I PSK 506/26

I PSK 506/26 POSTANOWIENIE Dnia 19 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa K.S. przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę, oraz z powództwa wzajemnego T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko K.S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 19 sierpnia 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda (pozwanego wzajemnego) od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt VIII Pa 159/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 września 2023 r., IV P 201/19 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach zasądził od T. Sp. z o.o. w P. (pozwana – powódka wzajemna) na rzecz K.S. (powód - pozwany wzajemny) kwotę 3.607,41 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 grudnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 1); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 1.096,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 września 2015 r. do dnia 31 I PSK 506/26 2 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 2); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 2.749,41 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 3); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 1.626,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 4); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego K.S. kwotę 3.907,26 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 5); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 3.169,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 6); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 900 euro wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 7); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 1.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 maja 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 8); oddalił powództwo K.S. w pozostałym do rozstrzygnięcia zakresie (pkt 9); zasądził od powoda - pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej – powódki wzajemnej kwotę 8.053,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 4.038,45 zł od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4.015 zł od dnia 31 października 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 10); oddalił w pozostałym zakresie powództwo wzajemne (pkt 11); oraz orzekł o kosztach postępowania i nadał wyrokowi w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.750 zł. Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z 9 maja 2025 r., VIII Pa 159/23 oddalił apelację powoda-pozwanego wzajemnego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z 6 września 2023 r., IV P 201/19 (pkt I), z apelacji pozwanej- powódki wzajemnej zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w zakresie punktów 1,2,3,4,5,6,7 i 8 powództwo oddalił, w zakresie punktu 10 zasądził od powoda- pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej - powódki wzajemnej kwotę 8.080,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot: 4.065,05 zł od dnia 18 kwietnia I PSK 506/26 3 2016 r. do dnia zapłaty i od kwoty 4.015 zł od dnia 31 października 2016 r. do dnia zapłaty, uchylił punkt 11 i 13, w zakresie punktu 14 zasądził od powoda-pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej - powódki wzajemnej kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie płatnymi w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku w zakresie powództwa głównego (pkt II), zasądził od powoda-pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej- powódki wzajemnej kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach. Sąd Okręgowy uzupełnił częściowo postępowanie dowodowe, odmiennie dokonując oceny dowodów w zakresie wskazanym w części ustalającej. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne Sądu I Instancji uznaje za własne. Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że na podstawie KW powodowi wypłacono część wynagrodzenia. Należy wskazać, że stanowisko i twierdzenia powoda są niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Postawa procesowa powoda sprowadza się do tego, iż wskazuje on że nie dostał żadnego wynagrodzenia od strony pozwanej przez cały okres swojego zatrudnienia. Pierwotnie dochodził on jedynie uzupełnienia wynagrodzenia - zwrotu diet za grudzień 2015 r. Następnie kolejnym pozwem wnosił o zasądzenie od pozwanego zaległego wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2014 do 16 stycznia 2016 r. Zupełnie niewiarygodnym jest twierdzenie powoda, że w okresie zatrudnienia, a zatem przez okres około półtora roku dostawał jedynie wynagrodzenia wynikające z umowy o pracę - przewidziane ustawowo minimalne wynagrodzenie za pracę, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z przedstawionymi dowodami przez stronę pozwaną (w szczególności z dowodami z przelewów bankowych). Strona pozwana bowiem wykazała, że częściowo wynagrodzenie, ryczałty i diety wypłacała powodowi na konto bankowe, a częściowo dokonywała wypłaty w