I UK 232/15

Sygn. akt I UK 232/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania Z. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 kwietnia 2016 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] na rzecz adwokata T.T. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych), powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu w postępowaniu kasacyjnym, oddalając dalej idący wniosek. UZASADNIENIE Ubezpieczony Z. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 listopada 2014 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 286 k.p.c., polegające na oddaleniu przez Sąd drugiej instancji wniosku o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego kardiologa połączonej z badaniem specjalistycznym 2 obrazującym stan zdrowia ubezpieczonego w latach 2010 i 2011, w sytuacji gdy ustalenie tych okoliczności we wskazanym okresie miało istotny wpływ na wynik sprawy i możliwość przywrócenia ubezpieczonemu utraconego prawa do renty na podstawie art. 61 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.). Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że „na ocenę oczywistej zasadności niniejszej skargi wpływa uchybienie proceduralne Sądu Apelacyjnego w […], polegające na oddaleniu wniosku dowodowego pełnomocnika ubezpieczonego złożonego na rozprawie apelacyjnej do protokołu, w ślad za wcześniej podniesionymi w piśmie procesowym ubezpieczonego z dnia 6 listopada 2014 r. zarzutami do opinii sporządzonej przez biegłego kardiologa” oraz „sprzeczność wniosków zawartych w opinii biegłego co do braku podstaw uznania ubezpieczonego za niezdolnego do pracy w okresie przed 30 grudnia 2011 r. (na marginesie zaznaczyć należy, iż biegły błędnie przyjmuje w treści opinii datę jako 30 października 2011 r.) oraz ustaleniom biegłego zawartym w opinii, z których wynika, że ubezpieczony cierpi na przewlekłą chorobę wieńcową, co jednoznacznie wskazuje na jej długotrwałe oddziaływanie, mogące mieć miejsce na wiele miesięcy przed chwilą rozległego zawału w dniu 30 lipca 2012 r.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i 3 rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach. Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Gdy idzie o przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy zauważyć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika ona zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494, z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437, z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616). Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania miałaby być okoliczność, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i 4 przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Wymagań tych skarżący nie spełnił. Skoro podłożem oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma być konieczność przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego kardiologa „połączonej z badaniem specjalistycznym obrazującym stan zdrowia ubezpieczonego w latach 2010 i 2011”, ze względu na pominięcie przez biegłego istotnej dokumentacji medycznej, to obowiązkiem skarżącego było jej zindywidualizowanie (wskazanie, co konkretnie zostało pominięte), w szczególności, że z opinii biegłego lekarza kardiologa wynika, że sporządzona została ona na podstawie analizy wywiadu udzielonego przez ubezpieczonego, karty informacyjnej z pobytu w szpitalu w Niemczech (30 lipca 2012 r. - 23 września 2012 r.), karty wypisowej z oddziału internistycznego (14 lipca 2014 r. do 17 lipca 2014 r.) oraz kartoteki leczenia ambulatoryjnego w poradni kardiologicznej, a zarzuty skarżącego odnośnie do opinii biegłych podniesione w piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2014 r. są tej samej treści, a więc równie enigmatyczne. Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu kasacyjnym rozstrzygnięto po myśli § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), uznając przy tym, że opłacenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika w imieniu ubezpieczonego nie stanowi niezbędnych, udokumentowanych wydatków adwokata.