I PSK 76/22

Sygn. akt I PSK 76/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z powództwa E. N. i J. Ł. przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w Kielcach o przywrócenie do służby, odszkodowanie, ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 lutego 2023 r., w związku ze skargą kasacyjną powódek od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt V Pa 80/20 wniosku powódki J. Ł. z dnia 24 października 2022 r. o cofnięcie skargi kasacyjnej i umorzenie postępowania kasacyjnego, umarza postępowanie kasacyjne w odniesieniu do powódki J. Ł.. UZASADNIENIE Pełnomocnik powódek E. N. i J. Ł. złożył do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z 28 października 2021 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z 2 lipca 2020 r., sygn. akt IV P 197/19 w punkcie I w ten sposób, że zasądził od Izby Administracji Skarbowej w Kielcach na rzecz: a) E. N. kwotę 16922,34 zł (szesnaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia dwa złote 34/100) tytułem odszkodowania; b) J. Ł. kwotę 12912 zł (dwanaście tysięcy dziewięćset dwanaście złotych) tytułem odszkodowania. 2 W piśmie procesowym z 24 października 2022 r. powódka J. Ł. działając osobiście cofnęła jednak skargę kasacyjną w odniesieniu do jej osoby i wniosła o umorzenie postępowania. Należy wskazać, że co prawda, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych i dotyczy ono wszystkich czynności procesowych, także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą kasacyjną oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia. Jednak, zdaniem Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie, nie można pomijać braku woli kontynuowania postępowania kasacyjnego wyrażonego przez stronę osobiście, w formie wniosku o cofnięcie skargi kasacyjnej. Pismo procesowe powódki świadczy bowiem o tym, że skarga kasacyjna wniesiona przez jej pełnomocnika nie leży już w jej interesie, zaś pełnomocnik per facta concludentia utracił umocowanie do jej wniesienia i popierania. Stąd też, mimo że powódka złożyła wniosek cofnięcie skargi kasacyjnej osobiście, Sąd Najwyższy postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne w stosunku do jej osoby, mając na względzie, że skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia. Uwzględniając treść tego pisma oraz opierając się na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł zatem, jak w sentencji postanowienia.