I UK 233/14

Sygn. akt I UK 233/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania B. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C. o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2014 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 9 stycznia 2014 r. Zarzucono naruszenie art. 32 ust 1, 2 i 4 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i załącznikiem – wykazem A dział XIV pkt 24, art. 32 ust 1, 2 i 4 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 2 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia, 3) art. 224 k.p.c. i art. 233 k.p.c., 4) art. 233§ 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., 5) art. 233 § 1 k.p.c., art. 208 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. W skardze podniesiono, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w 2 sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymagającego ustalenia, czy kontrola międzyoperacyjna i kontrola jakości produkcji i usług wymaga istnienia relacji cechujących się jakimś stopniem zależności między kontrolującym a kontrolowanym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czytamy przede wszystkim, że „Sąd Apelacyjny podziela w całej rozciągłości stanowisko Sądu I instancji, iż nie ma podstaw do zakwalifikowania świadczonej w spornym okresie przez wnioskodawczynię pracy na stanowiskach robotnika rozdzielni robót oraz wydawcy narzędzi do prac wykonywanych w warunkach szczególnych. […] kontrola jakości oraz dozór techniczny wymaga istnienia pewnego rodzaju podporządkowania lub zwierzchności pomiędzy osobą ją wykonującą a osobą której praca jest kontrolowana lub dozorowana. […]. Tymczasem wnioskodawczyni nie sprawowała żadnej kontroli, czy dozoru, nie była przełożoną pracowników a zajmowała się magazynem (narzędzi, części do maszyn oraz materiałów - blach); wydawaniem narzędzi, części do maszyn oraz blach; czyszczeniem narzędzi zdanych do magazynu, pomocą przy czynnościach remontowych wykonywanych przez ślusarzy remontowych, polegającą na podawaniu narzędzi oraz zapewnieniu bezpieczeństwa w trakcie powyższych czynności; dbaniem o czystość sprzętu i urządzeń oraz przygotowaniem ich do pracy. Tak więc powyższych stanowisk nie można zakwalifikować tak jak to uczynił pracodawca. Sama nazwa zajmowanego stanowiska wskazana w angażach i dokumentacji pracowniczej nie ma znaczenia przesądzającego a decyduje rzeczywiste wykonywanie obowiązków. Zakres obowiązków wnioskodawczyni został ustalony w sposób szczegółowy i wynika z niego, że wydawanie narzędzi, części do maszyn oraz materiałów zajmowało wnioskodawczyni około 1-2 godzin dziennie. Natomiast pozostałe czynności wykonywane w trakcie prac remontowych, polegające na podawaniu narzędzi oraz zapewnieniu bezpieczeństwa (np. przed przypadkowym uruchomieniem maszyny), które kwalifikowałyby ją jako pomocnika ślusarza remontowego nie były 3 wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy a jedynie przez około 6-7 godzin dziennie. Ponadto stanowisko pomocnika ślusarza również nie jest stanowiskiem wymienionym w wykazie A lub B stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze”. Sąd Apelacyjny powołał się w uzasadnieniu na wyrok Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067, w którym stwierdzono, że nie każdy pracownik, który sprawuje dozór inżynieryjno-techniczny na wydziałach (oddziałach), na których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, zalicza się do osób pracujących w szczególnych warunkach w rozumieniu rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), ale ten, dla którego ta praca (dozór) jest stała i w pełnym wymiarze. W tym kontekście skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną. Aby niniejsza skarga mogła zostać przyjęta do rozpoznania skarżący, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien był przedstawić zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, a także wskazać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych i wykazać, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez Sąd Najwyższy będzie miało istotne znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz także dla rozwoju praktyki sądowej (postanowienia SN z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl., 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z 22 listopada 2007 r., III CZ 47/06, niepubl.). Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadza się więc na jego wyartykułowaniu i wskazaniu dlaczego jest ono istotne, z przytoczeniem argumentów prawnych, które mogą prowadzić do różnych wyników (postanowienia SN z 25 lipca 2007 r., V CSK 235/07, z 13 lipca 2007 r., V CSK 216/07, niepubl.). Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby sformułowane przez niego pytania były zagadnieniem prawnym, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych 4 podobnych spraw (wyrok SN z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51). Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.