I PSK 667/26

I PSK 667/26 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki w sprawie z powództwa A. B. przeciwko Z. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17 września 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 października 2025 r., sygn. akt VIII Pa 56/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia powodowi odpisu postanowienia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. H.P. UZASADNIENIE W wyroku z 10 października 2025 r., sygn. akt VIII Pa 56/25, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu – w sprawie z powództwa A. B. przeciwko Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o odszkodowanie – oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt I PSK 667/26 2 V P 1036/23, oddalającego powództwo o odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczyny przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. W ocenie skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na rozstrzygnięciu, czy dla zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. wystarczające jest samo stwierdzenie naganności zachowania pracownika, czy też - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego - konieczne jest wykazanie realnego zagrożenia lub naruszenia istotnych interesów pracodawcy? Czy samo zatajenie informacji o potencjalnym konflikcie interesów, bez wykazania konkretnego i realnego zagrożenia interesów pracodawcy, może stanowić ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p.? Czy abstrakcyjne ryzyko reputacyjne, niewynikające z ustalonych okoliczności faktycznych, może samoistnie stanowić przesłankę „zagrożenia istotnych interesów pracodawcy", uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.? Czy zdefiniowanie „bezpośredniego, realnego zagrożenia interesom pracodawcy” w świetle art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jako braku możliwości zidentyfikowania przez pozwanego zagrożeń i zapobieżenia skutkom konfliktu interesów na gruncie powiązania zatrudnienia powoda u pozwanego z jednoczesnym jego zaangażowaniem w działalność C. sp. z. o.o. czy pozbawienie pozwanego możliwości dokonania oceny sytuacji - jest wystarczające dla zastosowania dyscyplinarnego zwolnienia na gruncie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.? Ponadto w sprawie występuje konieczność odpowiedzi na pytanie, czy dopuszczalne i zasadne w świetle art. 52 § 1 k.p. jest zwolnienie pracownika z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych z powodu podjęcia przez niego dodatkowej działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy i naruszającej obowiązek przestrzegania konfliktu interesów - bez ustalenia definicji „działalności konkurencyjnej” oraz „konfliktu interesów” w niniejszej sprawie i odpowiedzi na pytanie, czym się przejawia i na czym polega oraz jaki ma wpływ na działalność pracodawcy, a przede wszystkim, jaki jest związek przyczynowy pomiędzy działalnością dodatkową pracownika a zagrożeniem interesom pracodawcy, Czy wystarczające jest dla przesądzenia „zagrożenia interesom pracodawcy” stwierdzenie, że interesy pozwanego zostały zagrożone poprzez brak możliwości I PSK 667/26 3 zidentyfikowania zagrożeń i zapobieżenia skutkom konfliktu interesów na gruncie powiązania zatrudnienia powoda u pozwanego z jednoczesnym jego zaangażowaniem w działalność C. sp. z. o.o. ? Czy możliwe jest przesądzenie, że podjęcie dodatkowej działalności przez powoda spowodowało zagrożenie interesom pracodawcy przy braku ustalenia przez sąd, co robił powód u pracodawcy w ramach zatrudnienia i powiązania konkretnych czynności, które w ramach zatrudnienia wykonywał powód u pozwanego z tym zagrożeniem i braku wskazania pracownikowi konkretnych zawinionych przewinień pracowniczych, które niekorzystnie oddziaływały na konkurencyjną działalność pracodawcy? Czy w sytuacji niezawarcia umowy o zakazie konkurencji, podjęcie przez pracownika zatrudnionego na samodzielnym stanowisku kierownika regionalnego - działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy - można traktować jako ciężkie naruszenie obowiązku lojalności i dbałości o dobro zakładu pracy? Inaczej mówiąc, czy w omawianej sytuacji zakaz