gotówce. Niezbicie z zeznań wszystkich świadków wynika, że częściowo wynagrodzenie było wypłacane w gotówce na wyraźne życzenie pracowników, w tym powoda. Należy także podkreślić, iż powód przez całe postępowanie dowodowe niezmiennie twierdził, że nie otrzymał diet wynikających z KW, w tym podpisanych przez niego. Tymczasem z rzetelnych opinii biegłego grafologa wynika, że podpisy zostały naniesione przez niego. Jak wskazali świadkowie, procedura wyliczania i wypłacania należności za podróż służbową przebiegała co najmniej dwuetapowo. I PSK 506/26 4 Zapewne strona pozwana uchybiła staranności w dopilnowaniu, by wszystkie KW były podpisane, jednakże księgowa wyjaśniła spójnie i logicznie, że w dziale księgowości raporty kasowe były księgowane i w zasadzie „nie przeszkadzało w kwestii księgowej że część KW nie była podpisana". Świadek J.L. przekonująco wskazała, że firma na bieżąco nie wzywała do zwrotu fizycznego tego pozostałego euro, podając, że „każda firma przyjmuje sobie jakiś rodzaj rozliczeń i że pracownicy mieli to umarzane, mieli to po prostu podarowane”. Strona pozwana przekonująco wskazała, że w wyniku postawy procesowej powoda zdecydowała się na dochodzenie od powoda zwrotu zachowanej fizycznie reszty pieniężnej za podróże służbowe. Rację ma również strona pozwana, że powód otrzymujący tylko wynagrodzenie za pracę i mający nie dostawać pełnego wynagrodzenia i diet z tytułu podróży służbowych pracowałby tak długi czas. Należy również wskazać, iż powód własnoręcznie wypełniał rozliczenie wydatków podczas delegacji zagranicznej. Z tych dokumentów wynika, że powód pobierał w całości zaliczkę, wskazywał ile pobrano i ile zostało mu reszty. Następnie było to sprawdzane w ramach dokumentu zatytułowanego „rozliczenie kosztów podróży służbowej poza granicami kraj Dokument ten był sporządzany również na podstawie oświadczenia pracownika rachunków doń dołączonych. W tym dokumencie również jest wskazana kwota do wypłaty na rachunek bankowy i kwota do wypłaty w gotówce. Niewątpliwie świadkowie rzetelnie przedstawili sposób rozliczania się z delegacji służbowych. Przyjęcie natomiast, że część wypłat w gotówce z tych niepodpisanych KW nie została faktycznie zrealizowana przeczy zasadzie doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Trudno bowiem byłoby wyjaśnić dlaczego część KW była wypłacana, a część KW nie była wypłacana, skoro dokument KW został wystawiony. Doświadczenie życiowe nakazuje także przyjąć, że powód mając takie braki w wypłatach wynagrodzenia nie kontynuowałby stosunku pracy. Z tych względów należało przyjąć, że powód miał uregulowane wszystkie należności wynikające z przedłożonych do akt sprawy KW, a nadto powinien uregulować całość należności pozostałej mu reszty z tytułu podróży służbowych - w tym również nie zasądzonej przez Sąd pierwszej instancji kwoty 26,60 zł. W kwestii dotyczącej kradzieży gotówki na terenie R., kwoty 900 euro, Sąd Okręgowy wskazał, że ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda. Powód temu ciężarowi nie podołał. W zasadzie tylko z jego zeznań i to w ocenie Sądu I PSK 506/26 5 Okręgowego niewiarygodnych wynikało, iż został okradziony w sposób od niego niezależny. Powód zeznał, że został okradziony i że udał się na komisariat na terenie R., gdzie za pomocą translatora dokonał zgłoszenia kradzieży. Nie przedstawił jednak żadnego dokumentu, który potwierdzałby ten fakt. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach złożył powód- pozwany wzajemny zaskarżając wyrok ten w zakresie pkt II tj. w zakresie w którym z apelacji pozwanej -powódki wzajemnej zmienił zaskarżony wyrok w tej sposób, że w zakresie punktów 1,2,3,4,5,6 powództwo oddalił. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 245 k.p.c. - przyznanie mocy dowodowej dokumentom prywatnym (KW), pomimo że nie zostały one podpisane przez powoda, powód konsekwentnie od początku postępowania kwestionował okoliczność wypłaty gotówki a zeznania świadków w tym J.L., W.L., M.S. oraz T.D., były w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne, w sposób poniższy: - żaden ze świadków tej okoliczności nie potwierdził, w szczególności tj. zeznań świadka J.L., która wskazała, że wyliczenie wynagrodzenia następowało w Ś. i rzekomo przekazywane m.in. p. W.