II PO 6/17

Sygn. akt II PO 6/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z powództwa W.T. przeciwko Urzędowi Miejskiemu w T. o przywrócenie do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 października 2017 r., po rozpoznania zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2017 r., sygn. akt II PK 288/16, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r., II PK 288/16, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej strony pozwanej – Urzędu Miejskiego w T., w sprawie z powództwa W.T. o przywrócenie do pracy. Uzasadniając brak przesłanki prawnej (istnienia nowego, nierozstrzygniętego dotychczas zagadnienia prawnego) przemawiającej za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, nie orzekając o kosztach procesu, mimo złożenia przez powoda odpowiedzi na skargę kasacyjną, wskazując „że strona powodowa domagała się ich przyznania w razie oddalenia skargi kasacyjnej. Tymczasem koszty procesu, jakie mogą powstać w związku z odmową przyjęcia jej do rozpoznania, wymagają stosownego wyodrębnienia i argumentacji odnoszącej się do treści art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 2 77/14, LEX nr 1511117)”. Rozpoznając wniosek powoda o uzupełnienie tego postanowienia w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach procesu z tytułu pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym, postanowieniem z dnia 25 września 2017 r., II PK 288/16, Sąd Najwyższy oddalił ten wniosek, stwierdzając jego niezasadność, skoro „Pełnomocnik powoda wniósł o przyznanie kosztów procesu w razie oddalenia skargi kasacyjnej, a do tego etapu postępowania nie doszło. Na marginesie należy dodać, że w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14 (OSNC 2015 nr 7-8, poz. 91) stwierdzono, iż koszty odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której nie wskazano argumentów dotyczących przyczyn kasacyjnych (art. 3989 § 1 k.p.c.), uzasadniających odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być uznane – w razie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania – za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c.” Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem pełnomocnik powoda „wraz z uprzednim wnioskiem o zmianę postanowienia”. Sąd Najwyższy uwzględnił, co następuje: Zażalenie jako oczywiście niedopuszczalne podlega odrzuceniu. W myśl art. 3941 § 1, 11 i § 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na orzeczenie uchylające przez sąd drugiej instancji wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania zaś w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, poza postanowieniami, o których mowa w art. 3981 k.p.c. oraz postanowieniami wydanymi w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Z niewątpliwego brzmienia tego przepisu wynika, że środek ten nie przysługuje od orzeczenia Sądu Najwyższego, bowiem nie jest on sądem drugiej instancji. Innymi słowy nie można skutecznie składać 3 zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego odmawiające uzupełnienia postanowienia Sądu Najwyższego i rozstrzygnięcia o kosztach procesu, jest ono bowiem postanowieniem kończącym postępowanie w tej sprawie, brak zaś szczególnej regulacji prawnej, która pozwalałaby na zmianę takiego postanowienia na wniosek lub z urzędu. Te oczywiste uregulowania wskazują więc, że wniesione w sprawie zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne i stąd podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. as