II NSK 62/25

II NSK 62/25 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie z powództwa T. sp. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 9 stycznia 2026 r. wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 marca 2025 r., sygn. VII AGa 749/24 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pismem, które wpłynęło 11 lipca 2025 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej także: pozwany, skarżący) wniósł skargę II NSK 62/25 2 kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 marca 2025 r., VII AGa 749/24, zaskarżając go w całości. Przedmiotem rozpoznania Sądu Apelacyjnego w Warszawie była decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 26 marca 2020 r., w której orzekł, że: (pkt 1) powód nie wywiązał się w 2014 r., z określonego w art. 9a ust. 8 ustawy – Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.), obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa pochodzenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1, wydanego dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym w ust. 5, obliczonej w sposób określony w ust. 8a, (pkt 2) za zachowanie opisane w punkcie pierwszym wymierzył powodowi karę pieniężną w kwocie 245 819,70 zł. Powód zaskarżył tę decyzję w całości. Wyrokiem z 29 maja 2024 r., XVII AmE 193/22, Sąd Okręgowy w Warszawie w punkcie pierwszym uchylił w całości zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz powoda koszty procesu. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając wyrok w całości. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2025 r., VII AGa 749/24 oddalił apelację i zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz powoda kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w jego ocenie stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. w niniejszej sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów powszechnych w zakresie możliwości wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo energetyczne. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został rozwinięty i uzasadniony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o: II NSK 62/25 3 1) wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) oddalenie skargi kasacyjnej – w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 3) zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek pozwanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. 1. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jedynie w ściśle określonych wypadkach pozwalających zrealizować jej funkcje publicznoprawne. Chodzi mianowicie o sytuacje, gdy: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na podstawie tych przesłanek Sąd Najwyższy dokonuje rozstrzygnięcia o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest zatem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje meritum sprawy, lecz dokonuje nadzoru judykacyjnego w rozumieniu art. 183 ust. 1 Konstytucji RP, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna, która z tych względów nie jest dostępna w każdej sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2019 r., I NSK 73/19; 30 czerwca 2021 r., I NSK 5/21; 23 lutego 2022 r., I NSK 29/21). 2. Skarżący wnioskował o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na fakt, że w sprawie ma istnieć potrzeba wykładni przepisów prawnych prowadzących do rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Formułując taki wniosek, skarżący zobowiązany jest do wskazania przepisów, będących źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mających II NSK 62/25 4 jednocześnie znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 lutego 2019 r., V CSK 374/18; 24 kwietnia 2018 r., III UK 123/17; 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17; 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15; 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15). Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że powołane przez niego przepisy wywołują rzeczywiste i poważne wątpliwości interpretacyjne, które dotychczas nie doczekały się wykładni w orzecznictwie sądów, bądź przytoczenia orzeczeń wskazujących na występowanie na tle wskazanych przepisów rozbieżności (z wielu zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2019 r., I CSK 620/18; 24 kwietnia 2019 r., V CSK 470/18; 20 lutego 2019 r., IV CSK 351/18; 23 maja 2018 r., I CSK 31/18; 22 maja 2018 r., 15 maja 2018 r., II CSK 12/18; 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15; 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12; 26 listopada 2012 r., III SK 18/12; 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11; 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08; 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; 25 października 2007 r., V CSK 357/07; 25 października 2007 r., V CSK 356/07; 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; 15 października 2002 r., II CZ 102/02). 3. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał istnienia potrzeby dokonania wykładni mającej na celu usunięcie rozbieżności pojawiających się w orzecznictwie sądów. Skarżący dopatruje się problemu w zakresie zastosowania wykładni przyjętej w postanowieniu TSUE z 11 stycznia 2024 r., C-220/23, mającej wpływ na ocenę dopuszczalności wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1a p.e. z uwagi na sprzeczność z art. 108 ust. 3 TFUE. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, gdyż wykładnia art. 56 ust. 1 pkt. 1a p.e. nie budzi wątpliwości. Potencjalnie, wątpliwości takie budzić może odmowa zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 1a p.e. ze względu na art. 108 ust. 3 TFUE, jednak nie uczyniono tego elementem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak również kwestia ta nie była przedmiotem wykładni w przywoływanych w skardze kasacyjnej orzeczeniach. W skardze kasacyjnej expressis verbis wskazano: „mamy do czynienia z oczywistą rozbieżnością w orzecznictwie sądów, która sprowadza się do zastosowania, bądź nie, poglądu TSUE wyrażonego w cytowanym wyżej II NSK 62/25 5 postanowieniu z 11 stycznia 2024 r.” (skarga kasacyjna, s. 12). Jednocześnie z wywodów skarżącego nie wynika, aby w przywołanych przezeń orzeczeniach doszło do rozbieżności w odniesieniu do wykładni przyjętej w postanowieniu TSUE z 11 stycznia 2024 r. 4. Na marginesie wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną błędnie wskazano, że w postanowieniu Sądu Najwyższego z 15 maja 2024 r., II NSK 116/23, odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej dotyczącej przywoływanego (przez skarżącego) wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 marca 2023 r., VII AGa 953/22 (zob. odpowiedź na skargę kasacyjną, s. 11). W rzeczywistości postanowieniem z 15 maja 2024 r., II NSK 116/23, odrzucono skargę kasacyjną. Podobnie w skardze kasacyjnej na s. 11-12 powód sześciokrotnie omyłkowo powołuje art. 103 ust. 3 TFUE (przepis nieistniejący) zamiast art. 108 ust. 3 TFUE. 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). [K.O.] [a.ł]