulaty wyłączenia sędziów wyznaczonych do rozpoznania sprawy I CSK 660/18, wprost odnosząc je do treści uchwały. Należy zatem w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20) wskazana uchwała połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego jest niezgodna z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 i art. 4 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004, Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284 ze zm.). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 Konstytucji RP). Odwołanie się do treści uchwały nie może mieć zatem samoistnego znaczenia normatywnego. Pozwala jednakże na zrekonstruowanie podstawy faktycznej i sensu przedstawionych wniosków (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r., I NWW 15/20). Stosownie do art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o Sądzie Najwyższym do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Wniosek, o którym mowa w powyższym przepisie stanowi novum w polskim prawie procesowym. Instytucja wyłączenia sędziego była bowiem do tej pory normowana bez reszty we właściwych ustawach procesowych. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 49 § 1 k.p.c. wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby ona wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie (taksatywnie podstawy wyłączenia sędziego zostały uregulowane w przepisie art. 48 § 1 pkt 1-6 k.p.c.). Analogicznie rozwiązania przewidują przepisy procedury karnej. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby ona wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 41 § 1 k.p.k.; odpowiednikiem powołanego wyżej przepisu art. 48 § 1 pkt 1-6 k.p.c. jest w postępowaniu karnym art. 40 § 1 pkt 1-10 k.p.k.). Instytucję wyłączenia sędziego (iudex suspectus) uregulowane w ustawach postępowania cywilnego i karnego od zawsze wiązano - w pierwszym rzędzie - z potrzebą zagwarantowania bezstronności sędziego (i składu sądu, w którym orzeka dany sędzia). Wskazywano jednak także niekiedy na to, że instytucja wyłączenia sędziego może być traktowana nie tylko jako instrument mający na celu 5 zagwarantowanie prawa rozpoznania sprawy przez sąd bezstronny, ale że można ją także postrzegać w sposób szerszy, jako narzędzie procesowe służące realizacji gwarancji (zasady) niezawisłości sędziowskiej. Ten „akcesoryjny” wymiar procesowy wniosku o wyłączenie przewidzianego w ustawach postępowania cywilnego i karnego (nawiązującego do istnienia okoliczności tego rodzaju, że mogłyby one wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie) stracił całkowicie na znaczeniu z chwilą uregulowania przez ustawodawcę wniosku o wyłączenie sędziego opartego wyłącznie na zarzucie braku jego niezawisłości (art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN). To prawda, że przeprowadzenie precyzyjnej linii demarkacyjnej pomiędzy bezstronnością a niezawisłością sądu (sędziego) - z uwagi na nieostry charakter tych pojęć oraz ich zbliżony zakres znaczeniowy oraz liczne powiązania funkcjonalne pomiędzy gwarancjami prawa do sądu bezstronnego, niezależnego i niezawisłego - natrafia na przeszkody trudne do pokonania, zaś w niektórych przypadkach wręcz nieprzezwyciężalne. To te pokrewieństwa pomiędzy bezstronnością, niezawisłością i niezależnością powodują, że z reguły o przymiotach tych w prawie mówi się łącznie (także w ustawie zasadniczej - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Semantyczne „przenikania” pomiędzy z natury rzeczy niezbyt precyzyjnymi pojęciami nie miały być może aż tak doniosłego znaczenia na gruncie stanu prawnego, który wprost nie przewidywał możliwości składania wniosków o wyłączenie sędziego opartych na zarzucie braku niezawisłości. Wówczas jako gwarancję niezawisłości sędziego można było traktować (jak już powiedziano wyżej) w pewnym zakresie jako instytucję wyłączenia sędziego w związku ze zmaterializowaniem się okoliczności mogących świadczyć o braku jego bezstronności w sprawie. Wprowadzenie przez ustawodawcę do systemu prawnego art. 26 § 2 ustawy o SN zmusza do zasadniczego przewartościowania sposobu myślenia o instytucji wyłączenia sędziego w postępowaniu sądowym. Obecnie rysuje się bowiem bardzo wyraźnie dychotomia wniosków o wyłączenie przewidzianych przez prawo. Z jednej strony są to wnioski nawiązujące do braku bezstronności sędziego (oparte na pojemnie sformułowanych podstawach określonych w przepisach art. 49 § 1 k.p.c. i art. 41 § 1 k.p.k., ale także w oparciu o podstawy taksatywnie określone przez ustawy postępowania cywilnego i karnego 6 w przepisach art. 48 § 1 pkt 1-6 k.p.c. i art. 40 § 1 pkt 1-10 k.p.k.), z drugiej - wnioski oparte na zarzucie braku niezawisłości sędziego (art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN). Badanie danego wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów) poprzez pryzmat kryteriów pozwalających na jego