II USK 658/21

Sygn. akt II USK 658/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania E.R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Bydgoszczy o ubezpieczenie społeczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 listopada 2022 r., skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III AUa 1307/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od E.R. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 lutego 2021 r. oddalił apelację E.R. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 20 sierpnia 2019 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy z 12 września 2018 r., stwierdzającej, że skarżąca od 15 czerwca 2016 r. nie podlegała ubezpieczeniom społecznym obowiązkowym i dobrowolnemu chorobowemu wobec nieprowadzenia działalności gospodarczej. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. 2 Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Sąd powszechny dokonał szerokich ustaleń w sprawie i rozstrzygnięcie osadził w prawie materialnym. Ustalenia faktyczne Sądu powszechnego wiążą Sąd Najwyższy na etapie przedsądu w ocenie zgłoszonej podstawy przedsądu. Związanie ustaleniami faktycznymi na których oparto zaskarżony wyrok ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu – art. 39813 § 2 k.p.c. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu a późniejszym rozpoznaniem zarzutów kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu a także z art. 3983 § 3 k.p.c. Skarżąca we wniosku nie zarzuca naruszenia przepisów procedury (również w podstawie kasacyjnej – art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). Ponadto skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi nie zarzuca naruszenia prawa materialnego. Chodzi o to, że zarzuty materialne podstawy kasacyjnej podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie zastępują zatem ani nie uzupełniają brakujących zarzutów wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżąca we wniosku powinna samodzielnie (odrębnie od zarzutów podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenia prawa, które bez wątpliwości prowadzą do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Brak jest tego we wniosku. Nie decyduje sam wpis („formalny status”), gdyż podstawą ubezpieczenia jest określony tytuł ubezpieczenia wynikający z prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy skarżąca nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3 O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. as ał