I PUNP 12/21

Sygn. akt I PUNP 12/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa W. P. przeciwko S. Spółce Akcyjnej w B. następcy prawnemu K. w K. z udziałem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach o deputat węglowy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 listopada 2022 r., skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII Pa 17/17, 1. odrzuca skargę, 2. adw. M. K. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu 900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, przy czym kwotę tę należy podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku VAT. UZASADNIENIE Powód W. P. w skardze z 8 lipca 2021 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 29 czerwca 2017 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z 11 października 2016 r., który oddalił powództwo w pozostałym zakresie (po wyroku częściowym z 25 kwietnia 2015 r.) o ekwiwalent pieniężny w związku z prawem do 2 bezpłatnego węgla za 2014 r. i za 2015 r. oraz o przywrócenie prawa do bezpłatnego węgla od 2016 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się – art. 4246 § 1 k.p.c. Skarga została wniesiona po upływie dwóch lat od wyroku Sądu drugiej instancji – Sądu Okręgowego w Gliwicach z 29 czerwca 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mógł zostać uwzględniony, gdyż termin określony w art. 4246 § 1 k.p.c. jest terminem o charakterze prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 października 2011 r., I CNP 30/11, z 10 marca 2011 r., II BU 8/10 i dalsze wskazane tam orzecznictwo). Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 4246 § 3 k.p.c.). O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 2 pkt 1, § 4, § 8 pkt 4, § 15 ust. 1 pkt 2, § 16 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 3 października 2016 r. w spawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (wpz 5.400 zł – oplata 1.200zł x 75%). [as]