zakwalifikowanie jako wniosku o wyłączenie sędziego opartego na zarzucie braku niezawisłości (art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN) jest obecnie nieodzowne, bo dany wniosek o wyłączenie sędziego powinien być zaliczony do jednej z dwóch odrębnych kategorii, tj. zakwalifikowany jako typ wniosku o wyłączenie sędziego oparty na zarzucie braku bezstronności bądź jako wniosek, którego podstawą jest postawienie przez autora wniosku tezy o braku niezawisłości sędziego (tego rodzaju problemów z reguły nie nasuwają, z oczywistych powodów, wnioski o wyłączenie sędziego oparte na podstawie przyczyn kazuistycznie wymienionych przez ustawodawcę w przepisach art. 48 § 1 pkt 1-6 k.p.c. i art. 40 § 1 pkt 1-10 k.p.k.). Należy dodać, że precyzyjne określenie charakteru danego wniosku o wyłączenie sędziego jest niezbędne również z uwagi na określenie sądu właściwego do rozpoznania danego wniosku o wyłączenie sędziego. W zależności bowiem od tego, czy będzie to wniosek obejmujący zarzuty braku bezstronności czy niezawisłości, inny sąd będzie funkcjonalnie właściwy do jego rozpoznania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r., I NWW 9/20 oraz z 3 czerwca 2020 r., I NWW 18/20). Między wnioskami o wyłączenie sędziego określonymi odpowiednio w przepisach art. 49 § 1 k.p.c. (oraz art. 41 § 1 k.p.k.) i art. 26 § 2 ustawy o SN występuje więc następująca relacja: pierwsze dwa z tych przepisów (tj. przepisy ustaw postępowania cywilnego i karnego) mają na celu ochronę niezawisłości sędziego na tym jej odcinku, na którym niezawisłość można utożsamiać z bezstronnością sędziego. Ostatni z tych przepisów chroni niezawisłość w pozostałym zakresie. Pomocne w uzmysłowieniu sobie tej relacji i jej precyzyjnym ustaleniu może być stanowisko doktryny (por. m. in.: A. Murzynowski i A. Zieliński, Ustrój wymiaru sprawiedliwości w przyszłej konstytucji, Państwo i Prawo 1992, z. 9, s. 5), identyfikujące co najmniej pięć elementów składowych niezawisłości sędziowskiej: (1) bezstronność w stosunku do przedmiotu sprawy i uczestników postępowania, (2) niezależność wobec organów (instytucji) pozasądowych, (3) 7 samodzielność sędziego wobec innych organów sądowych, (4) niezależność od wpływu czynników społecznych, w tym także od nadmiernych trosk materialnych oraz od polityki, opinii społecznej i środków masowego przekazu oraz (5) wewnętrzną niezawisłość sędziego, polegającą na rzeczywistym przeświadczeniu sędziego, że może on w pełni niezawiśle rozstrzygać powierzone mu sprawy. Należy w związku z tym przyjąć, że instrumentem zorientowanym na ochronę niezawisłości sędziowskiej, gdy chodzi o wątpliwości co do bezstronności sędziego jest instytucja wyłączenia sędziego przewidziana w przepisie art. 49 § 1 k.p.c. (dla postępowania karnego w art. 41 § 1 k.p.k.). Ochrona zaś niezawisłość sędziowskiej w pozostałym zakresie (tj. w sytuacji, gdy podstawą żądania wyłączenia sędziego będą argumenty odnoszące się do okoliczności związanych z funkcjonowaniem wymiaru sprawiedliwości w ogólności, w tym do braku niezależności sądu wobec organów pozasądowych, braku samodzielności sędziego wobec władz i innych organów sądowych czy braku niezależności od wpływu czynników społecznych i politycznych) będzie możliwa przez uruchomienie wniosków, o których mowa w przepisie art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN. Trzeba oczywiście zastrzec, że to dopiero globalna ocena konkretnego wniosku, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności i rodzaju podnoszonych w nim argumentów pozwoli na prawidłowe określenie w konkretnej sprawie, z jakim wnioskiem sąd ma do czynienia, tj. czy jest to wniosek obejmujący zarzut braku niezawisłości czy bezstronności sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 czerwca 2020 r., I NWW 18/20). Każdy wniosek o wyłączenie sędziego musi spełniać wymogi konstrukcyjne, które pozwalają na jego merytoryczne rozpoznanie. Dotyczy to w szczególności wymagania, aby oprócz postawienia wniosku o wyłączenie sędziego od rozpoznania konkretnej sprawy, sformułowano stosowne zarzuty, ich uzasadnienie i w miarę możliwości wykazano lub chociażby uprawdopodobniono (wniosek in concreto) okoliczności wskazujące na brak bezstronności lub niezawisłości sędziego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 maja 2020 r., I NWW 7/20, z 3 czerwca 2020 r., I NSW 16/20). Braki konstrukcyjne wniosku, takie jak; brak zarzutów, brak ich uzasadnienia i przynajmniej uprawdopodobnienia i podania okoliczności faktycznych, na podstawie których można zweryfikować zasadność stawianych zarzutów (wniosek in abstracto), uniemożliwiają merytoryczne 8 rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r., I NWW 9/20). Instytucja wyłączenia sędziego z powodu istnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do jego niezawisłości ma bowiem charakter procesowej gwarancji w konkretnym postępowaniu. