II UZ 75/99

Postanowienie z dnia 6 lipca 1999 r. II UZ 75/99 Sprawa o prawo do świadectw rekompensacyjnych (ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sfe-rze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent, Dz.U. Nr 30, poz. 164 ze zm.) jest sprawą o prawo, a nie o świadczenie i nie ma do niej zastosowania art. 393 pkt 1 KPC. Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar, SA Krystyna Bednarczyk. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 1999 r. na posiedzeniu niejaw-nym sprawy z wniosku Marii P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Od-działowi w W. o ustalenie wypadku przy pracy, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 1999 r. Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubez-pieczeń Społecznych we Wrocławiu odrzucił kasację Marii P. od wyroku tego Sądu z dnia 30 grudnia 1998 r., jako niedopuszczalną z uwagi na brak wymaganej do wnie-sienia kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). Sąd uznał, że sprawa Marii P. nie jest sprawą o prawo lecz sprawą o świadczenie, a w konse-kwencji ze względu na zbyt niską wartość dochodzonego świadczenia wniesiona przez nią kasacja podlega odrzuceniu. Sąd Najwyższy rozpatrując zażalenie wnioskodawczyni rozważył, co nastę-puje: 2 W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni podejmuje polemikę z ustaleniami Sądu Apelacyjnego co do wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). Mimo błędnego uzasadnienia, w ocenie Sądu Najwyższego, zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie składu rozpatrującego zażalenie, sprawa wnioskodawczyni nie jest sprawą o świadczenie, lecz o prawo. Sprawa z zakresu świadectw rekompensacyjnych jest sprawą o świadczenie, gdy – prawo do tych świadectw pozostaje poza sporem, natomiast spór dotyczy wy-łącznie wartości należnych świadectw. Spór w niniejszej sprawie jest sporem o prawo. Kwestia wartości świadectw rekompensacyjnych może być wyłącznie sprawą wtórną. Istota sporu dotyczy prawa wnioskodawczyni do świadectw rekompensacyjnych po mężu, który do dnia śmierci pobierał emeryturę w zbiegu z rentą inwalidką z tytułu choroby zawodowej. Mąż wnioskodawczyni pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawczyni wyrokiem z dnia 30 grudnia 1998 r. gdyż, w ocenie tego Sądu, wnioskodawczyni, która od 1994 roku pobiera rentę rodzinną po mężu nie ma, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o re-kompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dochodów do emerytur i rent (Dz.U. Nr 30, poz. 164 ze zm.), prawa do świadczeń rekompensacyjnych po mężu, gdyż to prawo jest niezbywalne. W tych okolicznościach odrzucenie kasacji od tego wyroku, opartej na zarzu-cie bezpodstawnego pozbawienia wnioskodawczyni prawa do nabycia nieodpłatnego świadectw rekompensacyjnych, ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia – narusza art. 393 pkt 1 KPC. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. ========================================