I NZ 52/25

I NZ 52/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Pastuszko w sprawie z zażalenia P. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2025 r., sygn. I NZ 30/25, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 13 listopada 2025 r., odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25 Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie P. K. (dalej: „skarżący”) na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r. w sprawie I NWW 21/25. W dniu 28 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane „Skarga o wznowienie postępowania wraz z zażaleniem na <<postanowienie z dnia 14 lipca 2025 roku>> oraz wnioskiem o wyłączenie sędziego X.Y.”. W piśmie tym skarżący: 1. zaskarżył „powyższe postanowienie na swoją korzyść, w tym także rzekomo wydane zarządzenie z 4 czerwca 2025 r.”, które nie zostało mu doręczone; 2. pismu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na jego treść; 3. wniósł o uchylenie zaskarżonego pisma i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych; I NZ 52/25 2 4. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. „postanowieniem" z 14 lipca 2025 r. oznaczonym jako rzekomo wydane w sprawie przez „neosędziego Pawła Czubika”; 5. na podstawie art 49 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 379 pkt 4) k.p.c. wniósł o wyłączenie „neosędziego X. Y” od udziału w niniejszej sprawie; 6. wniósł o uchylenie zaskarżonego „postanowienia" w całości i ponowne rozpoznanie sprawy, w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne przeprowadzenie wszystkich czynności procesowych; 7. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie dotychczasowe instancje. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W myśl art. 3941 § 1, § 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na orzeczenie uchylające przez sąd drugiej instancji wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym nie ma podstaw do wniesienia tego środka od orzeczenia Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie. Z przywołanego przepisu wynika, że postanowienie Sądu Najwyższego w kwestii odrzucenia zażalenia nie zostało objęte żadnym szczególnym trybem postępowania zażaleniowego, a jednocześnie nie da się przyjąć, że jest to podlegające zaskarżeniu postanowienie wydane w toku kontroli instancyjnej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania przewiduje prawo do zaskarżenia wyłącznie orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (tak F. Zedler, Zagadnienia instancyjności postepowania I NZ 52/25 3 cywilnego [w:] Z. Banaszczyk (red.), Prace z prawa prywatnego. Księga pamiątkowa ku czci Sędziego Janusza Pietrzykowskiego, Warszawa 2000, s. 381 i n.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25, którym odrzucono zażalenie skarżącego na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r. w sprawie I NWW 21/25. W takiej sytuacji konieczne staje się stwierdzenie, że zażalenie skarżącego jako pozbawione podstaw prawnych nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu i z uwagi na prawną niedopuszczalność wymaga odrzucenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1 w zw. z art. 397 § 11 w zw. z 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia. [D.Z.] [a.ł]