I PSK 196/21

Sygn. akt I PSK 196/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w Ł. o odwołanie od orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym w związku ze skargą powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt III APa (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 marca 2022 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III APa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z 29 października 2020 r., oddalił skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 1 lipca 2019 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wskazana podstawa wznowienia (art. 403 § 2 k.p.c.) nie ma znaczenia w sprawie, bowiem o ile powód dowiedział się o 2 prawomocnym umorzeniu śledztwa po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, o tyle postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Oznacza to, że odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością na gruncie prawa karnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2018 r., SNO 16/18, LEX nr 2552012). Tym samym należy przypomnieć, że powód został ukarany za czyn polegający na samowolnym skopiowaniu i potwierdzeniu za zgodność z oryginałem dokumentacji służbowej w celu innym niż służbowy oraz bezprawnym jej wyniesieniu poza teren jednostki. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł z mocy art. 412 § 2 k.p.c. Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik powoda. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W jego ocenie, skoro zachowanie powoda zostało ocenione przez prokuratora i Sąd Rejonowy za nienaruszające powszechnie obowiązujących przepisów prawa, to niezasadnie uznano, że czyn powoda wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Skarb Państwa, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o wydanie orzeczenia odmawiającego przyjęcia jej do rozpoznania i orzeczenie o kosztach procesu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania, lecz wbrew stanowisku pozwanego nie jest możliwe jej odrzucenie. Ma rację pozwany, że wniesiona skarga kasacyjna nie została zbudowana modelowo. Niemniej w jej uzasadnieniu znalazł się akapit dotyczący podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W większości powtarza on wypracowane w doktrynie zakresy znaczeniowe terminu „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Z tego względu spełnia na poziomie dostatecznym warunki pozwalające na stwierdzenie, że wszelkie wymogi formalne zostały zachowane. Inna rzecz, czy one pozwolą na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. 3 W tym kolejnym wątku można się zgodzić ze skarżącym, że nie chodzi tylko o naruszenie konkretnego przepisu, lecz wydanie orzeczenia oczywiście niesprawiedliwego. Tak jednak nie jest, bowiem skarżący opiera się na odmiennej optyce, kontestuje ustalenia faktyczne - a to nie dodaje skardze powagi jurydycznej – i ostatecznie uznaje, że brak znamion czynu zabronionego winien mieć wpływ na ocenę zachowania powoda. Traci przy tym z pola widzenia, to co zresztą dokładnie omówił Sąd Apelacyjny, że postępowanie dyscyplinarne i karne to dwa odrębne tryby, a brak „skazania” nie stanowi przesłanki wykluczającej możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Jego wynik podlega autonomicznej wykładni na gruncie prawa materialnego, tu na podstawie art. 230 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.). W tej sytuacji dokonana ocena zachowania powoda w konfrontacji z argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej wyklucza możliwość ziszczenia się podstawy uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stąd Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 i art. 108 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.