II UZ 73/99

Postanowienie z dnia 27 lipca 1999 r. II UZ 73/99 Spór o wysokość wskaźnika dodatków stałych przysługujących do eme-rytury na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrze-niu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC i o dopuszczalności kasacji w tej sprawie decyduje wartość przedmiotu zaskarże-nia. Przewodniczący: SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Maria Tyszel (spra-wozdawca), Beata Gudowska. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 1999 r. sprawy z wniosku Józefa K. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w W. o wysokość emerytury, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 1999 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Józefa K. od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 1998 r. Sąd uznał, że w sporze o wysokość pobieranej przez wnioskodawcę emerytury policyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, ustalona zgodnie z art. 22 KPC, nie sięga pięciu tysięcy złotych i z tej przyczyny ka-sacja jest niedopuszczalna. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o jego uchylenie wywodząc, „(...) że spór dotyczy nie tylko wysokości emerytury, ale przede wszystkim pozostających pod konstytucyjną ochroną praw nabytych na podstawie 2 ustawy wcześniejszej, które gwarantował między innymi art. 58 „nowej” ustawy eme-rytalnej z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36)” oraz, że wartość „(...) przedmiotu sporu ma charakter rosnący. W sytuacji, gdy wnioskodawca zamierza odwoływać się od kolejnych orzeczeń Wojskowego Biura Emerytalnego, które przyjmować będą za podstawę obniżony wskaźnik dodatków stałych (aktualnie jest złożona kolejna apela-cja, tym razem od wyroku Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-łecznych w Warszawie z dnia 21 września 1998 r. [...] staje się oczywistym, że już w niedługim czasie wartość przedmiotu zaskarżenia w kolejnej sprawie wnioskodawcy przekroczy 5 tysięcy złotych”. Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje: Bezprzedmiotowe jest odwołanie się w zażaleniu do art. 58 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.). Nie jest to bowiem norma prawna chroniąca prawa nabyte, lecz przepis przejściowy, zachowujący moc niektórych przepisów wy-konawczych, wydanych w poprzednim stanie prawnym. Przepisem gwarantującym ochronę praw słusznie nabytych jest art. 53 ust. 3 powołanej ustawy, jednakże nie stanowił on podstawy prawnej rozstrzygnięcia, od którego wniesiono kasację odrzu-coną zaskarżonym postanowieniem. Przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wy-sokość dodatku, o którym stanowi art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, i która jest uwzględniana w wysokości emerytury. Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał, że przedmiotem zaskarżenia kasacyj-nego nie jest prawo do emerytury. Nie jest nim także prawo do dodatku, lecz jego wysokość, a w konsekwencji prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że – stosownie do art. 393 pkt 1 KPC – kasacja jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że powołane w uzupełnieniu kasacji orzecznictwo Sądu Najwyższego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie oraz, że jeżeli w kolejnej sprawie wnioskodawcy wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczy kwotę wskazaną przez ustawodawcę, wówczas kasacja będzie dopuszczalna, jeśli stan prawny doty-czący tego środka zaskarżenia nie ulegnie zmianie. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 w związku z art. 397 § 2 i 385 KPC orzekł jak w sentencji postanowienia. 3 ========================================