Ł., która konsekwentnie zaprzeczyła żeby to ona dokonywała wypłat wynagrodzenia do C., gdzie przyjeżdżali i że to Pani L. miała dopilnować żeby kierowcy odebrali pieniądze podczas gdy świadek W.L. zeznała, że nie ma pojęcia kto wydawał kierowcom dowody KW i jak byli rozliczani, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; - żaden ze świadków tej okoliczności nie potwierdził, w szczególności: W.L. na której kompetencje w tym zakresie wskazywali inny świadkowie okoliczności tej nie potwierdziła, zeznała, ze to nie ona zajmowała się wypłatą środków i rozliczaniem w tym zakresie, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; -świadek T.D., który podczas konfrontacji na jednej z ostatnich rozpraw powiedział że okoliczności wypłaty gotówki nie pamięta, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; przez dowolną i błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności zeznań powoda, który konsekwentnie od początku postępowania twierdził że wynagrodzenia w gotówce nie otrzymywał, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; I PSK 506/26 6 - art. 327 § 1 pkt 1 k.p.c. przez brak wskazania, dlaczego sąd drugiej instancji dlaczego Sąd uznał wersję pozwanego za bardziej wiarygodną mimo rozbieżnych zeznań, w szczególności w zakresie zeznań J.L., W.L., M.S. oraz T.D.; - art. 6 k.p.c. przez przerzucenie ciężaru dowodu w zakresie dokumentowania wypłaty w formie gotówkowej na pracownika. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony tym, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz, że zachodzi oczywista zasadność skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych zarzutów. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podniósł, że skarga jest oczywiście zasadna w zakresie naruszenia przepisów postępowania co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sąd dopuścił się rażących naruszeń przepisów postępowania, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sąd w sposób oczywisty dopuścił się naruszenia art. 245 k.p.c. poprzez przyznanie mocy dowodowej dokumentom prywatnym (KW), pomimo że nie zostały one podpisane przez powoda, powód konsekwentnie od początku postępowania kwestionował okoliczność wypłaty gotówki a zeznania świadków w tym J.L., W.L., M.S. oraz T.D., były w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne. Nadto Sąd dopuścił się naruszenia art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez brak wskazania, dlaczego Sąd drugiej instancji uznał wersję pozwanego za bardziej wiarygodną mimo rozbieżnych zeznań, w szczególności w zakresie zeznań J.L., W.L., M.S. oraz T.D. oraz naruszenie art. 6 k.p.c. poprzez przerzucenie ciężaru dowodu w zakresie dokumentowania wypłaty w formie gotówkowej na pracownika. Oparł swoje orzeczenie w zakresie oddalającym wyrok, co do kwot wynikający z niepodpisanych a jedynie wydrukowanych przez pracodawcę dowód wypłaty z kasy tzw. KW na domniemaniu, że doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, ze powód mając takie braki w wynagrodzeniu kontynuowałby pracy oraz ze faktyczne niezrealizowanie części wypłat w gotówce z niepodpisanych KW również przeczy zasadzie doświadczenia życiowego i zasadom logicznego rozumowania, a to w sytuacji, gdy żaden ze świadków nie był w stanie jednoznacznie wskazać, jaki pracownik zajmował się wypłatą gotówki oraz gdzie w którym miejscu pokoju, dziale się to odbywało. Doświadczenie życiowe oraz zasady rozumowania mogą prowadzić wręcz do przeciwnego wniosku, zgodnie z którym powód nie zdecydowałby się na taki tak I PSK 506/26 7 długi, wieloletni spór sądowy, koszty pełnomocnika z wyboru oraz opinii biegłego w sytuacji gdyby faktycznie całość wynagrodzenia otrzymał. Żaden ze wskazanych dokumentów KW nie został podpisany przez powoda - w rubryce oznaczonej jako „kwotę powyższą otrzymałem” brak podpisu odbierającego. Powód konsekwentnie w toku całego procesu twierdził, że powyższych należności nie otrzymał, a żadna z osób przesłuchiwanych w toku postępowania zarówno w pierwszej instancji, jak i po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania nie była w stanie wskazać miejsca gdzie byłby wypłacane należności w gotówce ani tez jakiegokolwiek pracownika który faktycznie dokonywałaby wypłat gotówkowych w spółce. Żaden ze świadków, Pań zajmujących się księgowością, nie stwierdził, że to on dokonywał tych wypłat gotówkowych. Przeczy również doświadczeniu życiowemu okoliczność, że pozwana która powinna mieć wiedzę kto faktycznie dokonywał tych wypłat nie powołała właśnie tej osoby na świadka. Sąd Najwyższy podkreślał wielokrotnie, że to pracodawca ma obowiązek prowadzenia właściwej dokumentacji dotyczącej wypłacanego pracownikowi wynagrodzenia, list płac, przelewów, rozliczeń i że jeśli nie przedstawi list płac za miesiące, w których brak dokumentacji i w tym zakresie to na pracodawcy spoczywa ciężar dowodowy wykazania że wynagrodzenie zostało faktycznie wypłacone (tak: orzeczenie w sprawie III PK 51/19 oraz w sprawie II PK 81/07 z 27 listopada 2007 r.). Nadto w sprawie VI P 360/19 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Płd. stwierdził, że pracodawca nie przedstawił żadnej ewidencji czasu pracy. Zgodnie z art. 94 pkt 9a k.p. w związku z art. 149 § 1 k.p., prowadzenie ewidencji czasu pracy jest obowiązkiem pracodawcy. