II USK 194/22

II USK 194/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski w sprawie z odwołania J. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Gdańsku o świadczenie rehabilitacyjne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 kwietnia 2023 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt VII Ua 57/21, [SOP] odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2022 r., VII Ua 57/21, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdyni oddalił apelację organu rentowego od wyroku z dnia 27 lipca 2021 r., VI U 821/19, którym Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku zmienił decyzję z dnia 17 czerwca 2019 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w Gdańsku i przyznał J. B. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 20 czerwca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik organu rentowego zarzucił naruszenie art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przez jego błędną wykładnię, to jest przyjęcie, że - mimo pobierania wojskowej renty inwalidzkiej - ubezpieczony powinien uzyskać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 20 czerwca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. II USK 194/22 2 Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego odpowiedzi na pytanie, czy - mając na względzie nowelizację ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na mocy której w art. 13 wprowadzono ust. 1a, zgodnie z treścią którego art. 13 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do osoby niezdolnej do pracy, która ma ustalone prawo do emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r., poz. 586 i 2320) lub ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r., poz. 723 i 2320) - przyjąć należy, iż w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. posiadanie prawa do emerytury wojskowej stanowiło przesłankę negatywną do uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na mocy art. 22 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, czy też nie stanowiło przesłanki negatywnej do uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego przez osobę mającą prawo do emerytury wojskowej. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania, ewentualnie zmianę w całości zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a w konsekwencji zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 27 lipca 2021 r., przez oddalenie odwołania wnioskodawcy od decyzji organu rentowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: II USK 194/22 3 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania o występowanie istotnego zagadnienia prawnego, które wymaga w jego ocenie rozstrzygnięcia kwestii związanej z możliwością przyznania świadczenia rehabilitacyjnego osobie pobierającej wojskową rentę inwalidzką z tytułu niezdolności do pracy. Wskazany problem został wyjaśniony w judykaturze Sądu Najwyższego i nie zachodzą podstawy do zmiany utrwalonego poglądu. Sąd Najwyższy prezentował jednolite stanowisko, że nie wyłącza prawa do świadczenia rehabilitacyjnego zarówno emerytura wojskowa (art. 18 ust. 7 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2015 r., II UK 145/14, LEX nr 1678076), jak i policyjna renta inwalidzka, gdyż nie została ona wymieniona w art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 159; por. wyrok z dnia 19 lutego 2014 r., I UK 368/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 84). II USK 194/22 4 Sąd Najwyższy przyjmował, że określenie "renta z tytułu niezdolności do pracy", którym wskazany przepis (art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.) się posługuje, nie może być uznane za pojęcie zbiorcze, obejmujące wszystkie świadczenia przyznawane nie tylko z ubezpieczenia rentowego, lecz także w postaci świadczeń zabezpieczeniowych z budżetu, jakim jest "renta policyjna" i nie jest tożsame z tym pojęciem. Identyfikacja tych świadczeń jest wykluczona, co dostrzegł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. (II UK 168/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 297), wyraźnie odróżniając rentę z tytułu niezdolności do pracy przyznawaną na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych od policyjnej renty inwalidzkiej. W tym wyroku Sąd Najwyższy wskazał w szczególności na odmienne przesłanki i źródło finansowania świadczenia zaopatrzeniowego przyznawanego na podstawie art. 19 w związku z art. 20 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Podobnie w wyroku z dnia 18 lutego 2013 r., II UK 196/12 (OSNP 2013 nr 21-22, poz. 287; OSP 2014 nr 7-8, poz. 68, z glosą T. Piwowarskiego) odróżniono emeryturę wojskową jako świadczenie zabezpieczeniowe od renty z tytułu niezdolności do pracy przyznanej na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W postanowieniu z dnia 22 lipca 2013 r., III UZ 9/13 (OSNP 2014 nr 6, poz. 90) Sąd Najwyższy zaznaczył, że system zabezpieczenia emerytalnego wojskowych stanowi regulację niewpisującą się w powszechny system emerytalny. Podobne poglądy wyrażane są także w literaturze. Wskazuje się, że renta wypłacana byłemu policjantowi w związku z przyznaniem trzeciej grupy inwalidzkiej nie może być utożsamiana z rentą, o której mowa w ustawie zasiłkowej. Przysługuje bowiem osobie, która nie spełnia podstawowego kryterium "niezdolności do pracy". W rezultacie pobieranie policyjnej renty inwalidzkiej z tytułu zaliczenia funkcjonariusza do trzeciej grupy nie mieści się wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 18 ust. 7 ustawy zasiłkowej i tym samym nie pozbawia byłego policjanta prawa świadczenia rehabilitacyjnego (I. Sierocka: Świadczenia rehabilitacyjne, Z zagadnień zabezpieczenia społecznego 2014 (6), s. 69). II USK 194/22 5 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [SOP] [as]