II USKP 49/26

II USKP 49/26 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Żywicka w sprawie z odwołania J.Ś. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury policyjnej i policyjnej renty inwalidzkiej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 października 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt III AUa 485/22, umarza postępowanie kasacyjne na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 2 k.p.c. II USKP 49/26 2 UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt III Aua 485/22 w sprawie z odwołania J.Ś. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury policyjnej i policyjnej renty inwalidzkiej na skutek apelacji organu rentowego od Wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 11 maja 2022 r., sygn. akt VI U 74/22 w pkt. 1. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołania; w punkcie 2. zasądził od J.Ś. na rzecz Dyrektora Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie kwotę 360 (trzysta szęśćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastepstwa procesowego. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zaskarżyła w całości skargą kasacyjną odwołująca się J.Ś.. Organ rentowy złożył odpowiedź na skargę kasacyjną. Pismem z 20 kwietnia 2026 r. odwołująca się J.Ś. złożyła do Sądu Najwyższego informację, że otrzymała decyzję z 12 sierpnia 2024 r. Ministra Spraw Wewnętrzynych i Administracji o wyłączeniu art. 15 c, art. 22 a i art. 24 a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Otrzymała również decyzję z 20 kwietnia 2024 r. Dyrektora Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o ustaleniu emrytury i renty. W związku ze złożonym przez Skarżącą pismem z 20 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 15 lipca 2026 r. zobowiązał ubezpieczoną do udzielenia odpowiedzi czy podtrzymuje skargę kasacyjną z 31 lipca 2023 r. Pismem z 13 sierpnia 2026 r. skarżąca wycofała złożoną skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: II USKP 49/26 3 Zgodnie z art. 39821 k.p.c., do postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Z kolei art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. stanowi, że w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Skarga kasacyjna może zostać cofnięta w każdym czasie nawet przez samą stronę i nie wymaga to zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania kasacyjnego oraz orzeczenia o kosztach procesu jak przy cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.) (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 17 listopada 2020 r., II PK 94/20, LEX nr 3080384 i z 25 marca 2021 r., III USK 68/21, LEX nr 3153421, por. też odnoszące się do kwestii związanych z art. 469 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2014 r., I PK 251/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 79). W tych okolicznościach Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne o czym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 39821 k.p.c. w związku z art. 391 § 2 k.p.c. [SOP]