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że to na pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia nieobecności pracownika, czasu pracy itd. Pracodawca dbający o własne interesy powinien w taki sposób zorganizować obsługę podróży służbowych kierowców, by mieć potwierdzenia spełnienia świadczeń na rzecz pracowników. Zdaniem Sądu wystarczyło dokonać przelewów bankowych, aby mieć potwierdzenie, że spełniło się świadczenie. Jeżeli pracodawca zdecydował się na wypłatę świadczeń do ręki, to pracodawcę obciąża obowiązek takiego zorganizowania tej wypłaty, aby mieć dowód wypłaty należności pracownikom z tytułu podróży służbowej. Skoro pozwany - powód wzajemny zaniedbał obowiązku dbania o swoje interesy, to nie sposób przyjąć, aby wykazał w I PSK 506/26 8 procesie, że spełnił świadczenia, co do których brak jest podpisu powoda na dokumentach KW. Skarżący wskazał, że Sąd Najwyższy w sprawie I NSNC 89/20 stwierdził, iż ocena dowodów musi być zgodna zarówno z regułami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym oraz być wszechstronnie rozważona. W tym orzeczeniu zwrócono uwagę, że ocena dowodów staje się błędna („rażąco błędna” lub „oczywiście sprzeczna z treścią materiału dowodowego”), jeśli sąd opiera swoją decyzję na ustaleniach, których materiał dowodowy nie potwierdza. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda–pozwanego wzajemnego nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podnosi wyłącznie argumenty mające uzasadniać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, pomimo, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na dwie przesłanki: oczywistej zasadności oraz potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zamiast wielu zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2025 r., III PSK 12/25, LEX nr 3900296; z 23 czerwca 2025 r., III PSK 59/25, LEX nr 3899558; z 14 maja 2025 r., III PSK 175/24, LEX nr 3873594 i powołane tam wcześniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego). Oczywiste naruszenie prawa jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości, gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia, gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga I PSK 506/26 9 jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (zamiast wielu zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., I USK 262/24 i powołane tam orzecznictwo). Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z 5 września 2008 r., I CZ 64/08, LEX nr 512050). Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r. Nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967). I PSK 506/26 10 Podnoszone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumenty stanowią jedynie polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi. Tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto, zarówno wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jak i podstawy skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie przepisy prawa procesowego. Wymaga podkreślenia, że aby zarzut naruszenia przepisów postępowania mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, konieczne jest wykazanie istotnego wpływu owego naruszenia na wynik sprawy. Nie chodzi przy tym o czysto teoretyczną możliwość takiego wpływu deklarowaną przez skarżącego, lecz o wykazanie, że w okolicznościach danej sprawy ten wpływ był realny. W okolicznościach przedmiotowego postępowania oznacza to, że skarżący przy pomocy zarzutów naruszenia przepisów postępowania powinien zmierzać do wykazania, że wadliwość procedowania przez Sąd drugiej instancji była na tyle istotna, że doprowadziła do błędnego zastosowania przepisu (przepisów) prawa materialnego będącego właściwą podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu. Wynik sprawy bowiem, to jej rozstrzygnięcie, które jest oparte na przepisach prawa materialnego zastosowanych w ramach subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod właściwy przepis. Innymi słowy, zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą być celem samym w sobie, lecz muszą służyć wykazaniu błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego, który stanowi rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dlatego powołanie przez skarżącego w podstawie zaskarżenia wyłącznie zarzutów procesowych uniemożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny kasacyjnej w zakresie tego, czy w postępowaniu odwoławczym rzeczywiście wystąpiły braki o tak znacznym ciężarze gatunkowym, który rodziłby konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Jeśli bowiem skarżący nie zarzucił w swojej skardze kasacyjnej obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę wyrokowania Sądu drugiej instancji, to w konsekwencji nie jest możliwa ocena, czy sugerowane naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć - rzeczywiście - istotny wpływ na wynik sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2018 r., I UK 487/17; z 27 maja 2020 r., III UK I PSK 506/26 11 363/19; z 26 sierpnia 2021 r., III USK 204/21; z 13 października 2021 r., III USK 267/21; z 14 grudnia 2022 r., III USK 30/22; z 26 kwietnia 2022 r., III USK 378/21; z 26 kwietnia 2022 r., III USK 390/21; z 27 stycznia 2026 r., I PSK 141/26, LEX nr 4018704). Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [SOP]