podejmowania działalności konkurencyjnej wywodzić można jedynie z obowiązku lojalności wobec pracodawcy oraz dbania o jego mienie - bez potrzeby wykazania powstania po stronie pracodawcy realnej szkody czy zagrożenia interesom pracodawcy? Czy pracownik podejmując działalność konkurencyjną - naraża pracodawcę swoim zachowaniem na szkodę automatycznie - to jest bez potrzeby wykazania realności zagrożenia dóbr pracodawcy, co wymaga ustalenia relacji pomiędzy instytucjami prawnymi unormowanymi w art. 100 § 2 pkt 4 KP oraz art. 1011 k.p.? Wskazano, że skarga wykazuje również cechy oczywistej zasadności, albowiem sąd drugiej instancji zastosował art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w sposób sprzeczny z jego utrwalonym rozumieniem w orzecznictwie Sądu Najwyższego, rozszerzając zakres przesłanek dopuszczających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o: 1. odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; ewentualnie 2. oddalenie skargi kasacyjnej w całości w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania; 3. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy I PSK 667/26 4 przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie ma zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na którego tle to zagadnienie występuje oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (M. Manowska (w:) Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 2025, art. 390). Głównym zadaniem omawianej instytucji jest zapewnienie prawidłowej wykładni i doprowadzenie do jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych, czyli tych działań sądu, które wymagają dokonania oceny prawnej, tzn. wykładni przepisów prawa procesowego i materialnego, subsumpcji zbieżnych stanów faktycznych pod normę prawa i określenia skutków zastosowania tej normy w badanym stanie faktycznym (B. Janiszewska, O jednolitości orzecznictwa jako wartości systemowej, Przegląd Sądowy 2018, nr 11-12, s. 149; K. Osajda, Przesłanki odmowy podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy w postępowaniu cywilnym, (w:) J. Gudowski, K. Weitz (red.), I PSK 667/26 5 Aurea praxis aurea theoria. Księga pamiątkowa ku czci profesora Tadeusza Erecińskiego, t. 1, Warszawa 2011, s. 427 i n.; T. Wiśniewski, Przebieg procesu cywilnego, Warszawa 2013, s. 383). Ponadto wydawane przez Sąd Najwyższy uchwały, dążąc do zapewnienia jednolitości orzecznictwa, realizują istotną funkcję, jaką jest zapewnienie przewidywalności rozstrzygnięcia, co stanowi fundamentalny element pewności prawa (W Sanetra, Jednolitość orzecznictwa jako wartość sądowego stosowania prawa i rola Sądu Najwyższego w jej zapewnieniu, Przegląd Sądowy 2013, Nr 7, s. 13). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 wymaga wykazania, że niejednolita wykładnia określonego przepisu prawa, będącego źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz (w:) M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz, Apelacja i kasacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz do art. 367-3911 i 3981-39821k.p.c., Warszawa 2023, art. 3989 wraz z powołanym orzecznictwem). Hipoteza to „przypuszczenie, niepewna wypowiedź, założenie badawcze, które ma na celu wyjaśnić określone zdarzenia i fakty lub przewidywać wystąpienie nowych; hipotezy są stawiane w celu odkrycia pewnych praw i uogólnień” (S. Nowak, Metodologia badań społecznych, Warszawa 2007, s. 33). Zagadnienia faktyczne nie podlegają ocenie na podstawie tego przepisu, gdyż jest to sfera zastrzeżona do wyłącznej kompetencji sądu orzekającego co do istoty sprawy (T. Wiśniewski (w:) D. Dończyk, J. Iwulski, G. Jędrejek, I. Koper, G. Misiurek, M. Orecki, P. Pogonowski, S. Sołtysik, D. Zawistowski, T. Zembrzuski, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom. II. Artykuły 367–50539, Warszawa 2021, art. 390). Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie I PSK 667/26 6 uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez skarżącego do pytania nie jest wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli nie zostało one oderwane od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych oraz przedstawione bez odniesienia się do ogólnych problemów interpretacyjnych celem służenia wyjaśnieniu prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 lutego 2017 r., I CSK 555/16, LEX nr 2255332; 12 marca 2025 r., I USK 345/23, Lex nr 3845591; 24 września 2025 r., I CSK 2125/25, LEX nr 3916284; 20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736). Ocena zastosowania prawa w indywidualnej sprawie to domena podstawy przedsądu, wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż jako jedyna podstawa ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie I PSK 667/26 7 prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2023 r., I USK 163/22, LEX nr 3570640; 17 grudnia 2025 r., II USK 127/25, LEX nr 3987252). Twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej odwołujący się wiąże z naruszeniem przepisu prawa, na którego tle, w jego ocenie, pojawia się sygnalizowane istotne zagadnienie prawne. Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 (pkt 2) i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, Lex nr 1274964; 30 kwietnia 2026 r., I CSK 2108/25, LEX nr 4087101). Sąd Najwyższy wyraził stanowisko (postanowienia z: 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, Lex nr 1430990; 14 stycznia 2025 r., I CSK 3442/24, LEX nr 3817770; 17 listopada 2025 r., III USK 109/25, LEX nr 3952229), że łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu powołanego postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) ogólnie rzecz biorąc, wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w punkcie 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii, podsumowując, że jeżeli występuje istotne zagadnienie prawne albo poważny problem świadczący o potrzebie wykładni przepisu, która ma być wykonana dla ustalenia sensu normy, to nie można jednocześnie twierdzić, że z tych I PSK 667/26 8 samych przyczyn skarga jest oczywiście uzasadniona w analizowanej sprawie, jako że twierdzenie o oczywistej zasadności skargi pozostaje wówczas w kolizji z problemami prawnymi warunkującymi pierwszą i drugą podstawę przedsądu. Niezależnie od powyżej stwierdzonej wadliwości uzasadnienia wniosku, podkreślić należy, że skarżący nie przedstawia przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Brakuje rzeczowej argumentacji polemicznej na rzecz wykazania, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Swoje „zagadnienia” skarżący ogranicza do postawienia pytań, bez powiązania ich z jurydyczną argumentacją, którą wykazałby, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szereg postawionych w uzasadnieniu wniosku pytań w istocie sprowadza się do prostej negacji stanowiska zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy w Poznaniu – w ocenie prawnej swojego rozstrzygnięcia – uwzględnił to, że istota rozwiązania z powodem stosunku pracy sprowadzała się do stwierdzenia, że powód znał obowiązujące u pozwanego procedury wykrywania i ujawniania konfliktu interesów, miał świadomość obowiązku ich przestrzegania, a dokonując w maju 2021 r. wypełnienia formularza zgłoszenia konfliktu interesów w sposób w pełni świadomy i celowy zataił przed pozwanym (jako pracodawcą) fakt posiadania przez niego i jego żonę udziałów w spółce C. oraz pełnienia przez powoda funkcji prezesa zarządu tej Spółki. Waga zaangażowania powoda w sprawy Spółki (zarówno z uwagi na uczestniczenie w niej jako udziałowiec, jak i bezpośrednie zarządzanie spółką jako prezes zarządu) była na tyle istotna, że nie sposób uznać, ażeby jakikolwiek racjonalny pracownik zatrudniony na wysokim stanowisku kierowniczym, z wieloletnim doświadczeniem w zarządzaniu mógł mieć jakiekolwiek wątpliwości co do tego, że okoliczności te powinny zostać zgłoszone i ujawnione pracodawcy w składanym formularzu. Według Sądu drugiej instancji potencjalny konflikt interesów jest w tym przypadku tak oczywisty, że nawet bez wskazanych w formularzu pytań pomocniczych powód powinien zagrożenie dostrzegać i niezwłocznie zgłosić pracodawcy. Formularz stworzony przez pozwanego zawierał konkretne pytania odnoszące się do konkretnych sytuacji, które wprost opisywały stan konfliktu interesów. Powód wypełnił ten formularz w sposób oczywiście niezgodny z prawdą, zaprzeczył posiadaniu udziałów