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Niedopuszczalne jest przy tym formułowanie zastrzeżeń o generalnym braku niezawisłości danego sędziego, w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. W świetle wyroku TSUE z 19 listopada 2019 r., w połączonych sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18, A.K. i in. przeciwko Sądowi Najwyższemu, sama w sobie okoliczność, że powołano sędziego przez Krajową Radzę Sądownictwa ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, nie uzasadnia jeszcze zarzutu braku niezależności lub bezstronności, konieczne jest wystąpienie dodatkowych okoliczności i wzięcie pod uwagę ich całokształtu, w tym testu obiektywnego odbioru kwestii niezawisłości. Stwierdzenie braku niezawisłości jest zatem każdorazowo uzależnione od konkretnych okoliczności, które wnioskodawca winien wskazać, co dopiero stanowiłoby realizację kryteriów wynikających z wyroku TSUE z 19 listopada 2019 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 czerwca 2020 r., I NWW 16/20). W niniejszej sprawie wnioskodawca dopatruje się poważnych wątpliwości co do „bezstronności i niezawisłości” sędziów objętych wnioskami w fakcie, iż powołani zostali oni na sędziów Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład i funkcjonowanie są w opinii wnioskodawcy „upolitycznione” jak też z uwagi na „ciężar” niniejszej sprawy (wynikający z politycznego zaangażowania w sprawy reprywatyzacji nieruchomości warszawskich). (Jedynie w przypadku wniosku dotyczącego sędziego Kamila Zaradkiewicza, podniesione zostały dodatkowe okoliczności mogące wskazywać na brak jego bezstronności w sprawie, jednak w tym zakresie postępowanie ulegało umorzeniu, tym samym argumenty dotyczące tego sędziego i jego uczestnictwa w pracach wyżej wymiecionej komisji zostają poza zakresem niniejszych rozważań.) Wobec powyższego, nie budzi 9 zatem wątpliwości, iż rozpatrywane wnioski są wnioskami o których mowa w przepisie art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN. Poza wyartykułowaniem samego żądania wyłączenia sędziego obejmującym zarzut braku niezawisłości sędziego oraz szerokim przytoczeniu fragmentów uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. i wskazaniem, że wobec tej uchwały o braku niezawisłości i bezstronności sędziów objętych wnioskami świadczy już sam fakt ich powołania przez Krajową Radę Sądownictwa „która została zdominowana przez osoby pochodzące z wyboru politycznego większości sejmowej” oraz przedmiot sprawy, dotyczący prywatyzacji gruntów warszawskich, co powoduje że jest to sprawa „medialna” i cechująca się „dużym zaangażowaniem politycznym, w szczególności ze strony obozu rządzącego” we wniosku nie zostały podane przez wnioskodawcę jakiekolwiek zindywidualizowane okoliczności, które mogłyby świadczyć o braku niezawisłości sędziów objętych wnioskami. W związku z powyższym, przedmiotowe wnioski o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Tomasza Szanciły i Jacka Greli podlegały oddaleniu. Ich Autor nie przedstawił bowiem żadnych argumentów odnoszących się konkretnie do tych sędziów Sądu Najwyższego mogących przemawiać za ich potrzebą ich wyłączenia od rozpoznania sprawy o sygn. I CSK 660/18 z tego powodu, że sędziów tych nie cechuje przymiot niezawisłości. Warto zauważyć, że złożenie wniosku, o którym mowa w art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy o SN w określonych w art. 26 § 3 ustawy o SN wywołuje skutek, o którym mowa w tym przepisie, tj. skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Dzieje się tak jednak wyłączenie wówczas, gdy wniosek o wyłączenie sędziego obejmuje ustalenie oraz ocenę zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. W przedmiotowej sprawie z przyczyn wskazanych powyżej wniosek podlega oddaleniu, a ponadto w przedmiotowym wniosku nie zostały zawarte jakiekolwiek twierdzenia, które wskazywałyby na to, iż obejmuje on ustalenie oraz ocenę zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości, wobec czego wniosek nie mógł wywołać 10 skutku, o którym mowa w przepisie art. 26 § 3 ustawy o SN. Mając powyższe na uwadze - zważywszy przede wszystkim na brak powołania przez Autora wniosku jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić tezę o braku niezawisłości sędziów Sądu Najwyższego Tomasza Szanciły i Jacka Greli - przy jednoczesnym uwzględnieniu tego, że wnioski o wyłączenie od orzekania w sprawie dotyczące tych sędziów nie obejmują ustalenia oraz oceny zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości w odniesieniu do tych dwóch sędziów Sądu Najwyższego wnioski w tym zakresie należało oddalić. W przypadku wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Kamila Zaradkiewicza, wobec jego uprzedniego wyłączenia od orzekania w sprawie o sygn. I CSK 660/18, postępowanie w zakresie wniosku o jego wyłączenie ulegało umorzeniu.