II USK 230/21

Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych2021-07-08

Skład orzekający: Jolanta Frańczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ rentowy obliguje Sąd Najwyższy do umorzenia postępowania kasacyjnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy o apelacji do postępowania kasacyjnego, umarza postępowanie w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej przez stronę. Cofnięcie skargi kasacyjnej jest czynnością procesową, która nie wymaga zgody strony przeciwnej i prowadzi do umorzenia postępowania kasacyjnego.
Stan faktyczny
Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego dotyczącego ustalenia wysokości emerytury. Następnie pełnomocnik organu rentowego cofnął skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania. Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej przez organ rentowy.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II USK 230/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku H. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 lipca 2021 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt III AUa (…), umarza postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 września 2019 r., którym wznowiono postępowanie i zmieniono wyrok tego Sądu z dnia 1 grudnia 2017 r. w sprawie III U (…) oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w ten sposób, że przyznano ubezpieczonej H. L. prawo do ustalenia wysokości emerytury bez pomniejszenia o kwotę pobranych wcześniej świadczeń, stwierdzono brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji a także przekazano do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniosek ubezpieczonej z dnia 27 marca 2019 r. o wyrównanie emerytury od dnia uzyskania prawa do emerytury powszechnej wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. 2 Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego organ rentowy zaskarżył w całości skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sprawie III U (…) zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. (które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 21 stycznia 2021 r.) pełnomocnik organu rentowego cofnął skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 39821 k.p.c., do postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Z kolei, art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. stanowi, że w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Ponadto skarga kasacyjna może zostać cofnięta w każdym czasie nawet przez samą stronę i nie wymaga zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania kasacyjnego oraz orzeczenia o kosztach procesu jak przy cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.). W tych okolicznościach Sąd Najwyższy wobec cofnięcia przez organ rentowy wniesionej skargi był zobligowany do umorzenia postępowania kasacyjnego, o czym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 391 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 39821 KPCart. 391 § 2§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy