II UZ 31/26

II UZ 31/26 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Żywicka w sprawie z odwołania H.R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 kwietnia 2026 r., zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt III AUa 316/24, oddala zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. odrzucił skargę kasacyjną H.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 października 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 24 października 2024r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 8 stycznia 2024r. i oddalił odwołanie H.R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z dnia 31 marca 2023 r. odmawiającej prawa do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem środków zgromadzonych na subkoncie. Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi ubezpieczonego w dniu 7 stycznia 2025r. II UZ 31/26 2 Pełnomocnik ubezpieczonego w dniu 6 marca 2025r. nadał w placówce pocztowej skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach bezpośrednio do Sądu Najwyższego. W dniu 24 marca 2025r. Sąd Najwyższy przesłał skargę kasacyjną do Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna ubezpieczonego podlega odrzuceniu. Sąd Apelacyjny wskazał, że po wpływie skargi kasacyjnej podlega ona kontroli, czy jest ona w konkretnym przypadku dopuszczalna, tj. czy została wniesiona przez uprawniony podmiot i w stosunku do orzeczenia, które może być zaskarżone tym środkiem zaskarżenia oraz czy został zachowany termin do jej wniesienia i czy spełnia ona wymagania formalne. W razie braku któregokolwiek ze wskazanych warunków uznać należy, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem uzasadniającym jej odrzucenie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W myśl bowiem art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Zgodnie z art. 3985 § 1 skargę kasacyjną wnosi się bezpośrednio do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Przepis jasno wskazuje adresata wnoszonej przez stronę skargi kasacyjnej i termin jej złożenia, dlatego istnienie tego szczególnego przepisu wyłącza dopuszczalność odpowiedniego zastosowania art. 396 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2016r., VCZ 73/16). Sąd Apelacyjny podkreślił, że zasadniczo termin ustanowiony dla pisma procesowego jest zachowany, jeśli w tym terminie wpłynie ono do sądu. Dla zachowania terminu konieczne jest zatem nadanie pisma do właściwego sądu i na jego właściwy adres. W przypadku natomiast wniesienia pisma do sądu niewłaściwego, datą wniesienia pisma jest data nadania w placówce pocztowej przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2019r., V CZ 21/19). II UZ 31/26 3 Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7 marca 2025 r. Z uwagi, iż skargę kasacyjną nadano bezpośrednio do Sądu Najwyższego w dniu 6 marca 2025r., czyli do niewłaściwego Sądu, to datą wniesienia przedmiotowej skargi jest data nadania jej przez Sąd Najwyższy do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, czyli dzień 24 marca 2025r. Powyższe ustalenia wskazują, że skarga kasacyjna została złożona po upływie ustawowego terminu. Ubezpieczony H.R. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2025 r., zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając: 1. Naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c., przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego za datę wpływu skargi kasacyjnej należy uznać datę, w której Sąd Najwyższy przesłał ją Sądowi drugiej instancji ( Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach), a nie datę wpływu skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej; 2. Naruszenie art. art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż nastąpiły przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze żalący się wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasadzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Nie wymaga interpretacji, że zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Jest to w tej kwestii regulacja pełna, zatem przez art. 39821 k.p.c. nie ma zastosowania art. 369 § 3 k.p.c., który stanowi, że termin do wniesienia apelacji uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację do sądu drugiej II UZ 31/26 4 instancji. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest co do tego zagadnienia utrwalone i w pełni aprobowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 listopada 2016 r., II CZ 118/16; z 10 października 2013 r., III CZ 43/13; z 19 lutego 2015 r., III CZP 100/14; z 4 września 2014 r., II CZ 51/14; z 20 lutego 2014 r., I CZ 6/14; z 20 marca 2014 r., II CZ 107/13; uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 19 lutego 2015 r., III CZP 100/14) z uwagi na to, że wyłącza to zastosowanie istnienia przepisu art. 3985 k.p.c. W konsekwencji, skoro przesyłka została nadana na niewłaściwie oznaczony adres to nie można uznać, że zachowany został termin do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, a zatem skarga została prawidłowo odrzucona w myśli art. 3986 § 2 k.p.c. Przez wzgląd na powyższe Sąd Najwyższy uznaje zażalenie za niezasadnie, wobec czego na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c. zażalenie oddala. M.G. [a.ł]