w spółce kapitałowej powiązanej bezpośrednio ze służbą zdrowia oraz pełnienia w tejże I PSK 667/26 9 spółce funkcji prezesa zarządu. Podanie pracodawcy oczywiście niezgodnych z prawdą informacji stanowi rażące i oczywiste naruszenie obowiązków pracowniczych, o charakterze podstawowym, szczegółowo opisanych w treści pism z 3 sierpnia 2023 r. Działanie powoda było w pełni celowe i zamierzone, zmierzało do zatajenia tych informacji przed pozwanym. Nie istniały żadne obiektywne przeszkody do tego, aby powód wypełnił formularz zgodnie ze stanem faktycznym. Powód w chwili wypełnienia formularza był udziałowcem i prezesem zarządu spółki od ponad roku i nie dokonał zgłoszenia tego faktu pozwanemu wcześniej ani też przy okazji wypełniania formularza w maju 2021 r. Działanie powoda było zawinione. W ocenie Sądu Okręgowego nie było to wszakże działanie nieumyślne w stopniu odpowiadającym rażącemu niedbalstwu, a działanie w pełni świadome i umyślne, ukierunkowane na celowe zatajenie związków powoda ze spółką C.. Powód miał pełną świadomość, że dochodzi w tej sytuacji do konfliktu interesów i chcąc utrzymać zatrudnienie u pozwanego, zataił te informacje przed pozwanym. Powód wiedział o tym, że powinien fakt wykonywania funkcji prezesa zarządu i posiadania udziałów w Spółce zgłosić pracodawcy jako potencjalny konflikt interesów i świadomie, umyślnie tego nie uczynił. Zdaniem Sądu drugiej instancji powód swoim celowym i umyślnym działaniem polegającym na zatajeniu posiadania udziałów i pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki prowadzącej działalność leczniczą doprowadził do tego, że interesy pozwanego były bezpośrednio zagrożone brakiem możliwości zidentyfikowania zagrożeń i zapobieżenia skutkom konfliktu interesów na gruncie powiązania zatrudnienia powoda u pozwanego z jednoczesnym jego zaangażowaniem w działalność C. sp. z o.o. Powód dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, co przejawiało się brakiem zgłoszenia zamiaru, a następnie faktu podjęcia działalności, która skutkować może konfliktem interesów. Naruszenie przez powoda obowiązków w zakresie ujawniania konfliktu interesów było przez powoda w sposób oczywisty zawinione. Na gruncie oceny naruszenia obowiązków pracowniczych istotne znaczenie ma zajmowane u pracodawcy stanowisko – od osób pełniących kierownicze stanowiska pracodawca ma prawo wymagać większej staranności i sumienności w wykonywaniu powierzonych im obowiązków. Zawinienie przez powoda dopełnieniu obowiązków w zakresie przestrzegania procedur konfliktu interesów powinno być ocenione z uwzględnieniem tego wskazania. Zachowanie powoda było w sposób oczywisty bezprawne, sprzeczne zarówno z wynikającymi z powszechnie obowiązujących I PSK 667/26 10 przepisów prawa obowiązkami pracownika o charakterze ogólnym i podstawowym (w tym niepodejmowania działań sprzecznych z dobrem i interesem zakładu pracy) oraz było skorelowane z istotnym zagrożeniem interesów pracodawcy. Pozwany w wyniku zaniechania ujawnienia przez powoda sytuacji stwarzającej podejrzenie konfliktu interesów pozbawiony został możliwości dokonania oceny sytuacji, jej wpływu na możliwość dalszego zatrudniania powoda i ewentualne warunki, na jakich współpraca ta mogłaby być kontynuowana. Jeśli byłoby możliwe wypracowanie reguł transparentnych i niezagrażających istotnym interesom pozwanego, być może zatrudnienie powoda mogłoby być kontynuowane. Warunkiem koniecznym pozostaje, wszakże lojalne zachowanie powoda i ujawnienie przez niego działalności w C., czego powód w sposób celowy zaniechał. Tym samym pozwany pozbawiony został możliwości zidentyfikowania i ewentualnego wyeliminowania zagrożeń dla istotnych interesów pozwanego jako podmiotu uczestniczącego w wymagającym rynku obrotu farmaceutykami. Dla zgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia nie jest konieczne naruszenie interesów pracodawcy, może do niego dojść również w sytuacji, kiedy dojdzie do zagrożenia tych interesów. W postanowieniu z 13 marca 2025 r. (III PSK 15/24, Lex nr 3850567) Sąd Najwyższy stwierdził, że zachowanie pracownika uzasadniające rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w trybie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. powinno być bezprawne, zawinione i naruszające lub zagrażające interesom pracodawcy. Bezprawność zachowania pracownika przejawia się w nieprzestrzeganiu przezeń porządku prawnego, a ściślej - naruszeniu podstawowego obowiązku pracowniczego. Obiektywnej cenie podlega to, czy pracownik naruszył swoje podstawowe obowiązki. Bezprawność stanowi element przedmiotowy kwalifikacji zarzucanego zachowania. Dla zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. decydujące znaczenie ma ustalenie, czy dany obowiązek jest podstawowy, a w dalszej kolejności - czy jego naruszenie ma charakter ciężki. Bezprawność zachowania pracownika nie wystarcza jednak do przydania naruszeniu obowiązku pracowniczego charakteru ciężkiego. Określenie „ciężkie naruszenie” należy tłumaczyć z uwzględnieniem stopnia winy pracownika i zagrożenia dla interesów pracodawcy, powstałego wskutek jego działania (zaniechania). Wina pracownika stanowi element podmiotowy kwalifikacji zarzucanego czynu, a ocenie podlega subiektywne nastawienie psychiczne sprawcy do swojego działania (zaniechania). Warunkiem zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest zatem stosunek psychiczny pracownika do skutków swojego postępowania, I PSK 667/26 11 określony wolą i możliwością przewidywania, czyli świadomością w zakresie naruszenia obowiązku (obowiązków) o podstawowym charakterze oraz negatywnych skutków, jakie zachowanie to może spowodować dla pracodawcy. Wykładnia art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest utrwalona i poparta wieloletnim dorobkiem orzeczniczym Sądu Najwyższego. Wątpliwości co do wskazanego przepisu odnieść można w istocie jedynie do prawidłowości jego zastosowania w ustalonym stanie faktycznym. Zachowanie pracownika uzasadniające rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w trybie powyższego przepisu powinno być bezprawne, zawinione i naruszające lub zagrażające interesom pracodawcy. Wystąpienie wskazanych przesłanek kwalifikacyjnych ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych należy analizować łącznie w każdym konkretnym stanie faktycznym, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danego przypadku. Przepis art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ma bowiem taki charakter, że ocena zastosowania przepisów zawierających takie zwroty niedookreślone, jak chociażby ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych zależy od całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych (wyroki Sądu Najwyższego z: 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/2002, OSNP 2004, nr 16, poz. 283; 5 listopada 2008 r., III SK 22/2008, OSNP 2009 nr 23-24, poz. 331; 9 października 2024 r., I PSK 37/24, Legalis nr 3133709). Trzeba jednak podkreślić, że bezprawność zachowania i wina pracownika oraz skutki owego bezprawnego i zawinionego zachowania dla pracodawcy stanowią odrębne przesłanki kwalifikacyjne ciężkiego naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego i wystąpienie jednej z nich nie przesądza o zaistnieniu pozostałych. Niespełnienie zaś chociażby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość uznania zachowania pracownika jako ciężkiego naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazuje także, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Dla wykazania przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w powołanym wyżej przepisie nie jest wystarczające powołanie się na proste twierdzenie, że Sąd drugiej instancji zastosował art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w sposób sprzeczny z jego utrwalonym rozumieniem w orzecznictwie Sądu Najwyższego, rozszerzając zakres przesłanek dopuszczających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia bez I PSK 667/26 12 sprecyzowania w odrębnym wywodzie – uwzględniającym stanowisko zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji – na czym to naruszenie miałoby polegać. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (punkt pierwszy). Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów oparto na podstawie art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c. (punkt drugi). [a.ł]